We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in jagen en alle inkomende post rechtstreeks het cilindrisch archief in. Dusseh: maakt niet uit of een stuk of 8000 mensen in je geïnteresseerd zijn. Wat zij te melden hebben dien je niet te weten.

We noemen het democratie 1.0. De stem van het volk wordt in die grote haagse toren in ieder geval niet gehoord.

Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden van een paar wilde speculaties over waarom de aanvragen van cultuurinstellingen in Amsterdam lager uitvallen dan verwacht.

Waar de Volkskrant via een paar willekeurige telefoontjes (eerder meegemaakt) de stelling probeert te verdedigen dat de kunstwereld het ongemotiveerde bezuinigen van Halve Zijlstra als een blessing in disguise beschouwt, doet Het Parool een paar wilde gokken, die erop neerkomen dat de columnist het eigenlijk ook niet weet. Maar het toch maar wel even opgeschreven heeft En dat het eigenlijk een bewijs is dat de bezuinigingen een succes zijn.

Ziedaar het probleem. Zolang het landelijke beeld nog niet helder is valt er nog niets te zeggen over of, en zo ja waarom er minder of juist meer wordt aangevraagd door de kunstwereld. Feit is nu al dat veel Amsterdamse aanvragers zijn uitgeweken naar ‘de provincie’: Arnhem en Utrecht zijn verblijd met een hoger aanvraagbedrag, omdat die steden hebben beloofd minder te bezuinigen dan de hoofdstad.

Bovendien heeft een onbekend aantal kunstinstellingen al via een brief te horen gekregen van Zijlstra dat opnieuw aanvragen zinloos zal zijn. Die clubs richten zich nu op afvloeiingsregelingen en pro forma aanvragen, die dus ook lager uitvallen dan gepland.

Kansrijke instellingen die nu aanvragen zullen inderdaad op iedere borrel fluisteren dat de bezuinigingen best wel zorgen voor een kleine opruiming in het veld, en dat dat ruimte geeft voor meer nieuwe dingen. Kansloze instellingen houden hun mond en likken hun wonden.  VVD en PVV juichen in stilte dat de feitenvrije journalisten van de grotere kranten elkaar proberen te overtroeven in het gelijk geven van Henk en Ingrid, op wie ze zich volgens hun Vlaamse directeuren dag in dag uit moeten richten. Dat de bezuinigingen iets opleveren getuigt alleen maar van de grote creativiteit en veerkracht van de sector om ook bij een natuurramp alles op overleven te zetten. Daar heeft het beleid niet aan geholpen. Sterker nog. dat zorgt nog steeds voor een verlies van ruim 6000 arbeidsplaatsen en het praktijkeinde van tegen de 35.000 zzp’ers.

We proberen ondertussen dus te achterhalen wat er werkelijk aan de hand is.

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip (Clip), is een Servische tiener die gemakkelijk zou kunnen worden uitgebeeld volgens de bekende clichés. Overhoop met haar ouders, meer feesten dan schoolgaan, achteloos met seks, de mobiele telefoon als onafscheidelijk gereedschap.

Klip

Ja, de hiermee debuterend filmmaakster Maja Milos laat het allemaal zien, en slaagt er toch in aan de clichés voorbij te gaan. Het is rauw (de close-ups van het pijpen zijn, laten we zeggen, ongemakkelijk) maar het heeft ook een energie en een gevoeligheid die het echt maken. Jasna weet haar echte verlangens goed te verbergen. Toch vang je er soms precies genoeg van op en zie je een heel ander, kwetsbaarder meisje.

Die combinatie van onstuimige energie, eerlijkheid en nuance wist op het Rotterdams filmfestival twee jury’s te overtuigen. Klip, in Rotterdam in wereldpremière, werd bekroond met een van de drie (gelijkwaardige) Hivos Tiger Awards en bleek daarnaast ook de favoriet van de jury van Nederlandse filmjournalisten.

Opvallend is dat de twee andere Tiger Awards ook gingen naar films (eveneens wereldprmières) waarin een meisje een belangrijke rol speelt. Het subtiele, ogenschijnlijk geïmproviseerde en rijkelijk op sfeer drijvende De jueves a domingo (Thursday Till Sunday) van de Chileense Dominga Sotomayor laat zien hoe een meisje van een jaar of tien de spanningen tussen haar ouders waarneemt. Het Chinese Jidan he shitou (Egg and Stone) van Huang Ji is een sober drama over een veertienjarig meisje dat nadrukkelijk ongewenst is, een gegeven dat Huang verbindt met vrouwvijandige elementen in de Chinese cultuur.

