Het ministerie van OC en W weet wat er speelt. Of niet?

We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Feitenvrije dagbladjournalistiek stort zich op het herstelvermogen van de kunstsector.

  Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden van… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012: Rauw en gevoelig Servisch debuut tweemaal bekroond

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip… [Lees Meer...]

Print Friendly

Top of flop: publiek kiest repertoire eerste toneelgezelschap van Nederland

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Ontnuchterend verslag uit Egypte hit bij festivalpubliek

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er… [Lees Meer...]

Print Friendly

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern… [Lees Meer...]

Print Friendly

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen)… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Een klein mirakel in 3D

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had… [Lees Meer...]

Print Friendly

41e International Film Festival Rotterdam opent met verontrustend Frans drama 38 Témoins

Vergeleken met eerdere edities zou je de keus van de openingsfilm waarmee het Rotterdams Filmfestival vanavond van start gaat bijna on-Rotterdams willen noemen. Geen wild jong debuut, exotische Aziaat of artistieke dwarsliggerij deze keer. De Franse boekverfilming 38 Témoins, die vanavond in Rotterdam zijn wereldpremière beleeft, is de zevende speelfilm van de Waalse acteur/regisseur Lucas… [Lees Meer...]

Print Friendly

Melk en Bloed: De eetclub van Saskia Noort, maar dan beter geschreven en veel beter gespeeld

Vluchten naar het platteland is voor veel stadsmensen een droom: weg met de stress, eindelijk rust, eenvoud en schoonheid. Hoe zo’n droom kan omslaan in een regelrechte nachtmerrie, is te zien in Melk en Bloed, het nieuwe stuk van Kees Roorda. Centraal staat het echtpaar Josella en Peter en al in de eerste scène, een… [Lees Meer...]

Print Friendly
 

Kijkje in de keuken van kunstenaar Joan Miró in Palma de Mallorca

Post to Twitter

Door Judith van Praag

Dat de Balearen niet alleen goed zijn voor een strandvakantie en dat Mallorca bijvoorbeeld de bakermat is van vele culturen is bekend. En dat kunstenaars er door de eeuwen heen neergestreken zijn ook. Van Frederic Chopin en George Sand, tot Robert Graves, Mati Klarwein en Joan Miró voelden zich er thuis. Voor bezoekers die graag een kijkje nemen in de woon en werkplaatsen van hun idolen, is het cultureel centrum in Palma, opgebouwd rond de stek van de veelzijdige Catalaanse kunstenaar Joan Miró, zeker de moeite waard. 

Twee jaar voor zijn dood bracht Miró (1893-1983) zijn vier ateliers waaronder Son Boter en de omringende tuin in Palma de Mallorca alsmede zijn werk onder in Fundació Pilar i Joan Miró a Mallorca, een stichting die zijn werkterrein zou moeten behoeden tegen de rampzalige afbraakdrift van projectontwikkelaars. 

In 1958 won Miró de International Guggenheim Award, een prijs die hem in staat stelde vlak bij Palma Son Boter een 17de-eeuws landhuis te kopen. Aanvankelijk had hij het huis willen gebruiken als sculptuur atelier, maar hij zou er uiteindelijk zijn grotere schilderijen maken. Op de binnenmuren van het huis zijn tot op de dag van vandaag houtskool schetsen van de hand van de kunstenaar te zien. In de omringende bijgebouwen werden ateliers voor lithografie en een printshop gehuisvest. 

Vijf jaar na oprichting van de stichting —die zich ten taak stelt meer een cultureel centrum te zijn dan een museum, een plek voor zowel kunstenaars als het publiek— was het duidelijk dat een permanente behuizing voor de organisatie nodig was. Pilar Juncosa, de weduwe van Miró schonk daartoe Son Boter met grond en bijgebouwen aan de door haar en haar man opgerichte stichting. Om het project financieel te ondersteunen stelde ze bovendien 39 gouaches en drie olieverfwerken van Miró ter beschikking voor een veiling bij Sotheby. Architect Rafael Moneo (die in 1996 de Pritzker prijs zou winnen) werd aangetrokken om het hoofdkwartier van de Stichting Pilar i Joan Miró a Mallorca te ontwerpen. 

Het complex bestaat uit de originele ateliers van Miró waaronder het door Joseph Louis Sert ontworpen schildersatelier, cursusworkshops, expositieruimtes, een bibliotheek , een winkel,  een auditorium en een (avant-garde) installatie ruimte. Het is een uitwisseling en ontmoetingscentrum plus werkplaats voor schrijvers, visuele en uitvoerende kunstenaars, waar de gedachte van de veelzijdige kunstenaar Joan Miró wordt uitgedragen. Sinds de opening in 1992 is de tuin met de gebouwen daarbij open voor het publiek en worden er tevens cursussen gegeven. 

De museale collectie van de Fundación bevat werk van Joan Miró, en wordt sinds 2007 aangevuld met dat van winnaars van door de stichting uitgeschreven jaarlijkse en tweejaarlijkse prijsvragen. 

Kunstenaars die kans zien om vóór 31 augustus een locatieprojectvoorstel in te dienen specifiek gericht op de tuin van de stichting, oftewel de sculptuurtuin van Miró, kunnen meedingen naar de Pilar Juncosa & Sotheby Award. De uit Glasgow afkomstige Susan Philipsz was met haar geluidsinstallatie “More Than This” in 2007 de allereerste winnaar. De eerste (en enige) prijs bedraagt €30,000 waarvan 10 duizend voor het honorarium en de overige 20 duizend voor de uitvoering beschikbaar is (de een beetje handige kunstenaar weet de hele hap in de wacht te slepen).

Meer informatie over de Fundació Pilar i Joan Miró a Mallorca, plattegrond, kaart van Palm et cetera valt te vinden op de zeer uitgebreide Website. Wat betreft een IRL bezoek, houd in gedachten dat de rijen om binnen te komen lang kunnen zijn, dus ga vroeg op pad!

Print Friendly

Post to Twitter

Over Redactie