Door Leo Bankersen
Een van de twee Nederlandse films in de IDFA competitie voor lange documentaires is The Player van John Appel, die 1999 grote bekendheid verwierf met zijn aangrijpende film over André Hazes. The Player is zijn meest persoonlijke film tot nu toe. Een onderzoek naar wat de gokker drijft, met als uitgangspunt een portret van zijn overleden vader. Deze was niet alleen een succesvol makelaar maar ook een hartstochtelijk speler in het casino en op de renbaan.
- The Player
Een vader om trots op te zijn, zo wordt al snel duidelijk. Want er viel altijd wel iets spannends te beleven. Op vakantie de tent opzetten in de tuin van wildvreemden die even niet thuis waren bijvoorbeld. Of wild parkeren, en dan eens afwachten of een bon onder de ruitenwisser zou komen.
Het duurt even voor The Player de balans vindt tussen sterk gevisualiseerde impressies van het werkterrein van de speler en de nogal traditionele interviews. De kracht van Appels film, waarin de herinnering aan zijn vader fungeert als raamwerk voor nog drie gokkersportretten, zit hem vooral in de open en genuanceerde benadering, zonder romantisering of veroordeling.
De echte gokker gaat door waar andere mensen niet verder durven. Wie risico neemt betreedt een andere wereld, een wereld waarin de toekomst volledig open ligt. De ware speler voelt zich boven anderen verheven en neemt zijn verlies zonder een spier te vertrekken.
Dat het eerder een levenshouding is dan een verslaving blijkt uit de fraaie anekdote over de Mercedes, die Appels vader zonder aarzelen uitleende aan een onbekende die beweerde even snel ergens naar toe te moeten. Nooit teruggezien. En geen spijt. Je moet een gokje durven nemen, en de nieuwsgierigheid naar de afloop had gewonnen. Maar het kan ook griezelig ver gaan. Dat verhaal bewaart Appel voor het laatst.
Over Leo Bankersen