Alle drie winnaars zijn geregisseerd door vrouwen.

Deze en alle overige prijzen zijn te vinden op http://www.filmfestivalrotterdam.com/

De publieksprijs wordt zaterdagavond bekend gemaakt.

Leo Bankersen

Kinderen van de Zon, een van de te kiezen voorstellingen

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er staat geen notaris bij. Enne: krijgen we van de marketingafdeling ook de cijfers over hoeveel mensen hebben gestemd?

De winkans valt nu een beetje mager uit, tenslotte, want nu al is bekend dat een van de stemmers in de watten gelegd gaat worden. Het lijkt er bijna op dat ze al weten, wie dat gaat worden.

Eén van de stemmers kan alvast rekenen op een onvergetelijke avond. Hij/zij wordt, samen met partner, uitgenodigd voor een exclusieve TA-avond met een kijkje achter de schermen tijdens de opbouw, een theatermenu bij café-restaurant Stanislavski, een meet & greet met de acteurs en de beste plaatsen.

Maar verder: leuk idee.

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er in Egypte voorstaat na de euforie van het Tahrirplein en het vertrek van Mubarak.

Back to the Square

Nou, niet zo best dus. Voor de doorsnee Egyptenaar is er weinig veranderd, sterker nog, uit de soms schrijnende verhalen maken we op dat de politie nog hardhandiger tekeer gaat dan onder Mubarak. “We hebben de kop eraf gehakt, maar de corruptie is gebleven”, zegt weer iemand anders. Elders vertelt een straatarme jonge souvenirverkoper hoe hij vol hoop naar het Tahrirplein ging maar door demonstranten werd geslagen omdat ze hem voor een Mubarak-fan aanzagen. Waarna het gezin de geit moest verkopen om de dokter te betalen. Tot overmaat van ramp laten de toeristen het afweten.

Onthutsend en recht voor zijn raap zijn de scènes waarin Lom een bezoek brengt aan de jonge Salwa die met haar moeder in een plaatsje buiten Kaïro woont. Ze vond (en verloor) haar eerste liefde op het Tahrirplein, en nadat ze beschuldigd werd van prostitutie is ze in het dorp eigenlijk niet meer welkom.

“Laten we binnen verder praten zegt ze tegen de filmploeg”, maar ook daar is ze niet veilig. Enkele mannen – een soort zelfbenoemde dorpshoofden – stappen brutaalweg binnen en beginnen de lakens uit te delen, tot die brave Salwa het niet langer kan harden en het uitschreeuwt van woede.

Later zullen we haar weer in Kaïro ontmoeten, waar ze haar hoofddoek heeft afgedaan en demonstratief een luchtig jurkje heeft aangetrokken. Ze wil zo graag van de vrijheid genieten, maar dat valt niet mee zolang straatjongens nog menen dat ze meisjes de les kunnen lezen.

Intussen vinden er op kleinere schaal in Kaïro nog steeds allerlei demonstraties en protesten plaats, maar de camera’s van de wereld zijn al weer verder getrokken.

Back to the Square is een van de sterkere bijdragen aan het Power Cut Middle East-programma van het festival. Het is overigens een Noors-Canadese productie, dat dan weer wel.

Leo Bankersen

foto: Annegien van Doorn

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern museum. Het zet je als toeschouwer een tijdlang op het verkeerde been, maar misschien is dat de bedoeling van de jonge regisseur Joeri Vos. Hij maakt zijn tweede voorstelling bij Toneelschuur Producties, na het briljante De lange nasleep van een korte mededeling bijna twee jaar geleden. Opnieuw ‘een komedie, met serieuze ondertoon’, ditmaal gebaseerd op een toneelstuk van de Engelse schrijver David Hare.

In De baai van Nice vormt de beoordeling van het gelijknamige schilderij van Matisse de spil, waaromheen de gesprekken over kunst, liefde en politiek draaien. Is het echt een doek van de grote Matisse of is het namaak? De hoofdpersoon Valentina Nrovka heeft Matisse goed gekend en zij wordt door de assistent-curator vol spanning ontvangen. Logisch want een echte Matisse is veel geld waard.

Daarnaast wordt in het stuk een portret van de verhouding tussen moeder en dochter geschetst: twee generaties vrouwen die verwikkeld zijn in een psychologische strijd vol zelfspot, cynisme en verbaal geweld. De moeder heeft in de jaren twintig in het vrije Parijs geleefd. Toen ze een kind kreeg, is ze noodgedwongen teruggekeerd naar het behoudende Rusland, al getuigen haar opvattingen nog steeds van een recalcitrante en onconventionele geest. Sophia, inmiddels net zo oud als haar moeder toen haar leven zo radicaal veranderde, komt haar om raad vragen inzake haar scheiding.

