Prachtige momenten in onevenwichtig Innenschau van Jakop Ahlbom en Alamo Race Track

foto Stephan van Hesteren

Zij zit naakt bovenop hem en bedrijft langzaam de liefde. Naderhand kleden ze zich aan, op hun gemak. Ze nemen afscheid met nog een kus, pakken hun jas uit de grote kast en vertrekken. Meteen daarna stapt uit diezelfde kast een man in onderbroek die zijn tanden begint te poetsen. Even later komen er wee mannen uit, ditmaal in trenchcoat en voorzien van een beker koffie met een broodje. Ze testen het bed, snuffelen eens onder de lakens en gaan er, met een mooie dansante beweging, precies tegelijk bovenop liggen.
Zo begint Innenschau, de nieuwe voorstelling van Jakop Ahlbom waarnaar reikhalzend is uitgekeken na zijn veelgeprezen Vielfalt(2006) en De Architect(2008). Nadat hij in De Architect had laten zien hoe goed zijn beeldende en surrealistische stijl ook werkt bij een meer traditioneel tekststuk, is Innenschau weer een voorstelling waarin amper wordt gesproken.

foto Stephan van Hesteren

Mooie absurdistische, droomachtige scènes worden afgewisseld met thrillerachtige fragmenten. Achtervolgingsfantasieën, de angst voor plotseling opduikende onbekenden, een verhoor aan tafel waarbij even later de rollen zijn omgedraaid: de verdachte is nu de politie-inspecteur en vice versa. Allebei hebben ze te maken met eisen die onmogelijk zijn in te willigen of vragen die niet te beantwoorden zijn.
Overige ingrediënten: veel dans, acrobatiek en circusacts, gemengd met prachtige droombeelden en ditmaal voorzien van een stevige dosis popmuziek, door de aanwezigheid van de rockband Alamo Race Track. Zij zorgen, behalve voor een paar stevige nummers, ook voor de sfeerbepalende geluidstrack: tromgeroffel dat dreiging aankondigt, hysterische violen, lieflijk getingel en soms wat al te vet aangezette baslijnen. De muziek is misschien wel te bepalend: sommige scènes lijken lang uitgesponnen, alsof de spelers wachten tot de band klaar is.
Sowieso is de voorstelling onevenwichtig en soms onnodig traag: iets meer vaart zou welkom zijn. De scène aan het slot waarbij zeven mannen een voor een uit de kast komen en zich op hun gemak aan gaan kleden, is hiervan het meest in het oog springende voorbeeld.
Dans, beweging en mimiek zijn veel sterker dan de (gelukkig schaarse) teksten. Jammer is dan weer het opgewekte, revue-achtige dansje dat weliswaar laat zien dat er een stel goede dansers aan het werk is, maar dat helemaal niet past bij de rest van de voorstelling.
Al met al is Innenschau een tikje onevenwichtige voorstelling waarin prachtige momenten zitten, met een sterke beeldtaal. Een absoluut hoogtepunt vormt de gigantische opblaasvrouw die letterlijk uit bed opduikt. Vooral door de visuele vondsten wordt de verbeelding geprikkeld en met een paar aanpassingen en inkortingen zal de voorstelling zeker nog aan kracht winnen.

Scenario: Jeroen van den Berg en Jakop Ahlbom. Concept en regie: Jakop Ahlbom; Spel Reinier Schimmel, Silke Hundertmark, Peter Kádár, Kelly Hirina, Minka Maria Parkkinen, Pieter van Loon, Yannick Greweldinger, Judith Hazeleger Muziek: Alamo Race Track. Gezien: Haarlem, Toneelschuur, 12 februari. Tournee t/m 31 juli.