Er was slecht nieuws, goed nieuws en beter nieuws op de presentatie van het meerjarenplan van Stage Entertainment op 1 februari 2010. Het slechte nieuws bracht het bedrijf op die met sterren besprenkelde namiddag eerst: de voorverkoop voor de musicals van het theaterconcern is wereldwijd ingezakt. Mensen nemen geen risico meer, en daarom kan het bedrijf niet meer investeren in nieuw werk. Als het publiek dan uiteindelijk toch nog komt, en in groten getale, is een productie te zien die mogelijk aan kwaliteit heeft ingeboet.
Stage moet dus bezuinigen en snijdt in het personeelsbestand. In Spanje vallen de grootste klappen, vertelde Henk Kivits, voorzitter van de raad van bestuur van het miljoenenbedrijf met vestigingen in tal van landen. Om wat meer geld in kas te hebben voor renovatie van theaters en investeringen in nieuwe producties, heeft het bedrijf bovendien de succesvolle en zeer winstgevende kaartverkoooporganisatie verkocht aan Parcom, een dochteronderneming van ING. Stage houdt wel een minderheidsbelang in de organisatie.
Aan Erwin van Lambaart vervolgens de taak om de blijde boodschap te verkondigen, een taak die hij met verve heeft overgenomen van de oprichter van het concern, Joop van den Ende. Van Lambaart kon melden dat een paar grote successen naar Nederland komen: Wicked, de vrouwelijke versie van de Wizzard of Oz, komt, en Sister Act. Verder meldde hij dat het niveau van de jeugdopleidingen inmiddels zo hoog is dat het bedrijf het nu aandurft om een paar kinderen te gaan zoeken voor de productie van Billy Elliot, die Stage van plan is te gaan brengen in het Fortis Circustheater, als opvolger van Mary Poppins. Over plannen om daar een zelfde televisiespektakel omheen te bouwen zei Van Lambaart niets.
En daarmee komen we op de meest recente rel in theaterland. De SP heeft kamervragen gesteld over de publiek-private samenwerking tussen AVRO en Van den Ende in de serie talentenshows met de titel ‘Op zoek naar…’. En dan had de SP geen vragen over de overduidelijke scripting van de programma’s – waar bij een onverhoopt andere uitslag dan de gedroomde tot ziekmeldingen, gekneusde middenenkels en wratjes op stembanden van de sms-publiekswinnares zouden leiden, zodat uiteindelijk toch nog de ware Poppins zou aantreden – neen, het ging om de samenwerking tussen een commercieel theaterbedrijf en een publieke omroep.
Er dan moet je Van den Ende hebben.
Aan het eind mocht de echte Joop, die ooit na het succes van de Carré-productie Cats besloot een gokje te wagen met West End-musicals in Nederland, het woord nemen en vooral: zijn stokpaard bestijgen. Dan hebben we het over zijn woede tegen al wat onderscheid maakt tussen zijn werk en de echte kunst. De SP kreeg ervan langs en het verhaal ontaardde na minuut twee in een litanie over hoe onrechtvaardig de wereld is tegenover eerlijke producenten als hij.
Van den Endes opvolger Van Lambaart moet zich in de coulissen hebben opgevreten. Hij wilde af van het defensieve, volgens sommigen zelfs rancuneuze imago dat al die jaren rond het bedrijf van Van den Ende had gehangen. Hij had zelfs aangekondigd om zich tegen het populisme te keren en zich uit de zakelijke leiding terug te trekken om de kwaliteit van de producties beter in de gaten te houden, hij ondertekende een contract met de gesubsidieerde musicalopleiding M-Lab, dus alles zou normaal gaan worden, en dan bestijgt opa zijn stokpaard voor de verzamelde pers.
Soit. Na afloop waren er lekkere hapjes.
We hebben de bewuste passage uit de speech van Van den Ende op tape. Luister en huiver.
Over Wijbrand Schaap
M-Lab is geen musicalopleiding. M-Lab is een klein theater in A’dam Noord dat ook zelf producties maakt, nieuw Nederlands muziektheater een podium/een kans tot ontwikkeling biedt en kansen geeft aan jonge theatermakers (dit alles specifiek gericht op muziektheater).
Bovendien: het is ‘Wizard’ en niet ‘Wizzard of Oz’ en ‘Wicked’ is geen vrouwelijke versie maar een soort prequel van ‘The Wizard of Oz’.