Leny Breederveld maakt een mooie rol van de wereldwijze Valentina met haar strenge opvattingen over kunst en leven. Ze spaart niemand in haar oordeel over wat goed is en wat niet, zeker haar dochter niet. Als Sophia schoorvoetend toegeeft dat haar minnaar haar zo bevalt omdat hij zo prettig middelmatig is in vergelijking met haar vermoeiend briljante echtgenoot, concludeert moeder hardvochtig: “Logisch, een middelmatige man past een stuk beter bij jou”.

Een merkwaardige rol is die van de assistent-curator (Roy Balthus) die over de top speelt met rare tics en rollende ogen. Grappig,  maar zijn gestileerde spel valt uit de toon bij dat van de anderen. Waar Joeri Vos er in zijn vorige stuk in slaagde om met een strakke regie zowel het dramatische karakter als de komische elementen naar boven te halen, komen in deze voorstelling de verschillende ingrediënten niet bij elkaar en roept De baai van Nice vooral veel vragen op.

Gezien: Haarlem, Toneelschuur, 28 jan; nog te zien aldaar tot en met 4 feb; Meer informatie: www.toneelschuur.nl

Extra:

Het publiek van De baai van Nice maakt een bijzondere entree naar de zaal door tentoongestelde kunstwerken van Alice Brasser en Janhendrik Dolsma.

Op donderdag 2 februari na afloop van de voorstelling: ’t Schuurgesprek, verrassend epiloog met de makers en dr. Anna Tummers, conservator oude kunst in het Frans Hals Museum

 

foto: Ben van Duin

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen) gebrieft met wat laatste hijgerige details, aan de andere kant staat de politicus (Leopold Witte) die zo meteen ondervraagd gaat worden en nu door zijn drie adviseurs nog even op scherp wordt gezet. Het lijkt wel een wedstrijd: als beide kampen klaar zijn voor de strijd en de twee heren elkaar een hand geven, staat het beeld secondenlang stil.

Breaking the News is een voorstelling van het illustere duo Geert Lageveen en Leopold Witte, die bij Orkater al zoveel prachtstukken hebben gemaakt. Ze schreven en maakten onder andere Conijn van Olland, De gouden eeuw, IK, Kamp Holland en onlangs 237 Redenen voor Seks. Nu buigen ze zich in Breaking the News over de macht van de media en de emoties achter het nieuws. Het beeld dat geschetst wordt is snel duidelijk: in beide kampen overheerst oppportunisme en is men alleen uit op snel succes. Het enige dat telt is hoe men overkomt, de waan van de dag en de strijd om de kijkcijfers. Het gaat om mooie plaatjes en mooie praatjes; wat er aan schamele inhoud rest moet geperst worden in simplistische slogans en soundbites.

Een en ander culmineert in een steeds verder uit de hand lopende satire die uiteindelijk zichzelf in de staart bijt. De voorstelling gaat dan slepen: op een gegeven moment weten we het wel. Ter voorbereiding op Breaking the News heeft het duo Lageveen-Witte zich maandenlang ondergedompeld in de wereld van het nieuws en gesproken met journalisten, tv-makers, politici en spindoctors. In hun voorstelling laten ze zien hoe het er achter de schermen aan toegaat, maar het blijft aan de oppervlakte, net als de wereld die ze portretteren. Satirisch commentaar in de vorm van een flitsende show, anekdotisch en geestig. Echt beklijven doet het niet. De voorstelling lijdt bovendien onder een te hoog boodschappengehalte.

De rol van de musici van muzikantencollectief Susies Haarlok wordt niet helemaal duidelijk. Ze spelen hoog boven het toneel, in een huiskamer op palen, gekleed in ouderwetsige jurken van christelijke snit. De aankleding is helemaal die van de jaren vijftig: een opgezette hond, claustrofobisch behang en een koekoeksklok. Refereren ze aan een teloorgegane wereld? Geen idee, maar ze maken geweldige muziek: soms lekkere deuntjes, gekke tunes en vette ‘ankeilers’, dan weer haaks op het spel staande melodieën die commentaar leveren op de wereld beneden hen.

Leopold Witte is een van de weinigen die boven het anekdotische uitstijgt: hij laat subliem zien hoe hij als CDA-achtige politicus mee wordt gevoerd in de glitter en glamourwereld die van nature ver van hem afstaat. De hypocrisie, de valse tonen, de min of meer oprechte pogingen om mee te doen: pijnlijk herkenbaar.

