Verkoop ebooks levert uitgevers kennis op die ze liever niet hebben

Het viel ons al op in de dagelijkse twitterstroom: als het gaat om boekrecensies op twitter overheersen de ‘lage’ genres (althans volgens kenners) de hitlijsten: fantasy, dagboeken van ziektelijders, ‘streekwerk’, howto’s en erotica. Geen nieuws, zult u wellicht zeggen, maar er is meer aan de hand. Dankzij de komst van de e-reader krijgen uitgeverijen (in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Wat is er precies aan de hand bij Stage Entertainment?

Vorige maand werd bekend dat Erwin van Lambaart, ooit door Joop van den Ende bij zijn bedrijf Stage Entertainment binnengehaald als troonopvolger, vertrekt als CCO ‘om meer tijd te besteden aan zijn gezin’. Vorige week verscheen een persbericht waarin het concern meldde een zogenaamde clubdeal van 75 miljoen euro te hebben gesloten met ABN-AMRO en… [Lees Meer...]

Print Friendly

Het ministerie van OC en W weet wat er speelt. Of niet?

We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Feitenvrije dagbladjournalistiek stort zich op het herstelvermogen van de kunstsector.

    Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012: Rauw en gevoelig Servisch debuut tweemaal bekroond

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip… [Lees Meer...]

Print Friendly

Top of flop: publiek kiest repertoire eerste toneelgezelschap van Nederland

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Ontnuchterend verslag uit Egypte hit bij festivalpubliek

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er… [Lees Meer...]

Print Friendly

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern… [Lees Meer...]

Print Friendly

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen)… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Een klein mirakel in 3D

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had… [Lees Meer...]

Print Friendly
 

Nieuw muziekensemble Lunapark blaast vol overtuiging leven in contemporain repertoire, maar mist podiumpresentatie

Post to Twitter

Door Willem Jan Keizer

Crisis of niet, de trend is tegendraads. Hoewel aan de borreltafel klassieke muziek irrelevant wordt verklaard, schieten de ensembles die zich werpen op contemporaine muziek als paddestoelen uit de grond. De generatie die ensembles als ASKO / Schönberg of het Nieuw Ensemble opvolgt staat te trappelen.

Het Voorschotense Schreck Ensemble dat zich voornamelijk richt op de elektronische muziek van Luigi Nono is, na een lange periode van stilte, weer van start gegaan; in Den Haag is onlangs New European Ensemble gevormd. Ensemble Insomnio uit Utrecht treedt van het ene ophet andere moment uit de schaduw met prachtige uitvoeringen van contemporaine klassiekers en in Brabant is ensemble Lunapark van de grond getild.

Lunapark is een prima initiatief van slagwerker Arnold Marinissen en muziekjournalist, componist en programmeur Anthony Fiumara. Marinissen treedt daarbij meer op als dirigent dan als slagwerker. De kern van dit ensemble is mechanische muziek, waarbij genregrenzen niet bestaan en de bezetting rekbaar is, aangepast kan worden aan het gespeelde repertoire. Zo kan ‘Three pieces for String Quartet’ van Igor Strawinsky worden gekoppeld aan een bewerking van ambient music uit de vroege jaren van Brian Eno.

Eno is in brede kring vooral bekend geworden als toetsen- en geluidengoochelaar bij Roxy Music, Talking Heads en David Bowie. Fiumara en Marinissen arrangeerden voor het strijkkwintet van Lunapark eigenhandig Eno’s bewerking uit 1975 voor strijkorkest van de Canon in D van Pachelbel, een veel te voor de hand liggend gegeven inde jaren zeventig. Het resultaat biedt geen verrassing.

Toch maakte Eno het nodige los met zijn ideeën over ambient. Min of meer parallel aan zijn pionierswerk ontstonden, vooral in Duitsland waar Eno regelmatig met Bowie te gast was, bands van de eerste generatie computernerds. Bands als Cluster, waarmee Eno enkele albums opnam, en Tangerine Dream rommelden op de podia rond met stekkers en stopcontacten zonder zich al te veel te bekommeren om zoiets als podiumpresentatie.

Dat was in de Rotterdamse Doelen de verbindende link met het nieuwe ensemble Lunapark. Dat prijst zich aan als een pretpark waarin de muziek als in een achtbaan voortraast, maar de presentatie bij dit eerste optreden is te statisch om dit direct waar te maken. Heel klassiek treedt het strijkkwartet, kwintet bij Eno, naar voren, het speelt en neemt verlegen buigend het applaus in ontvangst.

De verbindende elektronische muziek van Kate Moore (‘Lunapark’) en David Prior (‘Other Places’) is mede oorzaak van het gevoel van passiviteit. Met de verlichting gedempt luisteren naar voortkabbelende elektronische klanken is niet meer van deze tijd. Lunapark zou er goed aan doen om een videokunstenaar toe te voegen aan het collectief.

‘Tab-To-Transient’ van Florian Magnus Maier, een jonge Duitse componist met een achtergrond in flamenco en metal, is juist wel effectief. Het is een elektronische weergave, een afgespeelde tape, van hetgeen in werkelijkheid totaal onmogelijk is op een elektrische gitaar: dol rondrazende riffjes en toonladders, en tegelijk met een stok en andere middelen de snaren bewerken. Een inventief werk, dat duidelijk de invloed van de Rotterdamse School verraadt.

(‘A Tiny Party At Luna’s’) van Piet-Jan van Rossum en Petra van der Schoot is een kleinschalig en licht-hilarisch audio-theatraal spel met een huisje, lantaarnpaal en auto-aan-een-touwtje. Dit werkt wonderwel in deze context. Maar ‘Eight Lines’ van Steve Reich, gedirigeerd door Marinissen, komt presentatie te kort. Het werk zou aan kracht winnen als de musici zich meer in de materie vastbeten en met een zekere bezetenheid de muziek de zaal in zouden slingeren. Dat werd nu gemist. Een dynamische presentatie is nu juist een grote verworvenheid van de lichte muziek. Het klassieke genre zoals Lunapark dat als uitgangspunt bedrijft kan daarbij garen spinnen.

De Doelen Rotterdam, officieel premièreconcert van ensemble Lunapark. Werken van Maier, Moore, Prior, Van Rossum & Van der Schoot, Strawisky, Eno, Reich. Bijgewoond: maandag 9 november. Herhaling: zondag 15 november, November Music, Verkadefabriek, Den Bosch

Print Friendly

Post to Twitter

Over Willem Jan Keizer
Willem Jan Keizer studeerde klassiek gitaar in Rotterdam en schrijft over klassieke muziek, opera en wereldmuziek sinds de late jaren '80. Via Het Vrije Volk, Trouw, Rotterdams Dagblad en het Financiëele Dagblad nu bij het Cultureel Persbureau. Daarnaast is hij repertoire deskundige bij muziekuitgeverij Albersen in Den Haag. Naast bestuursfuncties van diverse aard in het muziekleven te hebben bekleed, heeft hij geadviseerd o.m. namens de Rotterdamse Kunst Stichting. Hij is getrouwd en dikke maatjes met zijn kat.