De voorstelling Het Rashomon-effect ging 24 januari 2010 in première. Omdat het gaat over onbetrouwbaarheid van getuigenissen hebben we er voor alle zekerheid twee getuigen heen gestuurd. Oordeelt u nu zelf.
foto Sanne Peper
Wijbrand Schaap ziet:
Beginnersfouten
Regisseurspaniek, dat kan je overkomen als je halverwege je project erachter komt dat het niks gaat worden. Dat het stuk niet je eigen stuk is. Zoiets móet regisseur Joachim Robbrecht overkomen zijn bij de repetities voor Het Rashomon-effect bij Toneelgroep Amsterdam.
Het Rashomon-effect past in de nieuwste traditie van Toneelgroep Amsterdam om ‘iets’ met film te doen. Dus moet ook de opleidingsgroep TA2 eraan geloven. En dan blijkt dat Rashomon, die film, die ons halverwege vorige eeuw bewust maakte van de Japanse vertelkunst en de bizarre samenleving waar die uit voortkwam, best een harde dobber is voor een jong theatermens. Best traag, zo’n film, en best veel tekst ook. En veel zwart-wit. De beginnersfout die Robbrecht na die ontdekking heeft gemaakt is: moderniseren. Een mythisch bospad verandert dus in een provinciehotel, een samourai in een zakenreiziger en een middeleeuwse prinses in Marleen Scholten. De verteller is een leuke samenvoeging van Peter R. de Vries en Hans Goedkoop. Het verhaal een vette pastiche Opsporing Verzocht.
Een rustige vertelling had het kunnen zijn, maar Robbrecht moet bang geweest zijn dat het dan misschien wel eens saai zou kunnen worden. Daarom maakte hij het ene typetje nog kolderieker dan het andere en zien we aan het eind nog even die andere moord die nooit werd opgelost: in Twin Peaks.
Robbert van Heuven constateert:
Kolderieke crimi
Van een bepaalde gebeurtenis heeft iedere betrokkene een andere herinnering. Dat is filosofisch een machtig interessant gegeven, maar zo’n Rashomon-effect is ook verdomde lastig als je als praktisch ingestelde politieman een moord moet oplossen. Joachim Robbrecht wil duidelijk graag iets filosofisch en geëngageerds zeggen met zijn voorstelling over het niet kunnen kennen van de waarheid, maar levert vooral een kolderieke crimi af.
De potentiële diepgang en vooral het drama van de politieman wiens logische wereld uit elkaar valt, raken daarin soms nogal ondergesneeuwd. Toch weet Robbrecht dankzij vooral een ijzersterke Leon Voorberg als politieagent en Ward Weemhoff als excentrieke hoofdverdachte en een lichtvervreemdende beeldtaal de toeschouwer te fascineren: personages spelen gebeurtenissen en herinneringen soms achterstevoren en in slow motion na en duiken soms zomaar uit hoekjes en gaatjes op, als waren ze flarden herinneringen die zomaar even in het bewustzijn opduiken. Uit zulke slimme details blijkt het talent van Robbrecht, al had het Rashomoneffect iets minder leuk mogen zijn en iets beter uitgediept om de complexiteit van het onderwerp iets meer tot zijn recht te laten komen.
Over Redactie
