Verkoop ebooks levert uitgevers kennis op die ze liever niet hebben

Het viel ons al op in de dagelijkse twitterstroom: als het gaat om boekrecensies op twitter overheersen de ‘lage’ genres (althans volgens kenners) de hitlijsten: fantasy, dagboeken van ziektelijders, ‘streekwerk’, howto’s en erotica. Geen nieuws, zult u wellicht zeggen, maar er is meer aan de hand. Dankzij de komst van de e-reader krijgen uitgeverijen (in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Wat is er precies aan de hand bij Stage Entertainment?

Vorige maand werd bekend dat Erwin van Lambaart, ooit door Joop van den Ende bij zijn bedrijf Stage Entertainment binnengehaald als troonopvolger, vertrekt als CCO ‘om meer tijd te besteden aan zijn gezin’. Vorige week verscheen een persbericht waarin het concern meldde een zogenaamde clubdeal van 75 miljoen euro te hebben gesloten met ABN-AMRO en… [Lees Meer...]

Print Friendly

Het ministerie van OC en W weet wat er speelt. Of niet?

We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Feitenvrije dagbladjournalistiek stort zich op het herstelvermogen van de kunstsector.

    Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012: Rauw en gevoelig Servisch debuut tweemaal bekroond

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip… [Lees Meer...]

Print Friendly

Top of flop: publiek kiest repertoire eerste toneelgezelschap van Nederland

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Ontnuchterend verslag uit Egypte hit bij festivalpubliek

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er… [Lees Meer...]

Print Friendly

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern… [Lees Meer...]

Print Friendly

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen)… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Een klein mirakel in 3D

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had… [Lees Meer...]

Print Friendly
 

Wist u dat er in dit gebouw ook een theater is?

Post to Twitter

Gezien in het Derlon Theater, meegemaakt in de Stadsschouwburg Amsterdam. Horeca en Theater gaan niet samen. Een restaurant op niveau runnen in een gebouw met idioot korte spitsuren, dat werkt al niet, maar erger is dat restaurant mensen nooit naar een theater gaan. Restaurantmensen werken 18 uur per dag en doen dat zeven dagen per week. Zij doen wel eens een theatermenu en daarom kennen ze het woord ‘theater’.

Wat theater is? Geen idee. In het beste geval is het datgene waarom al die mensen opeens om acht uur zo’n haast hebben.

Grootste probleem is echter dat in vrijwel alle theaterrestaurants waar ik kom, je aan alles merkt dat de twee niet samengaan: Naast dat schattige Derlon in Maastricht geldt dat dus ook voor Zindering in Utrecht, Floor in Rotterdam, het Spant in Bussum en nu dus ook Stanislavski in Amsterdam. Ze gooien de deuren te vroeg dicht, hebben te weinig bediening voor het pauzespitsuur en snappen niet wat een première is. Een klant is een klant en een schouwburg is iets voor andere mensen.

Stanislavski is een goed restaurant, volgens de kenners, en dat is dus soort van een probleem. Want intussen doen ze ook dienst als theaterfoyer, en moeten ze mensen bedienen die helemaal niet voor het eten komen. Ze komen voor kunst, en zijn voor en na in kunstsferen. Dat zijn mensen die gewoon een kop koffie willen. Met iets erbij, misschien, maar toch vooral goede koffie. Daar heeft de architect rekening gehouden door het pand te voorzien van een enorme bar. Maar je mag dus niet overal bestellen. Ik bleek bijvoorbeeld, na een kwartier wachten, aan de verkeerde bar te staan, vertelde het meisje in Schouwburgtenue me, toen ik ’1 espresso’ zei. ‘Komt u voor de schouwburg?’ vroeg ze streng. ‘Ja’, zei ik. ‘Dan moet u aan die kant bestellen. Dit is het restaurant.’ ‘Maar het is dezelfde bar, en nergens staat dat ik hier niet mag bestellen.’ ‘Toch is het zo.’ Ze draaide zich om.

Ik moest op hoge toon een kop espresso eisen. Kreeg die. Maar ik voelde me toch een beetje schuldig dat ik als theaterbezoeker mijn plek niet wist in het restaurant dat vroeger gewoon de kassa van de schouwburg was.

Print Friendly

Post to Twitter

Over Redactie