Recenseren of niet. In de nacht discussiëren over de waarde van recensies

Wij van cultuurpers denken genuanceerd over recenseren. Ooit toen er alleen nog maar kranten waren, waren recensies redelijk unieke stukjes tekst van mensen die door de krant waren aangewezen om De Mening te verkondigen aan de zoveelhonderdduizend lezers. Inmiddels zijn die zoveelhonderdduizend lezers zelf krant geworden, en zijn er ook ongeveer zoveel recensenten bij gekomen…. [Lees Meer...]

Soul Seek van Studio Minailo is de eerste internetopera ter wereld. Met een knipoog naar Mulholland Drive.

“Voor mij is opera véél meer dan alleen muziek,” zegt de Israëlische regisseur Sjaron Minailo. “Het klinkt misschien een beetje hoogdravend, maar mijn internetopera past helemaal in de traditie van Richard Wagner. Soul Seek is echt een multimediaal gesamtkunstwerk, waarin mode, webdesign en digitale media, spel, cinema, theater, dans en experimentele muziek tot één geheel… [Lees Meer...]

Nog 8,5 miljoen nodig om Cultuurkaart op oude niveau terug te krijgen

De cultuurkaart is gered. Dat is prachtig nieuws, zo kort na de keiharde klap in het gezicht van de schoolgaande jongeren van Nederland die het nu demissionaire kabinet in 2011 uitdeelde. Op oneigenlijke gronden, zoals de Algemene Rekenkamer aantoonde, schrapten de onderhandelaars van PVV, CDA en VVD al tijdens de formatie deze mogelijkheid voor scholieren… [Lees Meer...]

De buurt gaat de straat op: Vrede van Utrecht brengt vijf ‘community arts’-projecten

 Jongeren uit Guatemala, nachtegalen uit Noord Ierland en theatermakers uit de binnenlanden van Peru. Zomaar een greep van de gasten op het Community Arts Festival dat in juni 2013 in Utrecht wordt gehouden. Muziek, film en theater met gewone mensen achter en voor de schermen, begeleid door professionele kunstenaars. Wat ze verder gemeen hebben? Ze… [Lees Meer...]

De contouren van de kaalslag worden helder. Halbe Zijlstra heeft geschiedenis geschreven.

Na de presentatie van de Rotterdamse en Haagse kunstadviezen, en een paar dagen tot weken voor de harde oordelen van de Raad voor Cultuur, en een paar maanden voor de vernietigende rapporten van het Fonds Podiumkunsten, begint duidelijk te worden hoe ingrijpend de Nederlandse cultuursector geraakt wordt door de bezuinigingen van het kabinet Rutte. Halbe… [Lees Meer...]

Toneelstuk ‘God van de Slachting’ is in Nederland maar op een paar plekken te zien. Onbegrijpelijk.

‘A funny tragedy’ kiest Yasmina Reza als ondertitel voor haar stuk God van de slachting (2006). Een tragedie is misschien een groot woord, maar ‘funny’ is het onlangs ook door Polanski verfilmde toneelstuk (Carnage) zeker wel. Uiterst vermakelijk is vooral het verbale vuurwerk waardoor een aanvankelijk onschuldig lijkend gesprek tussen volwassenen steeds explosiever wordt. Het… [Lees Meer...]

‘Meer plek voor bewezen talent’: demissionaire ministers geven inzicht in internationaal cultuurbeleid

Historisch materiaal, zullen we het maar noemen. De brief van Halbe Zijlstra, demissionair staatssecretaris van Cultuur, en Uri Rosenthal, de al even demissionaire minister van Buitenlandse Zaken over het internationale cultuurbeleid van populistisch Nederland. Zo kil en zakelijk als het gevallen kabinet Rutte omging met cultuur, zo is ook de formulering van het cultuurbeleid in… [Lees Meer...]

Het Cultureel Persbureau gaat tien dagen vol er tegenaan met De Dodo op Springdance

 Het mag dan crisis zijn en de culturele wind mag ook nog eens uit de verkeerde rechterhoek waaien, dat weerhoudt De Dodo niet van vliegen. De festivaldagkrant die we twee jaar geleden als nieuw commercieel product lanceerden staat klaar voor opnieuw 10 dagen Springdance. We gaan veel voorstellingen bespreken, en nog meer vergelijken. En we… [Lees Meer...]

