Recenseren of niet. In de nacht discussiëren over de waarde van recensies

Wij van cultuurpers denken genuanceerd over recenseren. Ooit toen er alleen nog maar kranten waren, waren recensies redelijk unieke stukjes tekst van mensen die door de krant waren aangewezen om De Mening te verkondigen aan de zoveelhonderdduizend lezers. Inmiddels zijn die zoveelhonderdduizend lezers zelf krant geworden, en zijn er ook ongeveer zoveel recensenten bij gekomen…. [Lees Meer...]

Soul Seek van Studio Minailo is de eerste internetopera ter wereld. Met een knipoog naar Mulholland Drive.

“Voor mij is opera véél meer dan alleen muziek,” zegt de Israëlische regisseur Sjaron Minailo. “Het klinkt misschien een beetje hoogdravend, maar mijn internetopera past helemaal in de traditie van Richard Wagner. Soul Seek is echt een multimediaal gesamtkunstwerk, waarin mode, webdesign en digitale media, spel, cinema, theater, dans en experimentele muziek tot één geheel… [Lees Meer...]

Nog 8,5 miljoen nodig om Cultuurkaart op oude niveau terug te krijgen

De cultuurkaart is gered. Dat is prachtig nieuws, zo kort na de keiharde klap in het gezicht van de schoolgaande jongeren van Nederland die het nu demissionaire kabinet in 2011 uitdeelde. Op oneigenlijke gronden, zoals de Algemene Rekenkamer aantoonde, schrapten de onderhandelaars van PVV, CDA en VVD al tijdens de formatie deze mogelijkheid voor scholieren… [Lees Meer...]

De buurt gaat de straat op: Vrede van Utrecht brengt vijf ‘community arts’-projecten

 Jongeren uit Guatemala, nachtegalen uit Noord Ierland en theatermakers uit de binnenlanden van Peru. Zomaar een greep van de gasten op het Community Arts Festival dat in juni 2013 in Utrecht wordt gehouden. Muziek, film en theater met gewone mensen achter en voor de schermen, begeleid door professionele kunstenaars. Wat ze verder gemeen hebben? Ze… [Lees Meer...]

De contouren van de kaalslag worden helder. Halbe Zijlstra heeft geschiedenis geschreven.

Na de presentatie van de Rotterdamse en Haagse kunstadviezen, en een paar dagen tot weken voor de harde oordelen van de Raad voor Cultuur, en een paar maanden voor de vernietigende rapporten van het Fonds Podiumkunsten, begint duidelijk te worden hoe ingrijpend de Nederlandse cultuursector geraakt wordt door de bezuinigingen van het kabinet Rutte. Halbe… [Lees Meer...]

Toneelstuk ‘God van de Slachting’ is in Nederland maar op een paar plekken te zien. Onbegrijpelijk.

‘A funny tragedy’ kiest Yasmina Reza als ondertitel voor haar stuk God van de slachting (2006). Een tragedie is misschien een groot woord, maar ‘funny’ is het onlangs ook door Polanski verfilmde toneelstuk (Carnage) zeker wel. Uiterst vermakelijk is vooral het verbale vuurwerk waardoor een aanvankelijk onschuldig lijkend gesprek tussen volwassenen steeds explosiever wordt. Het… [Lees Meer...]

‘Meer plek voor bewezen talent’: demissionaire ministers geven inzicht in internationaal cultuurbeleid

Historisch materiaal, zullen we het maar noemen. De brief van Halbe Zijlstra, demissionair staatssecretaris van Cultuur, en Uri Rosenthal, de al even demissionaire minister van Buitenlandse Zaken over het internationale cultuurbeleid van populistisch Nederland. Zo kil en zakelijk als het gevallen kabinet Rutte omging met cultuur, zo is ook de formulering van het cultuurbeleid in… [Lees Meer...]

