‘God van de Slachting’ maar op paar plekken te zien. Onbegrijpelijk.

‘God van de Slachting’ maar op paar plekken te zien. Onbegrijpelijk.


‘A funny tragedy’ kiest Yasmina Reza als ondertitel voor haar stuk God van de slachting (2006). Een tragedie is misschien een groot woord, maar ‘funny’ is het onlangs ook door Polanski verfilmde toneelstuk (Carnage) zeker wel. Uiterst vermakelijk is vooral het verbale vuurwerk waardoor een aanvankelijk onschuldig lijkend gesprek tussen volwassenen steeds explosiever wordt.

foto Phile Deprez

Het stuk gaat over twee ouderparen die met elkaar in gesprek raken over een incident waarbij de ene zoon de andere twee tanden heeft uitgeslagen. Beschaafde mensen zijn het die zo’n kwestie netjes onder elkaar regelen. Zo lijkt het althans maar de kleine steken onder water monden uit in insinuaties, beschuldigingen over en weer en groeiende ergernis. Nadat de ‘uitstekende’ fles rum op tafel is verschenen, ontspoort het gesprek totaal en mondt het beschaafde gesprekje uit in een totale chaos.

De ouders zijn nog erger dan de kinderen. Het stuk zou ook ‘Portret van het huwelijk’ kunnen heten, want vlijmscherp fileert Reza vooral de relationele beslommeringen. Onnavolgbaar is de wijze waarop telkens de sympathie verschuift: in eerste instantie vormen de stellen nog een front, maar al gauw worden de eerste barsten in het huwelijkse bolwerk zichtbaar en van daaruit gaat het hard tegen hard. Soms spannen de vrouwen samen tegen de mannen of andersom. Een uit de hand lopend dubbelspel pingpongen waarbij aan het eind iedereen buiten adem is. Psychologische oorlogsvoering op hoog niveau.

De kracht van het stuk zit in de herkenbare personages. Alain (Oscar Van Rompay) is een volbloed cynicus, zo’n man die vraagt ‘Kan ik helpen?’, als hij zeker weet dat de klus geklaard is. Hij gelooft in de ‘god van de slachting’ oftewel in de wet van de sterkste. Zijn zoon noemt hij een ‘barbaar’, zoals hij alle mensen ziet als barbaren. Onophoudelijk is hij in de weer met zijn mobiel en dan speelt het zelfs nog klaar om de anderen te verwijten dat ze zijn gesprekken afluisteren. Diametraal tegenover hem staat de idealistische gastvrouw die gelooft in vooruitgang en beschaving. Althans, in het begin van de ontmoeting.

De voorstelling bij NTGent is geregisseerd door de in België zeer populaire tv-maker Jan Eelen; de hele reeks in Gent is al tijden uitverkocht. De regie is sober en doeltreffend vormgegeven en met zulke goede acteurs heb je ook niets meer nodig. God van de Slachting is in Nederland maar op een paar plekken te zien. Onbegrijpelijk want het is een voorstelling voor een groot publiek. Een goed gemaakte, bijna klassieke comedy: herkenbaar en heel erg geestig.

 Theater/ Recensie/ Margriet Prinssen/ NTGent / God van de slachting/Tekst: Yasmina Reza/ Regie: Jan Eelen/Spel: Els Dottermans, Frank Focketyn, An Miller, Oscar Van Rompay/ Gezien: Haarlem, Toneelschuur 18 april, nog te zien /m 6 juni; o.a. Den Haag, Theater aan het Spui, 24 april/ Meer informatie: www.ntgent.be

Studie 468x60