Gezien: Haarlem, Toneelschuur, 27 januari;  Info:www.orkater.nl 

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had dat cinema er niet is om de werkelijkheid vast  te leggen, maar om het publiek te betoveren en te vermaken.

Dat hij, zonder het zelf te weten, ook een van de allereerste 3D-films maakte is eigenlijk een bizar toeval. Zijn films, waaronder het toenmalige spektakelstuk Le Voyage dans la lune (1902), hadden zo’n succes dat er in Amerika al snel piratenkopieën (toen al) verschenen. Om die voor te zijn besloot hij in het vervolg zijn films met twee camera’s naast elkaar dubbel op te nemen. Eén negatief voor Europa, het andere voor overzee. En laat een dubbele opnamen met twee camera’s naast elkaar nu precies zijn wat je nodig hebt voor stereofilm, begreep de filmhistoricus/filmmaker/verzamelaar Serge Bromberg. Met hulp van de huidige digitale techniek is het hem inderdaad gelukt om aan een drietal van die oude fragmenten een derde dimensie toe te voegen.

Het was het verrassende slotstuk van een door Bromberg live gepresenteerd compilatieprogramma, waarin hij ons als een volleerd entertainer meenam door de geschiedenis van de stereoscopische film.

Tot zover antiek 3D. Het Rotterdams festival vertoont ook twee nieuwe films waarbij het publiek het onvermijdelijke brilletje mag opzetten. De eerste is de Nederlandse voorpremière van Martin Scorseses Hugo, gebaseerd op een kinderboek over een jongetje dat in een treinstation woont, en tevens een ode aan de vroege cinema. Ook de naam van Méliès duikt hier weer op. Hugo is inmiddels een van de Oscarfavorieten en wordt allerwegen lovend besproken.

A Fish

De tweede is een soort primeurtje, want het Zuid-Koreaanse debuut A Fish, waarin leven voor en na de dood op onnavolgbare wijze door elkaar worden gehusseld, is de eerste 3D-film in de Tijgercompetitie. Opvallend daarbij is dat regisseur Park Hong-min tegen de gevestigde opvatting ingaat door te beweren dat 3D juist niet realistisch is. Een aardig idee, dat door de film zelf helaas niet echt wordt ondersteund. Ondanks origineel mysterie en absurdistische momenten blijft A Fish te veel een puzzel om ook op een ander niveau te kunnen boeien en is de meerwaarde van het 3D-effect twijfelachtig.

Niet meer dan twee nieuwe 3D-films dus op het Rotterdamse festival. In tegenstelling tot wat sommigen een paar jaar geleden voorspelden blijkt het toch nog niet zo’n vaart te lopen met de toepassing van deze ‘nieuwe filmtaal’ in de meer artistieke sector. De opvolger van Pina, die zou moeten bewijzen dat 3D ook in de arthousetheaters toekomst heeft, laat nog op zich wachten. Al is Hugo mogelijk de uitzondering die de regel bevestigt.

Leo Bankersen

Vergeleken met eerdere edities zou je de keus van de openingsfilm waarmee het Rotterdams Filmfestival vanavond van start gaat bijna on-Rotterdams willen noemen. Geen wild jong debuut, exotische Aziaat of artistieke dwarsliggerij deze keer. De Franse boekverfilming 38 Témoins, die vanavond in Rotterdam zijn wereldpremière beleeft, is de zevende speelfilm van de Waalse acteur/regisseur Lucas Belvaux en is al aangekocht voor distributie in Nederland, dus een nieuwe ontdekking is het ook niet echt.

Sophie Quinton in 38 Témoins

Dit vastgesteld hebbende, moeten we toch ook constateren dat Belvaux’ analyse van de nasleep van een brute moord misschien geen cinematografisch statement is, maar wel een sublieme dramatisering van een bekend en verontrustend fenomeen. Namelijk dat omstanders zelden geneigd zijn in te grijpen als voor hun ogen een misdaad wordt gepleegd. De titel verwijst naar de 38 bewoners van een flat in New York die er niet toe kwamen de politie te bellen terwijl in hun straat de 28-jarige Kitty Genovese op gruwelijke wijze om het leven werd gebracht.

