Het ministerie van OC en W weet wat er speelt. Of niet?

We hebben het getwitterd, maar dat levert niet zoveel op. Daarom ook maar even hier laten zien. Dat ze bij de overheid heel goed om kunnen gaan met de scociale media.  Want de sociale media, dat is een soort email voor gevorderden. Dus doe je hetzelfde als met email vroeger: veel berichten de wereld in… [Lees Meer...]

Feitenvrije dagbladjournalistiek stort zich op het herstelvermogen van de kunstsector.

  Volgens de Volkskrant was Rick van der Ploeg in het begin van de jaren negentig staatssecretaris van cultuur (in werkelijkheid was hij dat aan het eind van die jaren), en in Het Parool beweert columnist Gerard Mulder dat het feit dat hij ‘gelukkig niets van kunstsubsidies afweet’ hem niet af hoeft te houden van… [Lees Meer...]

IFFR 2012: Rauw en gevoelig Servisch debuut tweemaal bekroond

Lachend laat ze zich door een jongen met zijn mobiele telefoon filmen en ze kronkelt zich daarbij vrolijk in wulpse bochten. Maar als hij haar borsten echt wil zien schrikt ze. Toch zal ze later nog veel, heel veel verder gaan en ze krijgt er onthutsend weinig voor terug. Jasna, de opstandige hoofdpersoon uit Klip… [Lees Meer...]

Top of flop: publiek kiest repertoire eerste toneelgezelschap van Nederland

We kregen weer eens een persbericht, en vroegen ons af: top of flop? Hoe rijmt eigenzinnig kunstenaarschap met een door het publiek bepaalde repertoirekeuze? Enne: krijgen al die mensen die kozen voor het winnende stuk dan ook een vrij- of tenminste kortingkaartje voor de voorstelling van hun keuze? Enne: wie controleert de uitslag, want er… [Lees Meer...]

IFFR 2012 – Ontnuchterend verslag uit Egypte hit bij festivalpubliek

Dat Martin Scorsese’s betoverende Hugo op het Rotterdams festival  een tijdje nummer 1 stond in de publiekswaardering is niet zo vreemd. Wel verrassend is de film die gisteren als nummer twee opdook en nu Hugo van de eerste plaats heeft verdreven: de documentaire Back to the Square waarin filmmaker Petr Lom kijkt hoe het er… [Lees Meer...]

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern… [Lees Meer...]

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: ‘Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?’, vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen)… [Lees Meer...]

IFFR 2012 – Een klein mirakel in 3D

Gisteravond waren de Rotterdamse festivalbezoekers in zaal 4 van Pathé getuige van een klein wonder. Enkele filmfragmenten uit 1906 van de legendarische Georges Méliès werden nu voor het eerst vertoond in stereoscopisch 3D. Zodat je je als het ware zelf aanwezig kon wanen op de set van deze Franse pionier die als eerste begrepen had… [Lees Meer...]

41e International Film Festival Rotterdam opent met verontrustend Frans drama 38 Témoins

Vergeleken met eerdere edities zou je de keus van de openingsfilm waarmee het Rotterdams Filmfestival vanavond van start gaat bijna on-Rotterdams willen noemen. Geen wild jong debuut, exotische Aziaat of artistieke dwarsliggerij deze keer. De Franse boekverfilming 38 Témoins, die vanavond in Rotterdam zijn wereldpremière beleeft, is de zevende speelfilm van de Waalse acteur/regisseur Lucas… [Lees Meer...]

Melk en Bloed: De eetclub van Saskia Noort, maar dan beter geschreven en veel beter gespeeld

Vluchten naar het platteland is voor veel stadsmensen een droom: weg met de stress, eindelijk rust, eenvoud en schoonheid. Hoe zo’n droom kan omslaan in een regelrechte nachtmerrie, is te zien in Melk en Bloed, het nieuwe stuk van Kees Roorda. Centraal staat het echtpaar Josella en Peter en al in de eerste scène, een… [Lees Meer...]

