Dames en heren: een hit op de zomerfestivals maar als avondvullend programma wat aan de magere kant

Dames en heren: een hit op de zomerfestivals maar als avondvullend programma wat aan de magere kant


foto: Jochem Jurgens

Ooit maakten zij samen de VPRO-kinderserie Max en Piep en voor het theater de pijnlijk grappige mime-comedy FAT (Falling Apart Together). Ze speelden allebei lang bij het roemruchte Alex d’Electrique. Nu zijn ze met zijn tweeën terug in het theater, Martin Hofstra en Raymond Thiry.

Dames en Heren is een echte zomeravondvoorstelling, die te zien is op Oerol en de Parade, maar ook op tournee gaat door het hele land. Ze spelen twee variétéartiesten, al jarenlang thuis in het B-circuit en ondanks de nodige irritaties over en weer toch hecht verbonden met elkaar. Ze moeten nu een nieuwe voorstelling gaan maken; helaas is de hoofdrolspeler van hun best lopende act, de hond Randy, onlangs overleden. Randy was hun trouwste kameraad: een hond die alles kon, alles deed, alles begreep en nooit klaagde. Nu moeten ze verder zonder Randy en dat betekent dat ze het zelf uit moeten zoeken op het toneel. In een wereld die veranderd is: wervelend en dynamisch moet het zijn, multimediaal als het even kan, graag interactief en dan ook nog avondvullend.

Het filmpje waarmee de voorstelling begint, opgenomen in schokkerig zwartwit en met een muziekje eronder uit de tijd van de stomme film, is prachtig: hond en baas zijn hier één geworden. De een (Raymond Thiry, vooral bekend van een aantal films en de televisieserie Penoza) houdt een lange monoloog, geschreven door Rob de Graaf. Hoe ze nu verder moeten. ‘We moeten toch door, Darm’. Hij begint met het prijzen van hun samenwerking maar gaandeweg ontspoort zijn monoloog steeds meer en komen de stekeligheden naar buiten. Geestig zijn de ontsporingen in taal die steeds maffer worden. De boomlange Martin Hofstra kijkt intussen zwijgend de andere kant uit.

Wat volgt, is een reeks sketches, die variëren van een imitatie van een Tommy Cooperact door Hofstra, met zijn uitgestreken smoelwerk en lenige lijf fraai uitgevoerd. Vooral het jongleren met drie plastic zakjes is even virtuoos als knullig. Ook mooi is de scène waarin de beide artiesten in een cirkel van licht staan, het rode theatergordijn op de achtergrond, en de bewegingen en mimiek van de personages haaks staat op de feitelijke dialoog.

Het zijn mimespelers die heel goed een komisch duo zouden kunnen vormen, de korte en de lange. Een maf stel met veel talent, vooral op het gebied van fysieke actie. Geen wonder voor twee acteurs die meer dan tien jaar het hart van Alex d’Electrique vormden. In deze voorstelling is te krampachtig geprobeerd een dramatische lijn aan te brengen: het verhaal is mager, de thematiek van de hond komt amper uit de verf en ook het zoeken naar verrassende en eigentijdse theatervormen komt niet verder dan vast te stellen dat dat nodig is.

Wat overblijft is een reeks scènes die steeds absurdistischer en maffer worden; een soort comedy capers. Niet erg. Want daar ligt hun talent.

Studie 468x60

Gezien: Haarlem, Toneelschuur, 7 mei; Meer info: www.viarudolphi.nl

+ Vertel ons wat je ervan denkt.

Stel een reactie op