Het Cultureel Persbureau gaat tien dagen vol er tegenaan met De Dodo op Springdance

 Het mag dan crisis zijn en de culturele wind mag ook nog eens uit de verkeerde rechterhoek waaien, dat weerhoudt De Dodo niet van vliegen. De festivaldagkrant die we twee jaar geleden als nieuw commercieel product lanceerden staat klaar voor opnieuw 10 dagen Springdance. We gaan veel voorstellingen bespreken, en nog meer vergelijken. En we… [Lees Meer...]

EYE aan het IJ – een ruimteschip met allure

Vanavond mag de koningin het nieuwe onderkomen van het EYE Film Instituut Nederland officieel openen, gisteravond deed directeur Sandra den Hamer het op een openingsfeest voor relaties alvast zelf. Ze sprak daarbij van een historisch moment voor de filmcultuur in Nederland. Het gebouw, gemakshalve aangeduid als ‘het nieuwe filmmuseum’, doet van een afstand gezien nog… [Lees Meer...]

Te vol of niet te vol: kwaliteitskrant straft publieksvriendelijk theater-met-subsidie af. Tijd voor debat.

Hein Janssen (Volkskrant) schreef naar aanleiding van een paar voorstellingen met BN’ers in het gesubsidieerde circuit een column waarin hij stelde dat subsidie daar niet voor bedoeld was. De belangenvereniging voor acteurs vond dat reden genoeg voor een debat. We maakten er een filmpje bij.   We hebben dat opgemaakt in storify, een mogelijkheid om… [Lees Meer...]

 

‘Ik wil de dader de dood van zijn slachtoffer laten herleven.’ Jens van Daele maakt dans van wreed verstoord kunstproject

Foto: Judith Zwikker

Jens van Daele sluit zijn reeks choreografieën over de zeven hoofdzonden af met de voorstelling Brides for Peace. Het stuk is gebaseerd op de kunstperformance Brides on Tour van de Italiaanse kunstenaars Pippa Bacca en Silvia Moro. Liftend en gekleed in bruidsjurken, met een tekst 'Peace' op hun borst, trokken zij in 2008 van Milaan naar Jeruzalem. De reis ging slechts tot Turkije, daar werd een van hen, Pippa Bacca, verkracht en vermoord. Wanneer je choreograaf Van Daele de vraag stelt wat … [Lees Meer...]

Relâche, de voorstelling van Discordia waarin het wachten tot onderwerp is verheven, is bijzonder geestig

foto: Bert Nienhuis

Het begint met bijna niks. Vijf mensen die wat rondlopen op een vloer van houten planken. Vooraan een flinke kier. In het midden van het toneel opgestapelde stoelen, tafel en houten lijsten. Iemand mompelt zachtjes sorry, Jorn struikelt over de kier, de vijf spelers monsteren elkaar. Miranda trekt hoge pumps aan en vraagt of dat beter staat. Niemand reageert. De toeschouwer vraagt zich intussen af waar dit over gaat. Relâche betekent zoiets als 'het afgezegde optreden'. Een voorstelling over tijd … [Lees Meer...]

Hartverscheurend en beeldschoon is het debuut van Laurence Roothooft in een geslaagde bewerking van Giordano’s bestseller De eenzaamheid van de priemgetallen

Foto: Michel Porro

‘Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en door zichzelf. Het zijn argwanende, eenzame getallen en daarom vond Mattia ze prachtig.’ Eenzaam zijn ze allebei: de geniale, eenzelvige Mattia en Alice, die na een ski-ongeluk mank loopt. Er ontstaat een bijzondere band tussen de twee eenzame adolescenten, maar elkaar werkelijk bereiken, dat lukt maar zelden. De eenzaamheid van de priemgetallen, de roman van de jonge italiaanse schrijver Paolo Giordano uit 2008, was een spectaculair succesdebuut. … [Lees Meer...]

Zo van dichtbij, en zo klein bezet als bij La Petite Bande, komt Bachs Johannes Passion op een heel aparte manier binnen.

