De wereld is een videogame en sterven is voor ouwe lullen: fietsen is ook cultuur

Daar zal Caroline Gehrels toch even van op hebben gekeken. Met haar verhaal over die mooie Italiaanse film Ladri di bicycletti, waarmee Vittorio De Sica in 1948 het neorealisme uitvond. Ze had het voorbereid voor haar openingswoordje, maar niemand van de organisatie of het publiek snapte haar. Over fietsendieven gaat het namelijk niet op het Bicycle Film Festival, dat dit jaar voor het eerst in zijn tienjarig bestaan in Amsterdam neerstreek. Maar de Amsterdamse wethouder van Cultuur en Sport en Economische zaken kon ook niet helemaal achterhalen waar het dan wel over ging.

Welaan.

Het Bicycle Film Festival is een rondreizend festival vol Youtube-amateurfilmpjes, bedacht in New York en voortgekomen uit de subcultuur van militante fietsers, die gewapend met fixies in steeds meer fietsonvriendelijke steden andere weggebruikers het leven zuur maken tot ze zelf door een onoplettende of agressieve automobilist ‘gedeurd‘ worden. En voor wie niet weet wat fixies zijn: dat zijn doorgaans oude racefietsen, gestript van alle overbodige onderdelen zoals versnellingen en verlichting, en ontdaan van noodzakelijke onderdelen als een vrijloop en remmen. Met een fixie stort je je in snelverkeer dat bij voorkeur veertien rijen dik de verkeerde kant uit rijdt. Daarmee is de fixie het übercoole antwoord op de loserscooters waarmee jongeren in Nederland denken hip te zijn.
Vraag is alleen wat de fixierijders in Amsterdam te zoeken hebben. Fixierijders zijn namelijk felle tegenstanders van vrijliggende fietspaden en groene golven of voorangspaden voor fietsers omdat die alle fun uit het fietsen halen. Niks immers leuker dan je fiets te lanceren door de vijftig centimeter ruimte tussen een optrekkende bus en een inhalende vrachtwagen, en dan vlak voor verbijsterde voetgangers onder een hummer door te schieten. De wereld is een videogame en sterven is voor ouwe lullen.
Op het door Mediamatic georganiseerde event in Amsterdam, daar toegestaan omdat met de komst van de Giro d’Italia alles in Amsterdam mocht, zolang het maar op twee wielen was, toonde deze door fietsliefhebber David Byrne gehate subcultuur zijn ware gezicht: vrolijke nerds, een enkele Castro, hier en daar een vrouw, meer blauwe plekken dan goed is voor een mens en computers die aangestuurd werden door Ubuntulinux. ‘Cool’ is nog te heet voor deze ondersubcultuur, die op het eigen feestje een indoor racebaan had aangelegd, waar bebaarde fietskoeriers met bier in de hand in duizelingwekkende vaart rondjes reden, dwars door het publiek, dat het allemaal heel erg leuk vond.
De fixie gaat het helemaal worden in Amsterdam.
Binnenkort op uw bumper.
En in uw theater, want een meisje is bezig met het schrijven van de Fietsmonologen, het tweewielige antwoord op de Vaginamonologen. Binnenkort te zien. Of te missen, want heel erg spannend leek het niet te worden, haar ode aan de remmenloze racefiets.

http://www.mediamatic.net/page/144532/nl