Het ministerie van OC en W weet wat er speelt. Of niet?

We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Feitenvrije dagbladjournalistiek stort zich op het herstelvermogen van de kunstsector.

  Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden van… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012: Rauw en gevoelig Servisch debuut tweemaal bekroond

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip… [Lees Meer...]

Print Friendly

Top of flop: publiek kiest repertoire eerste toneelgezelschap van Nederland

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Ontnuchterend verslag uit Egypte hit bij festivalpubliek

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er… [Lees Meer...]

Print Friendly

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern… [Lees Meer...]

Print Friendly

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen)… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Een klein mirakel in 3D

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had… [Lees Meer...]

Print Friendly

41e International Film Festival Rotterdam opent met verontrustend Frans drama 38 Témoins

Vergeleken met eerdere edities zou je de keus van de openingsfilm waarmee het Rotterdams Filmfestival vanavond van start gaat bijna on-Rotterdams willen noemen. Geen wild jong debuut, exotische Aziaat of artistieke dwarsliggerij deze keer. De Franse boekverfilming 38 Témoins, die vanavond in Rotterdam zijn wereldpremière beleeft, is de zevende speelfilm van de Waalse acteur/regisseur Lucas… [Lees Meer...]

Print Friendly

Melk en Bloed: De eetclub van Saskia Noort, maar dan beter geschreven en veel beter gespeeld

Vluchten naar het platteland is voor veel stadsmensen een droom: weg met de stress, eindelijk rust, eenvoud en schoonheid. Hoe zo’n droom kan omslaan in een regelrechte nachtmerrie, is te zien in Melk en Bloed, het nieuwe stuk van Kees Roorda. Centraal staat het echtpaar Josella en Peter en al in de eerste scène, een… [Lees Meer...]

Print Friendly
 

rte zonEen Zwarte Zon in Schiedam

Post to Twitter

Door Anne Berk

De zinsbegoochelende, tot het uiterste geperfectioneerde schilderijen van Roland Schimmel trekken internationaal de aandacht. Tot en met 20 december is zijn museale werk te zien in de KetelFactory in Schiedam, een nieuwe veelbelovende kunstruimte.

Illusie
De muurschildering met animatie ‘Zwarte Zon’ van Roland Schimmel (Hooglanderveen, 1954) trekt je blik als een magneet. De straat en het verkeer bestaan niet meer. Je ogen fixeren zich op de perfecte zwarte cirkel die omkranst lijkt te worden door gloeiend licht. Zoals wanneer de maan voor de zon schuift bij een zonsverduistering. Of is het een zwart gat? Je probeert het zwart te doorboren met je blik, de diepte te peilen, maar vergeefs. Het zwart is ondoorgrondelijk. Een mysterie. Waarna je aandacht zich verlegt naar het lokkende, vibrerende licht. Wit vloeit naadloos over in geel, oranje, rood, paars en dan blauw. Na jaren van experimenteren beheerst Schimmel de techniek tot in de perfectie. De heldere kleuren zijn laag na laag aangebracht met airbrush. De illusie is volmaakt. Je verliest jezelf in deze ijle, haast onstoffelijke wereld. Wordt erin ondergedompeld. Het zwart roept witte lichtvlekken op, nabeelden die lijken te zweven als zeepbellen in de wind. Je oog heeft er geen vat op en dat schept onzekerheid, die nog groter wordt doordat Schimmel met de beamer beelden op de wandschildering projecteert. Het zwart intensiveert en verandert in een zinderende zwarte zon. Wat zie je eigenlijk?

Roland Schimmel, Zonder titel, 200 x 170 cm, acryl op doek, 2008

Ongrijpbaar visioen
Schimmel begon zijn loopbaan in de jaren zeventig in de hoogtijdagen van de abstracte kunst, die louter kleur en vorm wilde zijn. ‘What you see is what you see’, zei de Amerikaanse schilder Frank Stella, maar wat zie je eigenlijk als je naar kleur kijkt? Schimmel tast de grenzen af en verkent de effecten van lichtbreking, reflectie, complementaire contrasten en nabeelden. Waarneming is niet statisch. Je kunt je ogen niet vertrouwen, want de informatie die de hersenen via het oog bereikt wordt vervormd. ‘De lichtgevoelige receptoren in het netvlies geven signalen af die even later doven. Het beeld gloeit echter nog na op het netvlies en dan ontstaat het tegendeel van de oorspronkelijke impuls,’ aldus de wetenschappelijke verklaring. Schimmel begeeft zich op hetzelfde terrein als de Op-Art kunstenaars. Maar zijn werk is onstoffelijker dan dat van een Victor Vasarely. ‘Onze waarneming is beperkt. Wij kunnen de werkelijkheid niet kennen’, stelt Schimmel. En hij schept een ongrijpbaar visioen van vibrerend licht.

Schimmel zal zijn werk op 13 december toelichten in het programma ‘Distillatie’ en dat belooft een bijzondere middag te worden. De KetelFactory is een nieuwe kunstruimte in Schiedam waar de geëxposeerde werken worden omlijst met discussies en lezingen. Organisator (en kunstenaar) Winnie Teschmacher streeft naar hoge kwaliteit en inhoudelijke verdieping, en dat is hier gelukt. Het bedrijf Nolet Distillery wilde iets terug doen voor de stad en fungeert als mecenas.

Roland Schimmel, Zwarte Zon en Karin van Pinxteren, beelden en schilderijen
t/m 20 dec. in De KetelFactory
Hoofdstraat 44, Schiedam
010 – 473 81 23
open vr t/m zo 13-17 uur
http://www.deketelfactory.nl

Print Friendly

Post to Twitter

Over Redactie