Gerlinde Sämann

Ik ben geen kenner van de uitvoeringspraktijk van Bachs Johannes Passion en ken dat andere stuk, de Mattaheus Passion, vooral van een paar tv-fragmenten en verregaande bewerkingen zoals die bij Platels Pitié. Verwacht van mij dus geen oordeel over hoe goed de versie was, die op 5 april 2011 in het Concertgebouw te zien en te horen was, in verhouding tot andere versies die in deze paastijd overal en nergens opduiken. Ik kan slechts afgaan op deze ene ervaring. En die was voor deze leek  indrukwekkend, … [Lees Meer...]

Current 93 overleeft de malaise van de muziekindustrie op een dieet van veel liefde en hondstrouwe fans

current93JPG

Berichten over de ineenstortende muziekindustrie zijn niet van de lucht. Overleven doe je naar verluidt als muzikant niet meer op grond van plaatverkoop (alleen). In nichegenres valt echter goed het hoofd boven water te houden. Zo bewijst ook de band Current 93, die afgelopen week in Stadtgarten, Keulen concerteerde. Veel live spelen en merchandise verkopen lijkt het gulden devies voor wie wil overleven in een muziekindustrie die het niet meer van de platenverkoop moet hebben. Of: zoveel mogelijk … [Lees Meer...]

Toneelstuk Vrije Radicalen ontbeert elke spanning door een teveel aan verwikkelingen, waardoor de plot volkomen zoek raakt

foto: Reyn van Koolwijk

Een reconstructie moet het worden. In vertrouwelijke terzijdes wordt het verhaal verteld door journalist Robert die een bijzondere verhouding heeft tot de wethouder: hij doet het namelijk met zijn vrouw. Vrije Radicalen is het vierde en laatste deel van het vierluik dat Frans Strijards de afgelopen jaren schreef en regisseerde voor De Voortzetting (van Art&Pro). Een vierluik over 'de zoektocht van de moderne mens naar houvast', met twee goed ontvangen monologen Dankwoord? (met Helmert Woudenberg) … [Lees Meer...]

Cliffhanger is een anti-climax: elke spanning ontbreekt in de nieuwe voorstelling van Kassys

Foto: Liesbeth Gritter

Het thema is spannend genoeg. Angst is een alom aanwezige emotie. We zijn bang op straat, in het donker, voor de ander, voor iets nieuws, voor pijn, voor de dood. Tegelijkertijd wordt die angst ook gecultiveerd: hoeveel mensen bijten niet vrijwillig hun nagels op bij horrorfilms of thrillers of komen doodsbleek en misselijk uit de achtbaan? Geïnspireerd door de 'master of suspense' Alfred Hitchcock gaat Kassys in Cliffhanger op zoek naar het wezen van de angst. Een van de oerscènes in de cinematografie … [Lees Meer...]

Dood Paard trekt stoute schoenen aan en zwaait Shakespeare uit in ‘Bye Bye’

Foto: Sanne Peper

Het Amsterdamse gezelschap Dood Paard vertaalde zelf Shakespeare’s ‘Othello’ en zwaait met ‘Bye Bye’ de bard uit. Het eigenzinnige collectief brengt een anderhalve uur durende actuele zedenschets en zielenspiegel, waarin wijzen naar ‘De Ander’ centraal staat. Shakespeare's stukken worden nogal eens heel eerbiedig opgevoerd. . De bewierookte 'bard' uit Stratford-upon-Avon heeft de Engelse taal bovendien talloze uitdrukkingen geschonken die tot op de dag van vandaag in zwang zijn. … [Lees Meer...]

Toneelversie ‘Fanny en Alexander’ is een ode aan het theater, de fantasie en de kracht van verbeelding

Foto: Sanne Peper

Uit de zoldering van het theater laat het meisje Fanny een ouderwets toneeldoek zakken: geplooide gordijnstof met een blauw lint eromheen, waarop in kapitalen staat: NIET ALLEEN VOOR HET VERMAAK. 'Ik zweer dat deze woorden altijd bij ons in de hemel zullen hangen zolang er publiek in de zaal zit.', zegt ze. In deze cultureel barre tijden een niet mis te verstaan politiek statement, maar gelukkig zorgt het Amsterdamse gezelschap de Toneelmakerij in deze enscenering van Fanny en Alexander behalve voor … [Lees Meer...]

