Toneelstuk Vrije Radicalen ontbeert elke spanning door een teveel aan verwikkelingen, waardoor de plot volkomen zoek raakt

Toneelstuk Vrije Radicalen ontbeert elke spanning door een teveel aan verwikkelingen, waardoor de plot volkomen zoek raakt


foto: Reyn van Koolwijk

Een reconstructie moet het worden. In vertrouwelijke terzijdes wordt het verhaal verteld door journalist Robert die een bijzondere verhouding heeft tot de wethouder: hij doet het namelijk met zijn vrouw. Vrije Radicalen is het vierde en laatste deel van het vierluik dat Frans Strijards de afgelopen jaren schreef en regisseerde voor De Voortzetting (van Art&Pro). Een vierluik over ‘de zoektocht van de moderne mens naar houvast’, met twee goed ontvangen monologen Dankwoord? (met Helmert Woudenberg) en Hé, jij daar (met Nanette Edens), een matig derde deel, de komedie Modem, ‘een serie misverstanden in cadeauverpakking’ en dan nu het slot Vrije Radicalen, een voorstelling voor de grote zaal. Een politieke satire over bouwfraudes en lokale politiek, waarmee, aldus het persbericht, Frans Strijards nauw aansluit bij de actualiteit.
Helaas gaat Vrije radicalen gebukt onder dezelfde problemen als Modem: het stuk is veel te vol, kent geen enkel rustpunt, is af en toe vermakelijk, maar ontbeert elke spanningslijn. Aan het slot vraag je je verbijsterd af waar het nu in godsnaam over gaat.
Dat is spijtig want Frans Strijards kan schrijven en hij werkt met uitstekende acteurs. Zoals in Modem Oda Spelbos en Hein van der Heijden ten onder gingen aan de speedy speelstijl en de verbale hutspot zijn het hier onder andere George van Houts, Han Römer en Debbie Korper, die tegen de klippen op acteren om er nog wat van te maken.
Het decor is abstract: een rij zuilen vormt de achtergrond voor een drama in steeds wisselende kleurstellingen. Geestig is hoe er gespeeld wordt met het realisme. ‘Zo, ik ben thuis’, zegt de wethouder (Han Römer) bijvoorbeeld terwijl hij tussen twee zuilen doorloopt. Alle personages hebben hun eigen kleur: de wethouder is donker gekleed, zijn echtgenote in verleidelijk rood, de Baron (George van Houts) in mosgroen. De nieuwe wethouder wil een ‘aanraakbare politicus’ zijn, open en transparant, maar al snel blijkt alles en iedereen samen te spannen om dat te voorkomen. De verwikkelingen zijn legio en je raakt al snel de draad kwijt. “Hij is verliefd op zichzelf, maar hij weet niet of die liefde ook beantwoord wordt”, zegt zijn echtgenote (Iris van Geffen) over haar man. Een fraaie observatie die net als andere geslaagde oneliners, verloren dreigt te gaan in een moeras van woorden. Iedereen wordt meegezogen in het drijfzand: geen idee wie er nu eigenlijk wint of verliest, wie de slechterik is en wie niet veel beter. Erger is dat het je ook niets meer kan schelen omdat door de veelheid aan verwikkelingen en door de cartooneske speelstijl noch de intrige noch de personages meer raken.

Gezien: Haarlem, Stadsschouwburg, 26 maart. Voor informatie en volledige speellijst: www.de voortzetting.nl

+ Vertel ons wat je ervan denkt.

Stel een reactie op