EYE aan het IJ – een ruimteschip met allure

Vanavond mag de koningin het nieuwe onderkomen van het EYE Film Instituut Nederland officieel openen, gisteravond deed directeur Sandra den Hamer het op een openingsfeest voor relaties alvast zelf. Ze sprak daarbij van een historisch moment voor de filmcultuur in Nederland. Het gebouw, gemakshalve aangeduid als ‘het nieuwe filmmuseum’, doet van een afstand gezien nog… [Lees Meer...]

Te vol of niet te vol: kwaliteitskrant straft publieksvriendelijk theater-met-subsidie af. Tijd voor debat.

Hein Janssen (Volkskrant) schreef naar aanleiding van een paar voorstellingen met BN’ers in het gesubsidieerde circuit een column waarin hij stelde dat subsidie daar niet voor bedoeld was. De belangenvereniging voor acteurs vond dat reden genoeg voor een debat. We maakten er een filmpje bij.   We hebben dat opgemaakt in storify, een mogelijkheid om… [Lees Meer...]

 

Speelse en strenge Nelly Miricioiu in masterclass

Door Ellen Segeren (foto’s Hans Hijmering)

‘Een fout is een kans om iets te leren’
Voor het Internationaal Vocalisten Concours 2010 zijn vorige week in de voorronden de eerste kandidaten geselecteerd. Toefje op hun taart: twee masterclasses van de Roemeens-Britse sopraan Nelly Miricioiu. De jonge zangers grepen de kans met beide handen aan om iets te leren van de belcantokoningin, die dertig jaar geleden zelf het concours won. Miricioiu vertelt over het geven van masterclasses.
Nelly Miricioiu werd opgeleid volgens de gedisciplineerde en kwalitatief hoogstaande methodes uit haar geboorteland Roemenië, waar ze al zeer jong grote concoursen won en haar operacarrière begon. In 1981 ontvluchtte ze het communisme en ging in Engeland wonen, waar ze vrijwel direct doorbrak op de grote operapodia. Na haar debuut in La Scala in 1983 volgden vele rollen in alle grote operahuizen in Europa en Amerika.
Ze geniet ervan om haar brede kennis door te geven aan jongere generaties. “Er zijn veel leraren, en ergens hebben ze allemaal gelijk. Beperk je niet tot één. Luister goed en maak je eigen keuzes die bij jouw persoonlijkheid passen. En vergeet niet: een fout maken is een kans om iets te leren.” Met die woorden opent Nelly Miricioiu de tweede masterclass op zaterdagmiddag 26 september in De Toonzaal in Den Bosch. Ze besluit haar inleiding met de garantie dat het leven van een zanger of zangeres niet gemakkelijk is. “Als we maar één procent minder passie voor de muziek hadden, gooiden we de handdoek in de ring.” Waarna ze kittig in haar handen klapt en de eerste deelnemer het podium betreedt.
Vier zangers, Nicole Fiselier (NL),  Zhenhua Chuang (China), Yun Park (Zuid-Korea) en Kitty de Geus (NL), zijn geselecteerd in de voorronden van een week eerder. Ze krijgen op twee opeenvolgende dagen een half uur persoonlijke aandacht en aanwijzingen van de grande dame. Miricioiu laat hen eerst het werk van hun keuze uitvoeren en stapt dan het podium op: “The problem is…” Doortastend pakt ze het aan. Ze geeft veel ruimte, maar laat ook horen wat ze wil horen, wat tegelijk een proeve is van wat ze kan. Humor, inlevingsvermogen en acteertalent zijn haar grote krachten. Ze is streng. Maar niemand zit ooit met kromme tenen, want ze brandt geen enkele kandidaat af. En bij het gewenste resultaat klinkt het: “Good girl!”

 

Masterclasses geven blijkt voor grote namen een delicate bezigheid. Na afloop van de masterclass zegt Miricioiu: “Als je als docent zelf wilt pronken, is het verloren tijd. Dat gebeurt maar al te vaak. De kunst is om entertainment met kennis te mengen. En natuurlijk een beetje indruk te maken, want ik ben me ervan bewust dat de mensen ook voor mij komen. Maar je moet integer blijven.”

Voor deelnemers is het ook een opgave, want die moeten bereid zijn hun ego, verlegenheid en trots van zich af te zetten, weet Miricioiu. “Dat is moeilijk, omdat juist die eigenschappen ons tot zangers maken. We hebben die trots en dat ego keihard nodig. Aan deze specifieke masterclass was het zo opmerkelijk dat de deelnemers allemaal hun trots behielden, maar mij wel toestonden om veranderingen aan te brengen. Dat is zeldzaam. Vaak worden ze zo hulpeloos.”