‘Uittocht van Rieks Swarte is gemaakt met veel geduld, liefde en verbeelding, maar een duidelijke lijn ontbreekt

Foto: Jacq van Eeden

Vlak voor ze gedeporteerd wordt, geeft Irène Némirovsky, een beroemd schrijfster van Joodse afkomst, haar dan dertienjarige dochter Denise een koffer, met de opdracht goed voor de inhoud te zorgen. Het is 1942 en Irène Némirovsky sterft nog datzelfde jaar in een concentratiekamp. Het duurt bijna zestig jaar voordat Denise de moed op kan brengen om het manuscript, dat ze in de koffer aantreft, te lezen. Ze komt erachter dat het geen dagboek is, de notitieblokken die haar moeder in een minuscuul … [Lees Meer...]

Servaes Nelissen zet met bijna niks de verbeelding van de toeschouwer aan het werk: Herberts Aquarium terecht in reprise

foto: Hans Aarsman

Herbert is nachtportier in een ziekenhuis. Hij houdt van zijn werk: 'Je doet niet veel maar toch is het nuttig', zo vat hij zijn functie kort maar bondig samen. In zijn eenzame portiersloge (Herberts Aquarium, een glazen hok met een paar monitoren, een koffiezetapparaat-apparaat en een ouderwetse telefoon) heeft hij het druk op zijn eigen manier. Al rommelend met een prop papier, een bril of zijn baseballpet creëert hij tal van personages, waarmee hij fantasiegesprekken voert. Herberts Aquarium … [Lees Meer...]

Saskia Temmink steelt de show met superieur spel in wisselvallige uitvoering toneelstuk ‘De Meeuw’ van Tsjechov

David Lucieer (Kostja) en Eline ten Camp (Nina) foto: Ben van Duin

'Tararaboemdiejee. Het leven valt niet mee...'. De dokter is een van de weinige personages in De Meeuw die enigszins laconiek naar het leven kan kijken, een evenwichtige en nuchtere pragmatist. Al hummend en neuriënd is hij de steun en toeverlaat voor de anderen die zich om beurten snikkend in zijn armen werpen. Als het stuk begint, zit het voltallige gezelschap te praten, te drinken en te lachen aan de grote tafel. Op de achtergrond domineert een kamerbreed schilderij dat de groene omgeving van … [Lees Meer...]

Superieur ingespeelde opnamen zijn nog geen garantie voor het afleveren van een referentie-cd

ravelyannick

Het Rotterdams Philharmonisch Orkest kent op dit moment een luxe zonder weerga: het brengt op twee labels tegelijk cd’s uit. Hoe dat kan? Het orkest tekende onder eigen naam bij BIS Records, het label waarmee de excentrieke eigenaar Von Bahr de ene na de andere bijzondere opname uitbrengt, terwijl chefdirigent Yannick Néze-Séguin ouderwets als maestro onder contract staat bij EMI. Toen het RPhO nog onder leiding stond van Valeri Gergjev werden er nauwelijks belangwekkende opnamen gemaakt.  Volgens … [Lees Meer...]

De achteloze schoonheid van de jeugd, ouder worden en overleven: er broeit van alles in comedy of errors van Elmer Schönberger

Foto: Ben van Duin

Het begint en eindigt met het geluid van serviesgoed dat kapot wordt gegooid. In die zin heeft Elmer Schönberger met Broei een klassiek stuk geschreven: de cirkel is rond met een proloog, drie bedrijven en een epiloog. Centraal staat een ouder stel, Kid en Slé, dat op hun bloemetjesbank eindeloos kibbelt, zoals alleen mensen die al heel lang samenwonen dat kunnen. Hij knipt belangwekkende artikelen uit, zij schrijft een ingezonden brief aan de krant. Geld speelt kennelijk geen rol, ze zijn ruimschoots … [Lees Meer...]