 

De baai van Nice van Joeri Vos roept vooral veel vragen op

foto: Annegien van Doorn

Pas na een tijd wordt duidelijk waar De baai van Nice zich afspeelt. Niet in een moderne westerse galerie waar de ruimte aan doet denken, maar in het communistische Leningrad van midden jaren vijftig. Muurbedekkende reproducties van barokke engelen en decadente naakten, een lichte vloer en een enkel summier bankje wekken de indruk van een postmodern museum. Het zet je als toeschouwer een tijdlang op het verkeerde been, maar misschien is dat de bedoeling van de jonge regisseur Joeri Vos. Hij maakt … [Lees Meer...]

Op een gegeven moment weten we het wel met Breaking the News van Orkater

foto: Ben van Duin

Meteen wordt het publiek ingezet als het klapvee van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: 'Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?', vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen) gebrieft met wat laatste hijgerige details, aan de andere kant staat de politicus (Leopold Witte) die zo meteen ondervraagd gaat worden en nu door zijn drie adviseurs … [Lees Meer...]

Melk en Bloed: De eetclub van Saskia Noort, maar dan beter geschreven en veel beter gespeeld

foto Bowie Verschuuren

Vluchten naar het platteland is voor veel stadsmensen een droom: weg met de stress, eindelijk rust, eenvoud en schoonheid. Hoe zo'n droom kan omslaan in een regelrechte nachtmerrie, is te zien in Melk en Bloed, het nieuwe stuk van Kees Roorda. Centraal staat het echtpaar Josella en Peter en al in de eerste scène, een zonnig idyllisch ontbijt, worden de eerste scheuren zichtbaar in de ogenschijnlijke plattelandsidylle. Zij praat aan één stuk door over hoe zalig de zomerdag wel niet is en hoe heerlijk … [Lees Meer...]

Nieuw elan voor eeuwenoude traditie: uitgelezen cast brengt Gijsbrecht met nieuwjaar terug in Amsterdam

Amsterdam, 22-11-2011. Beeld uit de voorstelling "Gijsbrecht van Aemstel" van Joost van den Vondel, bij het Toneel Speelt. Regie Jaap Spijkers met o.a. Carine Crutzen en Mark Rietman.

Het begint al meteen met de beroemde zinsnede 'Het hemelse gerecht heeft zich ten langen leste Erbarremd over mij, en mijn benauwde veste'. Mark Rietman spreekt vanaf een hellend speelvlak en kijkt naar beneden. Hij voelt zich heer en meester: eindelijk is er een eind gekomen aan de langdurige belegering van zijn geliefde Amsterdam. Zo lijkt het tenminste; in werkelijkheid is het een dieptragisch moment, want de vijand staat op het punt om Amsterdam in te nemen en al plunderend en verkrachtend te … [Lees Meer...]

‘Er bestaat geen grotere perversiteit dan het theaterpubliek’: Marlies Heuer ijzersterk in Bernards ‘Am Ziel’

Foto: Annechien van Doorn

Piepklein zijn de vertrekken waar moeder en dochter hun dagen slijten. In de gang hangt een foeilelijke, monsterlijk grote lamp waar de dochter zich letterlijk onderdoor en langs moet wurmen. De keuken wordt gedomineerd door een scheefhangende en vervaagde foto van een besneeuwd landschap, dat de illusie van lucht en licht, ruimte en vrijheid suggereert. Dat alles is ver te zoeken in het leven van de twee vrouwen. Het is dan ook goed voorstelbaar dat zij willen ontsnappen aan de benauwende atmosfeer … [Lees Meer...]