Dit berucht geworden historische incident inspireerde Didier Decoin tot de roman Est-ce ainsi que les femmes meurent?, dat vervolgens door Belvaux werd bewerkt tot het in de havenstad Le Havre gesitueerde 38 Témoins. We zien de gebeurtenissen min of meer door de ogen van een 39ste getuige, een jonge vrouw die bij haar terugkomst van een buitenlandse reis ontdekt dat er in haar straat iemand is vermoord. Haar partner beweert dat hij niet thuis was en dus niets gemerkt heeft, en andere buren waren vast in slaap, maar langzamerhand komt aan het licht dat die verhalen toch niet kunnen kloppen. Hoe sterk moeten angst en schaamte zijn om de ijselijke noodkreten van een slachtoffer te kunnen negeren? En wat betekent het om verder moeten te leven met een geweten als tijdbom? Met voorbeeldige zelfbeheersing omzeilt Belvaux de melodramatische en politiek correcte valkuilen en maakt er een beklemmend, sterk geacteerd en genuanceerd drama van dat nog lang nazindert.

Tot en met 5 februari waaiert het programma weer als vanouds breed uit en zullen ook liefhebbers van typisch Rotterdamse eigenaardigheden (seks en trash uit Brazilië bijvoorbeeld) of de nieuwe Miike Takashi (Ace Attorney) weer aan hun trekken komen. Er is actueel werk van min of meer ondergronds werkende Chinese kunstenaars, waaronder Ai Weiwei, er is te zien wat er broeit in Syrië en Egypte en wie zin heeft kan onder leiding van de onvolprezen Michel Gondry (Be Kind Rewind) zelf drie uur lang filmmaker worden. Er is nieuw werk van befaamde auteurs als David Cronenberg, Alexander Payne en Aki Kaurismaki, en nog zoveel meer dat je bijna de vijftien eigenzinnige prille werkstukken in de Tijgercompetitie over het hoofd zou zien.

Leo Bankersen

foto Bowie Verschuuren

Vluchten naar het platteland is voor veel stadsmensen een droom: weg met de stress, eindelijk rust, eenvoud en schoonheid. Hoe zo’n droom kan omslaan in een regelrechte nachtmerrie, is te zien in Melk en Bloed, het nieuwe stuk van Kees Roorda. Centraal staat het echtpaar Josella en Peter en al in de eerste scène, een zonnig idyllisch ontbijt, worden de eerste scheuren zichtbaar in de ogenschijnlijke plattelandsidylle. Zij praat aan één stuk door over hoe zalig de zomerdag wel niet is en hoe heerlijk de zelfgeplukte bramen zullen smaken, terwijl hij zich verschanst achter de ochtendkrant. Hij is min of meer mislukt als componist en heeft een flinke depressie achter de rug. Tenminste, dat hopen ze, nu ze min of meer als therapie hun geluk beproeven in een nieuw leven, ver weg van de drukke stad.

De eerste nacht in het vreemde, stille huis wordt hij bezocht door een angstaanjagende nachtmerrie. Als er bezoek komt in de vorm van zigeuners van de overkant (‘wij zijn geen kampers, wij zijn goed volk’, klinkt het in onvervalst Brabants dialect) en tegelijkertijd een goede vriendin uit de stad aanwipt met haar nieuwe verovering, een succesvolle zakenman, zijn alle ingrediënten voor een sociaal drama voorhanden.

Kees Roorda schetst in rake dialogen de sociale en emotionele verhoudingen. Dat leidt tot vaak geestige scènes waarin de hypocrisie van sociale conventies fraai wordt blootgelegd. Zoals de aankomst van het hippe stadsstel dat geschokt reageert op het buitenverblijf: ‘Oh nee, wat erg! Hoe kunnen ze hier wónen!’, om zodra ze de gastvrouw ontwaren om te slaan in overdreven lof over het ‘geweldige plekje’. Tussen man en vrouw, tussen de vriendinnen onderling en vooral in de relatie met de vreemdelingen, ontspoort de gezellige barbecue-avond al snel.

Melk en Bloed houdt het midden tussen de verontrustende drama’s van Werner Schwab waarin de angst voor de ander steevast totaal escaleert en De eetclub van Saskia Noort, maar dan beter geschreven. En trouwens oneindig veel beter gespeeld dan in de toneelbewerking die onlangs in première ging.

Spil van het stuk is Camilla Siegertsz die de laatste tijd wat minder zichtbaar is geweest maar met Josella de rol van haar leven speelt. Tot nu toe dan. Ze is geloofwaardig van begin tot eind, ontroerend in haar naïviteit en grandioos in de manier waarop ze laveert tussen hoop en wanhoop.

Melk en Bloed is ook een curieus stuk met surrealistische elementen. Het lijkt een eenvoudige comedy maar onderhuids wordt er van alles aangeroerd. Misschien niet altijd even congruent, maar absoluut overtuigend.

Gezien: Haarlem, Toneelschuur, 21 januar. Tournee. Info: www.allesvoorde kunsten.nl of www.theglasshouse.nu