Leids Cabaret Festival 2011: En het beste egocabaret is van….. Gijs van Rhijn!

navel

Het ene jaar is een finale van een cabaretfestival een feest om mee te maken, vanwege de kwaliteit van de finalisten, een jaar later is de finale van datzelfde festival ineens eentje om heel snel te vergeten. Behalve voor Gijs van Rhijn dan. Uut Grunn’n. Hij won zaterdagavond het 33ste Leids Cabaret Festival in de Leidsche Schouwburg. Als de presentator van de avond eigenlijk nog de leukste is en het publiek het gastoptreden van Beans and Fatback - terecht - het hoogtepunt van de avond vindt, … [Lees Meer...]

Yannick spoort zijn orkest aan tot een memorabele en historische uitvoering van Prokofjef’s vijfde symfonie

yannick

Het Rotterdams Philharmonisch Orkest wordt door dirigenten verschillend gewaardeerd. Of je kunt er mee uit de voeten en dan is het feest, of het wordt nooit iets en dan blijft het bij een enkele dirigeerbeurt. Bovendien wordt de enorme reactiesnelheid van de musici gevreesd. Bij andere orkesten kunt je nog wel eens freewheelen – een orkest als het Koninklijk Concertgebouworkest (KCO) speelt hoe dan ook toch wel door - maar bij het RPhO kan een klein gebaar al een enorme orkaan veroorzaken. Wat … [Lees Meer...]

Recensente Margriet Prinssen moest met klamme handen zachtjes neeschudden om de ongeloofwaardige plot en het eendimensionale spel in ‘Blind Vertrouwen’

BlindVertrouwen_0020 (fotograaf - Michel Porro)

Zeker drie cameraploegen en talloze fotografen verdrongen zich bij de première van Blind Vertrouwen in een overvol DeLaMar in Amsterdam. Een heuse media-event was het in elk geval, de nieuwe voorstelling van REP, het productiebedrijf van Rick Engelkes dat grossiert in aansprekende titels. Na De Minnaaar, Twee op de Wip, Succes, Volmaakt Geluk en Bedrog nu Blind Vertrouwen. Dit alles in hoofdletters, zodat we goed begrijpen waar Het om Gaat. In elk geval om relaties en dan vooral die van de dertiger … [Lees Meer...]

Boeiende Micha Wertheim herhaalt zichzelf net zolang tot het vernieuwend is

Fotp: Merlijn Doomernik

Sommige theatermakers zijn lastposten. Die maken voorstellingen waarover je moet zwijgen. Omdat je anders het risico loopt de verrassing, de magie of de grap weg te geven. Wee de recensent die het waagt op die manier de pret voor de toekomstige bezoekers te bederven. Hij dient een theaterverbod te krijgen. En die sanctie moet zeker gelden bij ‘Micha Wertheim voor de zoveelste keer’, een van de beste cabaretprogramma’s van dit theaterseizoen. Dan weet u dát in elk geval al. In ‘Voor … [Lees Meer...]

Olie, met Tamar van den Dop: een sterk doorleefd besef van de zinloosheid der dingen in bizar en gruwelijk toneelsprookje

Foto: Sanne Peper

Uiteindelijk spat de droom wreed uiteen. Op het moment dat de mannen, na drie jaar vergeefs zoeken de wanhoop nabij, eindelijk olie vinden, eindigt hun reis in een totale catastrofe. Letterlijk, in dit geval, want de grijze reuzenballon die vanaf het begin het toneelbeeld domineert en alsmaar groter en groter is geworden, klapt dan uit elkaar. Olie speelt zich af in een godverlaten bunkerachtige ruimte, een kale houten keet zonder ramen, in een godverlaten land, ergens waar muggen zijn en nomaden … [Lees Meer...]