Gijs Scholten van Aschat overrompelend goed in toneelbewerking Coetzee’s ‘In Ongenade’

foto: Jan Verseyveld

Overal in de stad hangt het affiche: een jonge zwarte man die frontaal de camera inkijkt, met achter hem een oudere, blanke man die wegkijkt en de armen van de man voor hem vasthoudt. Van beide mannen is het blote bovenlijf zichtbaar. Een sterk beeld dat meteen een aantal thema's van de voorstelling in beeld brengt: jeugd en verval, blank en zwart, kwetsbaarheid en kracht. In ongenade heet het boek van Nobelprijswinnaar J.M. Coetzee, waarmee hij in1999 de Bookerprijs won. Toneelgroep Amsterdam … [Lees Meer...]

Wendell Jaspers fenomenaal in onontkoombare en keelsnoerende ‘Freule Julie’ van Thibaud Delpeut

Foto: Roel van Berckelaer

"Over enkele ogenblikken zal ik opkomen", zegt de vrouw in de microfoon. Haar lichaam schokt onophoudelijk, alsof ze bezeten is, de waanzin nabij. Het is Midzomernacht en Freule Julie mengt zich tussen het feestvierende personeel. In de geïmproviseerde keuken dwingt ze knecht Jean om met haar te dansen. Een fatale verleidingsscène volgt, waarna de verhoudingen radicaal en dramatisch zijn veranderd. Strindberg schreef zijn klassieker Freule Julie in 1888. Het is zijn meest gespeelde stuk, vanwege … [Lees Meer...]

Ontknoping toneelversie De Eetclub knullig en volkomen ongeloofwaardig

Foto Michel Porro

Wie heeft het boek nog niet gelezen heeft en/of de film nog niet gezien? Van De eetclub zijn maar liefst 500.000 exemplaren verkocht en de filmversie, in regie van Robert Jan Westdijk (met Bracha van Doesburgh, Halina Reijn enThom Hoffman in de hoofdrollen), bereikte nog geen jaar geleden de status van gouden film. Een ongekend succes dat nu gecontinueerd wordt met een toneelbewerking. Helaas is dat, in een bewerking van Léon van der Sanden, een nogal uitgekauwde versie van het origineel. Net … [Lees Meer...]

Liefde maakt meer kapot dan drank goed kan maken in toneelstuk ‘Bedrog’ door Toneelgroep Stan

foto: Paul De Malsche

Liefde maakt meer kapot dan drank goed kan maken. Aan het eind van het stuk getuigt een stapel lege wijn-, bier- en whiskyglazen van deze omgekeerde tegeltjeswijsheid. Bedrog (1978) van Harold Pinter speelt zich af over een periode van negen jaar, in omgekeerde volgorde. Het stuk begint bij het einde en eindigt bij het begin. Nobelprijswinnaar Pinter vertelt het verhaal van een klassieke driehoeksverhouding, in die typische laconieke, schijnbaar simpele stijl. De stiltes zijn veelzeggend en … [Lees Meer...]

Toneelstuk Spiritus gaat over onze tijd, de onvrede, de leegte en bovenal over het hunkeren naar een geluk dat er misschien wel nooit geweest is

Foto: Ben van Duin

Het verdelen van de erfenis is een van de grootste bronnen voor familieleed. Volgens een recent onderzoek geeft driekwart van de ondervraagden aan dat ruzies over de erfenis er dusdanig in hebben gehakt dat de onderlinge familieverhoudingen voorgoed verstoord zijn. Toneelgroep Dorst zorgt in haar nieuwe voorstelling Spiritus nog voor wat complicerende factoren. De net overleden vader heeft zijn eerste vrouw en kinderen al jong verlaten en is een nieuw gezin begonnen. Daar staan ze dan: broer en … [Lees Meer...]