Als het goed gaat, heeft een masterclass een belangrijke functie voor de ontwikkeling van het aankomend zangtalent. “Het geeft een kick, het maakt energie los. Je wordt er niet meteen een goede uitvoerend musicus van, maar je krijgt wel een voorproefje van waar je heen gaat. En elke leraar vertelt je een deel van de waarheid. Zelfanalyse en goed luisteren blijven belangrijk. Vorm je eigen smaak voordat je informatie van een docent aanneemt. Het is zó persoonlijk! Ga niet af op naam en faam, want sommige docenten zijn voor de een wel goed, maar voor de ander niet.”

“Ik heb het voorrecht dat ik nog steeds uitvoeringen geef, dus mijn stem is in vorm. Ik kan voorbeelden geven die ze kunnen nazingen, zodat ze voelen wat ik bedoel. Ik kom nooit direct aan de stem. Ik begin altijd bij de basis: adem en articulatie. Dat is veilig. Ik wil geen grote zaken omwoelen of hun zelfvertrouwen schaden, integendeel.”

Op de vraag of ze zelf nog steeds leert, antwoordt ze: “Ja zeker! Ik geloof in permanente educatie. Ik ontdek nog steeds dingen die ik niet moet doen. Laatst besefte ik dat ik mijn rugspieren te veel vastzet. Door de jaren heen veranderen dingen. De techniek blijft hetzelfde, maar je lichaam en geest hebben de slechte gewoonte om weg te zakken in gemakzucht of angst, de twee grootste vijanden voor je stem. Maar ik ben ambitieus en volhardend, ik ben een terriër. Ik zou het vreselijk vinden als ik niets meer te leren had.”

Maak het iedereen naar de zin, maar verlies de integriteit van je eigen persoonlijkheid niet. Dat is de kern van professioneel zingen, aldus Miricioiu. Dat klinkt onmogelijk, maar ze haalt ondersteuning uit diepere bronnen. “Je moet nederig blijven. Dat leer ik uit spiritualiteit en filosofie. Bij elk nieuw contract stap ik naar de bibliotheek en kies boeken die me inspireren op dat moment in mijn leven. Energie leren uitwisselen is een voorwaarde. Ik kan niet alleen geven. Me opladen doe ik met ademhalen, mediteren eigenlijk. Daarom zei ik tijdens de masterclass voortdurend: adem! Ook heb je een dualiteit in jezelf nodig: de ene persoon zit in de geest, de andere in de stem. Als je beide aan de buitenwereld presenteert, heb je een probleem. Je moet die ene voor jezelf bewaren.”

Terugkijkend op haar eerste schreden op het podium zegt Miricioiu: “Het moeilijkste vond ik dat iedereen probeert je kapot te maken. Niet altijd bewust, maar toch. Iedereen wil iets van je. Jezelf blijven is het allermoeilijkste. Je stem is zeer kwetsbaar en de zangwereld is keihard. Je moet echt leren zwemmen. Maar ik wil mijn studenten niet ontmoedigen. Ze hebben een project, een droom, en die wil ik niet teniet doen.” De concurrentiestrijd is moordend, vooral onder sopranen, weet Miricioiu. “Er zijn te veel sopranen, dat is simpel. Daarom moeten vrouwen harder werken, maar dat zit ook in hun aard. Maar de tijden zijn veranderd. Operahuizen waren vroeger al blij als iemand de hoge noten haalde. Zo werkt het niet meer.”

Miricioiu sluit af met een Olympische boodschap. “De deelnemers krijgen een mooie kans met dit concours. Ook als ze niet winnen, zijn er toch veel mensen die hen horen en oppikken. Dit is exposure en dat is enorm belangrijk. Het doel van de zanger moet zijn om mee te doen, niet om te winnen. Omdat je een kunstenaar bent.”

(Op de foto’s is te zien hoe Nelly Miricioiu sopraan Nicole Fiselier het goede voorbeeld geeft bij de IVC-masterclass op 26 september in De Toonzaal in Den Bosch)

Listen on posterous

Reacties

reacties

Powered by Facebook Comments

Over Redactie

Laat een reactie achter

*

More in ACHTERGRONDEN, Uitgelicht (1 of 348 articles)
Soul Seek