Keurige mevrouw uit de provincie meets man in berenpak: Carine Crutzen en Huub Stapel spelen mensen van wie je gaat houden in De Kus

Foto Jochem Jurgens

Zij is een keurige mevrouw uit de provincie. Ze trekt haar wandelschoenen aan omdat ze heeft besloten te lopen naar het ziekenhuis waar de specalist haar zal vertellen of ze de Gevreesde Ziekte heeft of niet. Zelfs dan heeft ze een tasje bij zich met daarin haar nette schoenen: pumps met hele hoge hakken. Als ze een winkelhaak in haar vest krijgt onderweg, wil ze eigenlijk iets nieuws gaan kopen, want zo kan ze de dokter toch niet onder ogen komen. Zo´n mevrouw. Hij is cabaretier, ooit veelbelovend, … [Lees Meer...]

Met de beste acteurs van hun generatie maakt Oostpool prachtig theater van J.D. Salingers Amerika

Sanne den Hartogh. Foto:  Sanne Peper

Dingen worden fascinerender wanneer je er  een jaar of 30 later op terugkijkt. Drie decennia maken het leven waar je ooit middenin stond historie, en dat overkomt mijn generatie (veertigers) nu met de tweede helft van de vorige eeuw. Vandaar het succes van Jonathan Frantzens meesterwerken Freedom en The Corrections, en vandaar het succes van een dvd-serie als Mad Men. Toneelgroep Oostpool uit Arnhem voegt daar nu een toneelvoorstelling aan toe die iedereen die daar van houdt, moet gaan zien. Het … [Lees Meer...]

Ifigeneia moest dood, zo blijkt uit de reconstructie door de jubilerende Theatergroep Aluin

Affiche, met foto van Sanne Peper en ontwerp van Hollandse Meesters

'Dat lijkt wel een boeketreeks!' sprak mijn vrouw met enig afgrijzen bij het zien van de cover van 'De Wraak van Iphigeneia'. En ja, het moet gezegd: op boekformaat is de affiche van de laatste theatervoorstelling van Theatergroep Aluin iets te veel van het goede. Van de A0-affiche had je dat nooit gedacht. Sterker nog: die affiches van Aluin, die zijn altijd megagroot, sterk en 'een groot theater waardig', terwijl Theatergroep Aluin, 20 jaar geleden opgericht door regisseur Erik Snel, altijd principieel … [Lees Meer...]

Katinka Polderman schrijft met scherpe pen, maar ook met natte vinger

Foto: Rudi Gagel

Als meningen over een cabaretprogramma zo ver uiteen liggen als die van twee al heel erg lang meelopende recensenten van Volkskrant en NRC over ‘Polderman Tuigt Af’ van Katinka Polderman, dan is er iets merkwaardigs mee aan de hand. De eerste kraakte de derde solo van de talentvolle Zeeuwse tot op het bot af, zowel het verhaaltje als de liedteksten. De tweede vond het allemaal geweldig en verrassend. Dat schreeuwt om een onafhankelijke derde mening natuurlijk. Maar u zult van mij, vrijwilliger … [Lees Meer...]

Margriet Prinssen zag Mulisch’ “De Aanslag” op toneel en moest concluderen: ‘Het boek is beter’.

Foto: Joris van Bennekom

De rode loper lag uit bij de première van De Aanslag en zelfs het NOS-journaal was aanwezig. De première, die uiteraard plaatsvond in Haarlem, de geboortestad van Mulisch en de stad waar De aanslag zich grotendeels afspeelt, werd bijgewoond door familie en vrienden van de in oktober overleden Mulisch. Mooi meegenomen, de ruime aandacht voor deze eerste toneelbewerking naar het boek van Harry Mulisch, waarvan wereldwijd meer dan een miljoen exemplaren zijn verkocht. De gelijknamige film van Fons … [Lees Meer...]

Diego del Morao doet zichzelf op Flamenco Biënnale in hoge mate tekort met onprofessionele podiumpresentatie

diego-del-morao-door-ana-pa

Tussen 21 en 30 januari 2011 vindt in Amsterdam, Utrecht en Rotterdam de Flamenco Biënnale plaats, een muziek en dansfestijn rond die mythische Spaanse oermuziek die geen mens onberoerd weet te laten. Een muziekstijl bovendien die zich parallel aan de geschiedenis van het Iberische schiereiland ontwikkelde, daar waar de cultuur van de uit India afkomstige Roma zigeuners samenkwam met die van de moren, christenen en joden, daar waar diverse volksverhuizingen hun sporen nalieten, daar waar Conquistadores … [Lees Meer...]

