IFFR 2010: Wat is spannender, een irritante of een degelijke Tiger?

Let Each One Go Where He May

Door Leo Bankersen.
Dat worden nog lastige afwegingen die de Tiger-jury op het Rotterdams filmfestival moet gaan maken. Om maar eens iets irritants bij de kop te pakken: Let Each One Go Where He May (te zien vanaf zondag) van experimenteel filmmaker Ben Russell bestaat uit dertien shots van ieder tien minuten, en in die shots gebeurt feitelijk zo weinig dat onrustig geschuifel in de zaal onvermijdelijk lijkt. Als een van de hoofdpersonen van A naar B wandelt, loopt de camera gewoon tien minuten mee.

Volgens de catalogus zien we twee broers die het binnenland van Suriname intrekken, in het voetspoor van de gevluchte slaven die hun voorouders waren. Het is goed dat we het weten, want de film zelf geeft hieromtrent geen enkel houvast. Wel krijg je ruim tijd om je af te vragen waarom de soms vergelijkbare stijl van bijvoorbeeld de Argentijn Lisandro Alonso zoveel natuurlijker overkomt, of waarom de beroemde wandeling in Wim Wenders‘ Falsche Bewegung niet verveelde.
Russells conceptuele kunst is eerder een commentaar op de filmtaal dan op de slavernij of Suriname. Radicaal? Zeker. Vernieuwend? Dat betwijfel ik dan weer.

Mundane History

Dan is het mysterie dat Mundane History (vanaf zondag) van Anocha Suwichakornpong uit Thailand ons voorschotelt aanzienlijk fascinerender. Een merkwaardig onderkoelde vertelling over een verlamde man en zijn verzorger explodeert onverwacht in een hallucinerende visie op de kosmos en eindigt met een geboorte zoals u nog zelden zag.

Moeilijk om zoiets te vergelijken met het degelijke Deense gevangenisdrama R van Michael Noer en Tobias Lindholm, dat trouwens verrassende overeenkomsten vertoont met het veelgeprezen en ook in Rotterdam vertoonde Un prophète. Nieuwe gedetineerde moet zich staande zien te houden in de uiterst gewelddadige gevangeniscultuur. Gaat voorspelbaar van start, maar hakt er gaandeweg stevig in. Vanaf vandaag te zien.