Het ministerie van OC en W weet wat er speelt. Of niet?

We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Feitenvrije dagbladjournalistiek stort zich op het herstelvermogen van de kunstsector.

  Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden van… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012: Rauw en gevoelig Servisch debuut tweemaal bekroond

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip… [Lees Meer...]

Print Friendly

Top of flop: publiek kiest repertoire eerste toneelgezelschap van Nederland

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Ontnuchterend verslag uit Egypte hit bij festivalpubliek

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er… [Lees Meer...]

Print Friendly

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern… [Lees Meer...]

Print Friendly

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen)… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Een klein mirakel in 3D

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had… [Lees Meer...]

Print Friendly

41e International Film Festival Rotterdam opent met verontrustend Frans drama 38 Témoins

Vergeleken met eerdere edities zou je de keus van de openingsfilm waarmee het Rotterdams Filmfestival vanavond van start gaat bijna on-Rotterdams willen noemen. Geen wild jong debuut, exotische Aziaat of artistieke dwarsliggerij deze keer. De Franse boekverfilming 38 Témoins, die vanavond in Rotterdam zijn wereldpremière beleeft, is de zevende speelfilm van de Waalse acteur/regisseur Lucas… [Lees Meer...]

Print Friendly

Melk en Bloed: De eetclub van Saskia Noort, maar dan beter geschreven en veel beter gespeeld

Vluchten naar het platteland is voor veel stadsmensen een droom: weg met de stress, eindelijk rust, eenvoud en schoonheid. Hoe zo’n droom kan omslaan in een regelrechte nachtmerrie, is te zien in Melk en Bloed, het nieuwe stuk van Kees Roorda. Centraal staat het echtpaar Josella en Peter en al in de eerste scène, een… [Lees Meer...]

Print Friendly
 

Dansprijzengala in het teken van bescheidenheid

Post to Twitter

Door Maarten Baanders

Verrast en overspoeld door een luid applaus nam Shirley Esseboom afgelopen zaterdag in Theater aan het Vrijthof de Gouden Zwaan voor de indrukwekkendste carrière in de dans in ontvangst. De uitreiking was een onderdeel van de Nederlandse Dansdagen, die dit weekend in verscheidene theaters in Maastricht plaatsvonden. De VSCD Dansjury noemde Esseboom een gezichtsbepalende danseres in vele rollen bij het Nederlands Dans Theater. ‘Haar pure inleving in de dans en haar ingetogen uitstraling werkten als een magneet,’ aldus de jury.

Ook andere sterren uit de danswereld werden gelauwerd. Danser Cédric Ygnace van het Nationale Ballet won de Zwaan voor de meest indrukwekkende dansprestatie van het vorige seizoen. ‘Sterk, zuiver en licht in zijn sprong’ noemde de jury hem in zijn vertolking van de verloren zoon in het gelijknamige ballet van George Balanchine. Choreograaf Jiří Kylián kreeg de Zwaan voor de meest indukwekkende dansproductie van het seizoen 2008/2009. Zijn choreografie Gods and Dogs voor Nederlands Dans Theater II had volgens de jury aangetoond ‘dat de choreograaf nog altijd niet aan kracht heeft ingeboet’.

Opvallend was de bescheidenheid waarmee de gelauwerden reageerden. Kylián verklaarde dat hij eigenlijk de prijs niet had moeten krijgen. Hij omschreef zichzelf als zo oud als een vallend herfstblad en vestigde liever de aandacht op jongeren, die immers de toekomst hebben. Hij noemde andere genomineerden die de prijs hadden moeten krijgen, vooral Bruno Listopad, om uiteindelijk de prijs door te geven aan de overigens niet zo heel jong meer zijnde Gerald Tibbs, die in de afgelopen twintig jaar veel dansers bij het Nederlands Dans Theater de planken op geholpen heeft. Na deze bekendmaking was Tibbs even onvindbaar, maar toen kwam hij toch op het podium om onder luid applaus en duidelijk zeer verlegen de prijs van Kylián over te nemen.

Een beetje vreemd is deze gang van zaken wel. Behalve dat het niet aardig is een cadeau dat je gekregen hebt meteen aan een ander door te geven, moet je je ook afvragen wat iemand heeft aan een prijs die hij niet zelf gewonnen heeft. En bovendien, als Kylián vond dat hij de prijs niet had moeten krijgen, waarom liet hij zich dan toch nomineren? Hoe mooi het ook is dat deze gezaghebbende choreograaf zoveel hart heeft voor de jongere generaties, het blijft de jury die bepaalt wie de prijzen krijgen.

Een heel ander soort bescheidenheid viel te beluisteren in de woorden waarmee Shirley Esseboom op haar bekroning reageerde. Nadat een filmcollage enkele fragmenten had getoond met Esseboom in weergaloos knappe, krachtige actie, somde de tengere danseres ontroerd vele anderen op die haar de kans hadden gegeven haar danspassie te uiten. Ze sprak van een gezegende carrière en noemde deze een cadeau van de Heer. Ze ontving De Gouden Zwaan uit handen van burgemeester Leers van Maastricht. Eigenlijk zou minister Plasterk hem uitreiken, maar deze liet enkele dagen tevoren weten verhinderd te zijn. Hoewel het erg vriendelijk was dat de burgemeester op zo korte termijn bereid was in te springen voor deze, door hem zelf als eervol betitelde taak, kreeg hij tijdens het diner dat aan het prijzengala voorafging een niet zo vriendelijke ontvangst. De voorzitter van de VSCD Dansjury, Gemma Jelier, hield een toespraak waarin zij zijdelings opmerkte dat Bulgarije als vakantieland in trek was. Ze verwees daarmee naar een schandaal rond de burgemeester, waarover juist op deze zaterdag nieuwe onthullingen het licht zagen. Hoewel er in zijn toespraak wel wat veel Maastricht-promotion voorkwam en hij de gemoederen alvast warm hoopte te maken voor Maastricht als Culturele Hoofdstad van Europa, voltrok de burgemeester de prijsuitreiking met verve en verleende hij deze met het openen van de gouden envelop de glans die de belangrijkste dansprijs van Nederland verdient.

Toch komt Maastricht lof toe voor zijn toewijding aan de dans. Vorig jaar stelde de gemeente een prijs van € 12.000,- in die een choreograaf in staat moet stellen een we productie te maken. Vorig jaar was dat Joost Vrouenraets van Gotra Ballet. Tijdens de Nederlandse Dansdagen van dit jaar was te zien wat hij met dit geld gedaan heeft, een tweedelige groepschoreografie onder de titel 5mb. Dit jaar werd de prijs toegekend aan Erik Kaiel, die geprezen werd om de originele manier waarop hij vele danssoorten in zijn werk combineerde.

Print Friendly

Post to Twitter

Over Redactie