‘Waarom is de mens? Awel. Daarom’. Een exuberante, groteske en aandoenlijke Woyzeck, doordesemd met de in en in poëtische taal van De Volder.

foto: Tania Desmet

De nacht na de feestelijke première in Gent van zijn Woyzeck stierf regisseur Eric De Volder aan een hartaanval. Hij was een van die bijzondere Vlaamse talenten, wel eens 'het beste bewaarde geheim van Gent' genoemd. Echt doorgebroken bij het grote publiek is hij nooit, al was hij in theaterkringen een bekend en bemind man. Daarvoor was hij misschien ook te wars van uiterlijk vertoon, te anarchistisch en eigenzinnig. Woyzeck is dus onbedoeld zijn artistieke testament: alles wat hem als theaterman … [Lees Meer...]

Nathalie Baartman is de Rivella onder de cabaretiers: vreemd maar wel lekker

nathalie Baartman feat

Twee jaar geleden nomineerde de VSCD-cabaretjury Nathalie Baartman voor de Neerlands Hoop, de onderscheiding voor het opmerkelijkste talent dat zich liet zien gedurende het theaterseizoen. Een paar regels uit het juryrapport van destijds luidden: ‘Nathalie Baartman is in geen enkel hokje te plaatsen. Op haar zoektocht naar orde, waarheid, contact en genegenheid, blijft zij zeer dicht bij zichzelf, zowel in woord als in lied en in muziekkeuze en met een bijzondere kijk op de wereld en een geheel … [Lees Meer...]

De Storm is inventief en harverwarmend: verplicht voor cultuurbarbaren en cynici en aangeraden voor iedereen van boven de acht.

foto: Jacq van Eeden

'Ik ben zover. Het is begonnen', zegt de oude man in de proloog. De grote, witte doos die midden op het toneel staat, gaat open en De Storm kan beginnen. Letterlijk want het is een soort doos van Pandora waarin alle menselijke trekjes, van de grootste emoties tot de kleinste onhebbelijkheden, schuilgaan, om er in de loop van de kleine twee uur die de voorstelling duurt een voor een uit op te duiken. Aan het eind van de voorstelling gaat de doos weer dicht en kan je alleen maar bewondering hebben … [Lees Meer...]

Met een minimum aan tekst en een maximum aan fysieke handeling maakt Golden Palace een feestje van haar nieuwe voorstelling Het leven is een feest.

foto: Ben van Duin

De een droomt van een carrière als danseres, de ander houdt zielsveel van zingen. Samen slijten ze hun dagen als verkoopster in een feestwinkel. Ze hebben er een soort roze meisjespaleis van gemaakt: vitrines vol pruiken, haarlak en andere frutsels die elke ochtend minutieus worden neergezet. Elk smetje op de toonbank wordt onmiddellijk verwijderd met glassex en multidoekjes. Het duurt even voor de dames alles op orde hebben, ook omdat zij om beurten even toegeven aan wat zij het liefste doen. … [Lees Meer...]

Thibaud Delpeut regisseert Al mijn zonen als een serie nietsontziende emotionele confrontaties: familiebanden als een verstikkende deken

Foto Sanne Peper

'Ik ben zijn vader, hij is mijn zoon. Iets groters bestaat er niet, toch?' Joe Keller rechtvaardigt zijn gedrag door een beroep te doen op zijn plicht als vader en echtgenoot. Hij heeft het allemaal voor hen gedaan. Joe is rijk geworden met dubieuze transacties in de oorlogsindustrie. Nu zijn oudste zoon Larry niet meer terug is gekomen uit diezelfde oorlog, heeft hij alle hoop gevestigd op Chris, zijn jongste zoon. Al mijn zonen is een stuk van Arthur Miller uit 1947, minder bekend dan zijn Dood … [Lees Meer...]