Door Ellen Segeren
Even kijken hoe Van Dale synergie ook alweer omschrijft. Als een ‘situatie waarin het effect van twee of meer samenwerkende of gecombineerde organen of functies groter is dan de som van de effecten die elk van de organen of functies alleen zou kunnen opwekken’. Het publiek in het Concertgebouw in Amsterdam was op 10 januari getuige van zuivere synergie tussen het Freiburger Barockorchester, het Collegium Vocale Gent en vier vocale solisten in hun uitvoering van twee Bach-cantates. En dat terwijl de ensembles en solisten op zichzelf al meer dan genoeg te melden hebben. Het was dan ook een volle bak: velen hadden de kans gegrepen om deze twee topensembles en de uitmuntende solisten aan het werk te horen in het tweede concert uit de vocale barokserie, en ze werden bepaald niet teleurgesteld.
In een bescheiden bezetting onder leiding van Masaaki Suzuki openden koor en orkest met Höchsterwünschtes Freudenfest (BWV 194), een cantate die Bach in 1723 componeerde voor de inwijding van het orgel van de kerk van Störmthal. De solisten namen ieder een van de drie stemmen per koorpartij voor hun rekening. Het leidde tot een prachtig mengend en transparant koorgeluid. Gepaard aan de heldere en diffuse klank van het orkest vormde het een verfijnd geheel.
In het basrecitatief en de aria liet Dominik Wörner een aangenaam licht en melodieus geluid horen, zij het met een iets te nadrukkelijke dictie, die verraadt dat hij opera en grote oratoria op zijn repertoire heeft. Daarna was het de beurt aan de jonge Duitse sopraan Dorothee Mields, die al een tijdje tot de vaste solistenploeg van Philippe Herreweghe behoort. Heel begrijpelijk gezien haar lichte timbre en haar vermogen om ondanks het vrijwel ontbreken van vibrato toch niet te klinken als een veredelde jongenssopraan. De ideale Bach-soliste.
Het tweede deel van de cantate werd geopend door tenor Christoph Genz, die een wat onevenwichtige en weinig dynamische indruk maakte. Zijn ogen waren aan de partituur geplakt en hij klonk weinig overtuigend. Een sprankelend duet van sopraan en bas volgde, waarbij Mields en Wörner het recitatief aan weerszijden van de dirigent ten gehore brachten en Mields voor de aria aan de kant van de bas aanschoof. De cantate werd besloten door een kippenvelkoraal, dat ondanks al die solistische pracht deed verlangen naar meer.
Een cadeautje was bewaard gebleven tot na de pauze, toen altus Damien Guillon zijn opwachting maakte. Met een enorm vocaal gemak, een grandioze beheersing en een bijzondere muzikaliteit maakte hij samen met Mields de Trauer-Ode cantate tot een feest voor het oor. De musici mochten hun heerlijke ademende slotkoraal als toegift herhalen voor een opgetogen publiek, dat na het horen van deze onbetwiste top van de Europese barok er thuis Van Dale niet op hoefde naslaan. Een en een is veel.
Meer informatie: http://www.fredluiten.nl/
Het derde concert uit de vocale barokserie geven Michael Chance en
Lisa Larsson op 25 april, en in het slotstuk uit de serie, op 31 mei,
wordt Andreas Scholl begeleid door de Akademie für Alte Musik Berlin.
Over Ellen Segeren
