Het ministerie van OC en W weet wat er speelt. Of niet?

We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in… [Lees Meer...]

Print Friendly

Feitenvrije dagbladjournalistiek stort zich op het herstelvermogen van de kunstsector.

  Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden van… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012: Rauw en gevoelig Servisch debuut tweemaal bekroond

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip… [Lees Meer...]

Print Friendly

Top of flop: publiek kiest repertoire eerste toneelgezelschap van Nederland

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Ontnuchterend verslag uit Egypte hit bij festivalpubliek

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er… [Lees Meer...]

Print Friendly

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern… [Lees Meer...]

Print Friendly

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen)… [Lees Meer...]

Print Friendly

IFFR 2012 – Een klein mirakel in 3D

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had… [Lees Meer...]

Print Friendly

41e International Film Festival Rotterdam opent met verontrustend Frans drama 38 Témoins

Vergeleken met eerdere edities zou je de keus van de openingsfilm waarmee het Rotterdams Filmfestival vanavond van start gaat bijna on-Rotterdams willen noemen. Geen wild jong debuut, exotische Aziaat of artistieke dwarsliggerij deze keer. De Franse boekverfilming 38 Témoins, die vanavond in Rotterdam zijn wereldpremière beleeft, is de zevende speelfilm van de Waalse acteur/regisseur Lucas… [Lees Meer...]

Print Friendly

Melk en Bloed: De eetclub van Saskia Noort, maar dan beter geschreven en veel beter gespeeld

Vluchten naar het platteland is voor veel stadsmensen een droom: weg met de stress, eindelijk rust, eenvoud en schoonheid. Hoe zo’n droom kan omslaan in een regelrechte nachtmerrie, is te zien in Melk en Bloed, het nieuwe stuk van Kees Roorda. Centraal staat het echtpaar Josella en Peter en al in de eerste scène, een… [Lees Meer...]

Print Friendly
 

Kate McGarrigle (1946-2010): moeder, zuster, zangeres

Post to Twitter

Door Jacob Haagsma

Kate McGarrigle is overleden. Zij leed aan sarcoma, een zeldzame vorm van kanker die zich manifesteert in bot of spierweefsel. Ze werd 63 jaar.

En waarom hadden wij Kate McGarrigle moeten kennen? Daar zijn verschillende redenen voor te bedenken. Neem nou haar huwelijk met de Amerikaanse singer-songwriter Loudon Wainwright III. Daarmee was ze de moeder van zijn kinderen: Rufus en Martha Wainwright. Beiden waren de laatste jaren erg succesvol als eigenzinnige singer-songwriters, waarbij Rufus bovendien het werk van Judy Garland vertolkte en Martha zich ontfermde over het erfgoed van Edith Piaf.

Daarmee stelden ze de artistieke prestaties van hun ouders enigszins in de schaduw. Jammer eigenlijk. Want ook Kate McGarrigle was een begenadigd zangeres. In feite was zij de eerste van de hele dynastie die mijn tere oorschelpjes beroerde, ooit, in duet met haar twee jaar oudere zuster Anna.

Het zal 1975 geweest zijn. Toen was het immers een hit van onverwachte snit: Complainte Pour St. Catherine. In het hitjeslandschap van toen, beheerst door disco, glitterrock en meer van zulks, was het een uiterst opmerkelijk liedje. Dat er in het Frans werd gezongen, was in de hitlijsten van die jaren nog niet eens zo’n surrealistisch fenomeen. Nee, het was die enigszins ruw schurende samenzang en die pompende accordeon, regelrechte verwijzingen naar een folktraditie.

Gecombineerd met een reggae-achtige functie voor de basgitaar spelde dat luid en duidelijk: novelty. In hitjesland werden Kate & Anna McGarrigle dan ook niet meer gesignaleerd. Maar de zusjes waren beslist meer dan een one hit wonder met nauwe familiebanden. Ze stammen uit Saint-Sauveur-Des-Monts, in de Franstalige, enigszins separatistische Canadese provincie Quebec. Zo zit er voor de fijnproevers nog een taalpolitiek tintje aan dat hitje ook. Al waren de McGarrigles, de naam zegt het al een beetje, van huis uit Engelstalig.

In de jaren zestig begonnen ze voorzichtig met hun muzikale carrière, in de groep Mountain City Four. Hun titelloze gezamenlijke debuutalbum, die met de hit, verscheen in 1975 en die plaat hebben ze eigenlijk nooit meer overtroffen. Maar hun talent bleef niet onopgemerkt. Grote vakzusters als Linda Ronstadt (Heart Like A Wheel, ze noemde er zelfs een succesvol album naar) en Emmylou Harris namen hun liedjes op. De dames maakten nog enkele platen. Af en toe deed oudere zus Jane, eigenlijk een kerkorganiste, ook nog mee.

Tja, familie. Kate McGarrigle trouwde intussen met Loudon Wainwright III, zo’n typische Amerikaanse singer-songwriter, en scheidde weer van hem. Rufus en Martha, hun kinderen, dreven later dus uiterst succesvolle solocarrières. Af en toe deed Kate met de kinderen mee. Op het Garland-project van Rufus bijvoorbeeld of (met zus Anna) in Martha’s bijdrage aan I’m Your Man, het tribute-project voor landgenoot Leonard Cohen.

In 2006 werd er een nare vorm van kanker bij haar geconstateerd. Op 18 januari kwam het onvermijdelijke einde voor een dappere vrouw en een prachtige zangeres. Kate McGarrigle is er niet meer. We zetten nog een keer Complainte Pour St. Catherine op, of een van die andere mooie liedjes uit haar carrière, en slikken een brok weg.

Print Friendly

Post to Twitter

Over Jacob Haagsma