CocoRosie speelt op Oerol; Joop Mulder en zijn nieuwe muziekprogrammeurs zijn terecht trots dat ze dat gelukt is. Ik ging er vol verwachting heen, maar keerde teleurgesteld terug naar mijn tentje. Ze kregen mij, en het grootste gedeelte van het publiek met mij, niet mee. Hun zogeheten freak folk of New Weird America, waar ik enthousiast van word als ik hem op cd hoor, is misschien te ijl voor een concert in de openlucht. Bovendien had de helft van het publiek nog nooit van ze gehoord, dus ze konden ook niet leunen op een vooruitgesnelde reputatie. Jammer, want ik had het ze van harte gegund. Kyteman en zijn gasten, waaronder Janne Schra (Room Eleven) en Roos Reebergen (Roosbeef) konden dat zondagavond wel, maar hadden het helemaal niet nodig. Ze speelden de sterren van de hemel en kregen de Westerkeyn aan het dansen.
De voorstelling van de Australische groep dotMaze speelt in een weiland aan de rand van het bos. Er staat een Eftelinglange rij mensen geduldig te wachten tot ze een ommuurd labyrint mogen binnengaan. Het is opgetrokken uit imitatie-ligusterhagen, waarin aan de voorkant met grote letters de titel van de voorstelling staat uitgesnoeid: Get Lost. De rij staat stil, dus na een tijd wachten krijg je het gevoel dat ze daarmee echt bedoelen: opzouten? in plaats van een woordspeling die iets met verdwalen te maken heeft. Bij de ingang staat Brigitte Kaandorp met filmcrew. Ze geeft een interview en mag vervolgens als eerste naar binnen. Niet dat het nu lekker doorloopt, want mensen mogen er maar in kleine groepjes tegelijk in. We horen nu wel geluiden uit het labyrint opstijgen: het lijkt of er een wc langdurig doorgetrokken wordt, er is geruststellende muziek en verontrustend gebrul. Intussen danst er een grijze langharige hamster boven de ligusterhagen: de boom met microfoon die Brigitte Kaandorp volgt.
Kleine kinderen kunnen sommige onderdelen van het doolhof eng vinden? staat er op een bord naast de ingang. Eenmaal binnen begrijp ik wat ze bedoelen. Hoewel, tegenwoordig is er nogal wat voor nodig om tv-kijkend en gamend grut aan het schrikken te krijgen. Het houdt het midden tussen een ouderwetse Efteling (ja, inderdaad) attractie geïnspireerd op Alice in Wonderland, een spookhuis op de kermis, en, vooruit, Harry Potter. Er lopen een theepot en melkkannetje rond die geknipt zijn uit liguster, een heks die probeert je haar kruidenbuiltjes te slijten en een veel te vrolijke familie (Father, Mother, Jane en Peter) die collectief lijdt aan een falend kort geheugen. Ze spreken je aan, vragen je naam en zijn zo te zien dolgelukkig je te leren kennen. Ze proberen je te laten deelnemen aan hun picknick, of nemen je bij de arm om te zien of je net zo fijn kan huppelen als zij. In een hoekje zit een verleidelijke spinnenvrouw tussen haar breisels, en als je door een schuurtje bent gelaten op voorwaarde dat je met z’n allen heel hard schreeuwt, kom je bij het hok van de verschrikkelijke Minotaurus. Hier komt dus dat vervaarlijke gebrul vandaan. Voor wie nog gaat zal ik niet verklappen wat de uitsmijter is; die is leuk, maar of dit alles nu drie kwartier wachten waard is… het spant erom. dotMaze pretendeert geen high art te maken, en dat is het ook niet. Het is vermaak, soms verrassend, soms een beetje flauw, maar in ieder geval veel leuker dan de Efteling.
Over Lies Holtrop
