Veel soul, weinig cabaret bij Lucretia

foto Paul Tolenaar

Tekst:  Ruud Buurman

Het is maar even, maar het geeft aan dat Lucretia van der Vloot wel degelijk vinnig en grappig kan zijn. In haar nieuwe muzikale show ‘Soulcabaret’ vervloekt de Amsterdamse met de gouden strot Wendy van Dijk, die als dikke negerin, háár naam heeft gepikt, terwijl de echte Lucretia jarenlang alle mogelijke moeite deed een strak lijf te krijgen.

Dat was het dan wat betreft ‘cabaret’, de tweede helft van de titel. Want de rest van de verbindende praatjes zijn te onschuldig, te obligaat en soms te geforceerd om een concert om te vormen tot een cabaretprogramma. Een beetje hulp van een goede tekstschrijver zou hier geen kwaad kunnen, als Van der Vloot de praatjes tussendoor ook van toegevoegde waarde wil laten zijn.

Wat de soul betreft, de eerste helft van de titel: daar barst het van in dit derde soloprogramma en het is van grote klasse. Mede door het nieuwe muzikale trio dat haar begeleidt. Lucretia swingt en zingt de spinnenwebben uit de oksels van het plafond, zoals ze ook al in voorgaande twee soloprogramma’s deed.

‘Soulcabaret’ lijkt te moeten aansluiten op ‘Alles wat telt’ en ‘Altijd over liefde’. In de eerste bezong ze de angst en wanhoop van een verlaten vrouw, in de tweede richtte ze zich op en ging het over de moeder-dochter relaties, opvoeden, nieuwe toekomst en vooral een nieuwe liefde. Heldere thema’s waarbij vooral voor ‘Altijd over liefde’ prachtig passende songs van vaderlandse en internationale bodem waren gezocht.

Het lijkt er op dat ‘Soulcabaret’ over die nieuwe liefde gaat, of liever: het ontbreken er van en het verlangen er naar. Maar helemaal helder wordt het niet met het gekozen repertoire. Het zijn weer stuk voor stuk fraai uitgevoerde covers, al of niet vertaald en van een bijna onherkenbaar arrangement voorzien. Ondermeer Kenny Logins (This is it en Conviction of the heart), Burt Bacharach (God give me strength), Stevie Wonder (The secret life of plants), en Millie Jackson (If loving you is wrong) komen voorbij.

Ze worden aangevuld met een handvol liedjes van Nederlandse makelij, die er in sfeer wel erg heftig mee contrasteren. Memorabel daarvan zijn Theo Nijlands ‘Na de verbouwing’ en vooral het speciaal voor haar vertaalde  ‘Traag omlaag’ (Millie Jackson, vertaling Rob van Zandvoort). Het is een schaamteloos geil lied, maar tegelijk uitermate grappig door de expliciete manier waarop Van der Vloot het in haar leren jurkje op het podium brengt.

Lucretia van der Vloot; Soulcabaret. Gezien: 8 febr. Kleine Komedie Amsterdam.  Info: www.lucretia.nl