Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Cultuurpers | 26 July 2014

Scroll to top

Top

Geen reacties

Hartverscheurend en beeldschoon is het debuut van Laurence Roothooft in een geslaagde bewerking van Giordano’s bestseller De eenzaamheid van de priemgetallen

Hartverscheurend en beeldschoon is het debuut van Laurence Roothooft in een geslaagde bewerking van Giordano’s bestseller De eenzaamheid van de priemgetallen

Foto: Michel Porro

‘Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en door zichzelf. Het zijn argwanende, eenzame getallen en daarom vond Mattia ze prachtig.’

Eenzaam zijn ze allebei: de geniale, eenzelvige Mattia en Alice, die na een ski-ongeluk mank loopt. Er ontstaat een bijzondere band tussen de twee eenzame adolescenten, maar elkaar werkelijk bereiken, dat lukt maar zelden. De eenzaamheid van de priemgetallen, de roman van de jonge italiaanse schrijver Paolo Giordano uit 2008, was een spectaculair succesdebuut. Wereldwijd zijn er meer dan een miljoen exemplaren verkocht en het boek is overladen met prijzen. Vorig jaar al kwam de verfilming uit, met onder andere Isabella Rossellini, die overigens veel minder unaniem enthousiast is ontvangen en nu is er de ttheatervoorstelling. Gemaakt door Madeleine Matzer die een zekere reputatie heeft opgebouwd met eerdere bewerkingen van romans als Hokwerda’s Kind en Knielen op een bed violen.

Ze heeft gekozen voor een zo simpel mogelijke vertelling. Vier tweepersoons bankjes, ver uit elkaar, een verkleedkist en een grote foto van een winters bospad vormen het decor. De hoofdrollen van Mattia en Alice worden gespeeld door de jonge acteurs Marijn Klaver en Laurence Roothooft, de routiniers Wolter Muller en Lottie Hellingman spelen alle andere rollen. Moeiteloos schakelt vooral de laatste over van de verdrietige moeder van Mattia naar de hartverwarmende Soledad, de werkster bij Alice thuis of naar Viola, de sexy en uitdagende jeugdvriendin van Alice.

Net als het boek begint de voorstelling met een monoloog waarin de beide hoofdpersonen vertellen over de traumatische ervaring in hun jeugd, waardoor ze voor hun leven getekend zijn. Ze voelen zich vanaf hun allereerste ontmoeting met elkaar verbonden, maar slagen er maar zelden in om daar een vorm voor te vinden. Heel mooi laten Mattia en Alice de breekbaarheid van de twee personages zien; aan hun lichaamstaal zie en voel je dat wat niet uitgesproken wordt; heel even houden ze af en toe elkaars hand vast en dan hou je de adem in. Zelfs de oversekste en populaire Viola die iedereen kan krijgen, voelt dan haarscherp aan dat er iets gebeurt waar zij misschien wel jaloers op moet zijn.

Het is geen gemakkelijk verhaal, met thema’s als zelfdestructie (Alice heeft anorexia, Mattia snijdt zich), een onvermogen tot communicatie (de ouders van Mattia en Alice die stuk voor stuk op hun eigen wijze gevangen zitten in een mengsel van schuld en schaamte) en totale eenzaamheid. Toch is het geen zware voorstelling geworden, door de lichte toon (er is zelfs ruimte voor grapjes), de snelle overgangen, de goed gekozen muziekfragmenten en de simpele vorm. Knap hoe Matzer oplossingen heeft gevonden voor een complexe vertelling die tientallen jaren en evenveel locaties telt.

Er wordt uitstekend gespeeld door het hele team, waarbij misschien nog het allermeest het debuut van de getalenteerde Laurence Roothooft opvalt. Hartverscheurend en beeldschoon.

Gezien: ‘s Hertogenbosch, Verkade Fabriek, 7 april.  Tournee t/m 4 juni.  Meer informatie: www.bostheaterproducties.nl of www.matzer.org

Print Friendly
cultuurperslidCultuurpers is een coöperatieve vereniging. U kunt ons en uzelf helpen door lid te worden van Cultuurpers. -

DISCUSSIEZONE

More in RECENSIE (186 of 343 articles)
Gerlinde Sämann