Door Lies Holtrop

Martin Kers, dat is toch die fotograaf van die Hollandkalenders, met wijdse tulpenvelden en andere typisch Nederlandse landschappen? Inderdaad. Het is een van de weinige namen van fotografen die een lichtje doet branden bij het grote publiek. Fotografie heeft de laatste vijftien jaar een grote opmars gemaakt in de kunstwereld en is heel erg salonfähig geworden – met als resultaat dat sommige kunstminnaars minachtend doen over de eye candy van fotografen zoals Martin Kers. Maar het zijn deze fotografen die met hun wijdverspreide en niet al te ingewikkelde werk een groot publiek laten genieten van het kijken, en daarmee tevens het pad effenen voor foto’s of andere kunst waar je wat meer moeite voor moet doen.

Bovendien heeft deze fotograaf veel meer gemaakt dan die geijkte kalenders. De tentoonstelling Oer, de kracht van kijken in het Museon in Den Haag toont de foto’s van Martin Kers en onderwaterfotograaf Willem Kolvoort als een ode aan de natuur en het aandachtig kijken. Ze zijn op zoek gegaan naar de details die je op het eerste oog niet ziet, naar de dynamiek van de groeiende en stervende planten en bomen, vreemde vormen in verwaaid zand of de onaardse groene golvingen van algen onder water. Het zijn wonderschone beelden geworden. De fascinatie voor de ‘onzichtbare’ natuur spreekt uit iedere foto, en de manier van kijken, geduldig en aandachtig, werkt aanstekelijk. Het moet gezegd dat de presentatie hierin ook een rol speelt. Bepaalde onderwerpen komen pas goed tot hun recht door hun variaties tien of twintig keer te herhalen. Door rondom of naast een grote foto een hele reeks kleine close-ups van verschillende geaderde stenen, ijskristallen of bloeiend mos te hangen, wordt het geheel meer dan de som der delen. Sommige van die kleine foto’s zijn op zichzelf niet krachtig genoeg, maar krijgen als één in een serie een zekere grafische kwaliteit. Bij andere is het juist omgekeerd: zo’n kleine foto zou pompeus worden als je die in vergroting als enkeling zou ophangen.

Bij de tentoonstelling is een prachtig boek verschenen, dat eenzelfde zorgvuldige layout heeft. Er zijn korte teksten aan toegevoegd van klinkende namen zoals Hans Dorrestijn, Herman Vuijsje en K. Schippers; blijkbaar vond de uitgever de beelden op zichzelf onvoldoende verkoopbaar. Volkomen overbodig, want de foto’s kunnen het gemakkelijk alleen af.

Tentoonstelling: Oer, de kracht van kijken tot 22 september in het Museon, Den Haag. Voor meer informatie over de tentoonstelling: www.museon.nl  en over het boek: www.thiemeart.nl

Aanstaande maandag is het zover: dan gaat ook in Nederland het Wiki Loves Art-project van start. In musea over de hele wereld, waaronder dus ook 35 Nederlandse musea, mogen amateurfotografen hun gang gaan op de collecties. Dat wil zeggen: onder soms zeer strenge begeleiding, zoals in het Amsterdamse Van Gogh-museum, mag een beperkte groep fotografen gedurende een hele korte periode een zeer beperkt aantal vooraf bepaalde kunstwerken op de gevoelige chip vastleggen. Die foto’s worden vervolgens voor onbeperkt hergebruik geüpload naar Flickr, waar iedereen van de foto’s gebruik kan maken, mits de naam van de maker van de foto genoemd wordt.

Omdat het om een nogal groot project gaat worden en de hoeveelheid foto’s wereldwijd nu al de servers van Wikipedia overstroomt, willen wij er een eigen wedstrijdje aan vastplakken. Wie op maandag 1 juni bij ons de mooiste, dan wel opmerkelijkste foto van fotograferende wiki loves art-fotografen inlevert, wordt daarvoor beloond met een plaatsing van die foto op deze site.

Foto’s kunnen worden gestuurd naar cultureelpersbureau at xs4all.nl, onder vermelding van wikilovesart.

In Nederland is aan het Wiki Loves Art-project een prijs van € 500 aan fotospullen te winnen, of een jaar lang gratis internet. Meer info.