Jip en Janneke: de overtreffende trap van leuk

Foto: Jacqueline van Eeden

Als in de lente vlakbij hun huis vijf piepkleine vogeltjes uit het ei zijn gekropen, gaan Jip en Janneke ook een nest bouwen. 'Zet 'm op, vrouw', moedigt Jip Janneke aan, maar het broeden wordt al gauw heel erg saai. En van saai houden ze niet, Jip en Janneke. Inmiddels bijna zestig jaar oud maar onlangs nog verkozen tot het populairste kinderboek aller tijden. Al hebben ze voor de iets oudere kinderen misschien net een wat tuttiger imago dan de andere Annie M. G. Schmidt-helden: Pluk van de Petteflet, … [Lees Meer...]

De Presidentes minder grimmig dan toen, maar wel veel leuker

Foto: Sanne Peper

Greet, Erna en Marietje zijn volksvrouwen, zonder veel geluk in het leven. Greet ( Myranda Jongeling) heeft een suikerspinkapsel, een te hoge BMI en een ordinaire uitstraling. Erna (Marisa van Eyle) is godvruchtig en spaarzaam. Haar grootste trots is haar bontmuts, een gevonden voorwerp dat ze met eindeloos geduld heeft schoongemaakt en ook in de woonkeuken permanent op heeft. Tussen hen in zit Marietje (Anneke Blok), die zich met een ontroerend optimisme door het leven heen slaat. Ze is een vlijtig … [Lees Meer...]

Dames en heren: een hit op de zomerfestivals maar als avondvullend programma wat aan de magere kant

foto: Jochem Jurgens

Ooit maakten zij samen de VPRO-kinderserie Max en Piep en voor het theater de pijnlijk grappige mime-comedy FAT (Falling Apart Together). Ze speelden allebei lang bij het roemruchte Alex d'Electrique. Nu zijn ze met zijn tweeën terug in het theater, Martin Hofstra en Raymond Thiry. Dames en Heren is een echte zomeravondvoorstelling, die te zien is op Oerol en de Parade, maar ook op tournee gaat door het hele land. Ze spelen twee variétéartiesten, al jarenlang thuis in het B-circuit … [Lees Meer...]

Hogeschoolcomedy ontaard bij Orkaters ‘Hartfalen’ in spanningsloze metafysica

foto: Ben van Duin

De een na de ander vallen ze om. De een terwijl hij zijn onderbroek zoekt , de ander halverwege op de trap. Als ze wakker worden, liggen ze naast elkaar op zaal: vijf bedden, vijf mannen in blauwe ziekenhuishemden en met blote benen. Een hartaanval. De eerste 24 uur erna zijn het spannendst. Een op de vijf haalt het niet. Gemiddeld. In het kader van Orkater/De Nieuwkomers schreef Daniël Samkalden in 2007 een toneeltekst Hartfalen, destijds opgevoerd als een korte serie geënsceneerde lezingen … [Lees Meer...]

Vrijen op zijn slaks is een van de 237 redenen voor seks

foto: Ben van Duin

In de prettig compacte voorstelling 237 redenen voor seks gaan Orkater-acteurs Geert Lageveen en Leopold Witte met de billen bloot. In figuurlijke zin dan. Voor de voorstelling nemen ze hun eigen beleving als uitgangspunt en dan gaat het dus vooral om seks van (heteroseksuele) mannen van rond de vijftig. Dus begint het met Blondie ('Denis, Denis. I'm so in love with you. Denis, Denis, I got a crush on you'): lekker plaatjes draaien. Twee mannen met een platenspeler, een paar lampen en een … [Lees Meer...]

Regisseur Eric de Vroedt overspeelt zijn hand soms, maar bij vlagen levert ‘Liefde in tijden van gifaffaires’ briljant theater op

foto Sanne Peper

Het klinkt weinig aanlokkelijk. Een voorstelling, gebaseerd op de geruchtmakende Probo Koala-affaire in 2006. Wat was dat ook alweer? O ja, dat bedrijf Trafigura uit Amstelveen dat gifafval dumpte in Ivoorkust. Hoe maak je daar in vredesnaam theater van? Eric de Vroedt (concept, tekst en regie) is inmiddels toe aan deel negen van zijn succesvolle tiendelige serie mighty society: een zoektocht naar theater dat op een 'nieuwe manier geëngageerd' is. In september was deel acht, de Wildersmusical, … [Lees Meer...]

Lineke Rijxman weergaloos in ‘Wat is het nu’, een spel van waarheid en illusie, van opbouw en afbreken, van theater als begin- en eindpunt

Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin

Het zijn de laatste woorden van haar vader: 'Carolientje verberg je, want de barbaren komen'. Een aangrijpende scène: we zien de vader, door Lineke Rijxman zelf gespeeld, moeizaam ademend op zijn sterfbed. Hij was dirigent en moest bij een fusie het veld ruimen voor André Rieu senior. De haat tegen oppervlakkigheid en lichtvoetig amusement heeft Rijxman met de paplepel binnen gekregen. Wat is het nu, de nieuwe Mugvoorstelling, is een solo van Rijxman, geschreven door haarzelf in nauwe samenwerking … [Lees Meer...]

Oogsttijd door Toneelgroep Stan: een feest voor de fan

foto: Tim Wouters

'Eigenlijk is alles geleend van Discordia', zegt acteur Damiaan De Schrijver tegen het publiek en hij schampert er achteraan 'Epigonen, we zijn een stelletje epigonen'. Met typerende onhandigheid – 'we zijn ook geen Guy Cassiers, he'- loopt Frank Vercruyssen naar boven om een snoer voor de projector te halen. De acteur zet de miniprojector na wat gestuntel op zijn hoofd vanaf de zaal, terwijl collega Damiaan een bord triplex omhoog houdt dat dienst doet als scherm. Veel grappen en grollen en inside … [Lees Meer...]

‘Eén van de meest kuise, afstotende en droevigstemmende seksscènes ooit…’ “Bij het kanaal naar links”is echte Van Warmerdam

BIJ HET KANAAL NAAR LINKS,Olympique Dramatique en De Mexicaanse Hond,TONEELHUIS en Orkater

Bij de buren hebben ze het voor elkaar; daar drinken ze de koffie met suiker. Voor de familie Meyerbeer is dat het toppunt van luxe. Zij hebben het zwaar. Vader heeft al in geen tijden salaris gehad en moeder ligt op bed met bètablokkers. De zoon trekt zich terug in zijn hok en alleen de mooie dochter lijkt nog van het leven te kunnen genieten. Ze ligt voortdurend te zonnebaden. De familie waarmee ze op voet van oorlog leven, bestaat uit vader en zoon Bouman. Als Lucien, de zoon, op een dag toenadering … [Lees Meer...]

‘Ik wil de dader de dood van zijn slachtoffer laten herleven.’ Jens van Daele maakt dans van wreed verstoord kunstproject

Foto: Judith Zwikker

Jens van Daele sluit zijn reeks choreografieën over de zeven hoofdzonden af met de voorstelling Brides for Peace. Het stuk is gebaseerd op de kunstperformance Brides on Tour van de Italiaanse kunstenaars Pippa Bacca en Silvia Moro. Liftend en gekleed in bruidsjurken, met een tekst 'Peace' op hun borst, trokken zij in 2008 van Milaan naar Jeruzalem. De reis ging slechts tot Turkije, daar werd een van hen, Pippa Bacca, verkracht en vermoord. Wanneer je choreograaf Van Daele de vraag stelt wat … [Lees Meer...]

Relâche, de voorstelling van Discordia waarin het wachten tot onderwerp is verheven, is bijzonder geestig

foto: Bert Nienhuis

Het begint met bijna niks. Vijf mensen die wat rondlopen op een vloer van houten planken. Vooraan een flinke kier. In het midden van het toneel opgestapelde stoelen, tafel en houten lijsten. Iemand mompelt zachtjes sorry, Jorn struikelt over de kier, de vijf spelers monsteren elkaar. Miranda trekt hoge pumps aan en vraagt of dat beter staat. Niemand reageert. De toeschouwer vraagt zich intussen af waar dit over gaat. Relâche betekent zoiets als 'het afgezegde optreden'. Een voorstelling over tijd … [Lees Meer...]

Hartverscheurend en beeldschoon is het debuut van Laurence Roothooft in een geslaagde bewerking van Giordano’s bestseller De eenzaamheid van de priemgetallen

Foto: Michel Porro

‘Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en door zichzelf. Het zijn argwanende, eenzame getallen en daarom vond Mattia ze prachtig.’ Eenzaam zijn ze allebei: de geniale, eenzelvige Mattia en Alice, die na een ski-ongeluk mank loopt. Er ontstaat een bijzondere band tussen de twee eenzame adolescenten, maar elkaar werkelijk bereiken, dat lukt maar zelden. De eenzaamheid van de priemgetallen, de roman van de jonge italiaanse schrijver Paolo Giordano uit 2008, was een spectaculair succesdebuut. … [Lees Meer...]

“Dat van de ander die de hel is. Daar kan ik me zo over opwinden”: Laura van Dolron maakt theatraal gehakt van Sartre.

Jean-Paul-Sartre

Ze is 'stand-up filosofe'. Met die zelfbedachte term schiep ze een nieuwe vorm van theater, die het midden houdt tussen cabaret, een lezing en theater. Ze speelt met haar eigen rol, zet acteurs in of het marionetten zijn, maar blijkt uiteindelijk hun speelbal, zo goed als die van het noodlot. Kortom: Laura van Dolron is een geval apart. Ze maakt nu bij het Nationale Toneel een voorstelling waarin ze probeert af te rekenen met de Franse filosoof Jean Paul Sartre (1905 - 1980), die een belangrijke … [Lees Meer...]

Toneelstuk Vrije Radicalen ontbeert elke spanning door een teveel aan verwikkelingen, waardoor de plot volkomen zoek raakt

foto: Reyn van Koolwijk

Een reconstructie moet het worden. In vertrouwelijke terzijdes wordt het verhaal verteld door journalist Robert die een bijzondere verhouding heeft tot de wethouder: hij doet het namelijk met zijn vrouw. Vrije Radicalen is het vierde en laatste deel van het vierluik dat Frans Strijards de afgelopen jaren schreef en regisseerde voor De Voortzetting (van Art&Pro). Een vierluik over 'de zoektocht van de moderne mens naar houvast', met twee goed ontvangen monologen Dankwoord? (met Helmert Woudenberg) … [Lees Meer...]

Polaroids: Fenomenaal spel in een inktzwart maar hilarisch portret van een generatie zonder idealen

Foto: Van Doorn

Nick heeft jaren vastgezeten na een politiek getinte aanslag. Als hij terugkomt, is alles veranderd. Zijn vriendin, met wie hij ooit groots en meeslepend de wereld wilde veranderen, is gemeenteraadslid geworden en vecht er nu voor dat de bus op tijd blijft rijden. Met Polaroids heeft Mark Ravenhill, die in 1996 doorbrak met Shopping and Fucking, een meedogenloos maar meeslepend portret geschetst van een generatie zonder idealen, in een wereld vol verwarring. Een geweldige vondst om het perspectief … [Lees Meer...]

Cliffhanger is een anti-climax: elke spanning ontbreekt in de nieuwe voorstelling van Kassys

Foto: Liesbeth Gritter

Het thema is spannend genoeg. Angst is een alom aanwezige emotie. We zijn bang op straat, in het donker, voor de ander, voor iets nieuws, voor pijn, voor de dood. Tegelijkertijd wordt die angst ook gecultiveerd: hoeveel mensen bijten niet vrijwillig hun nagels op bij horrorfilms of thrillers of komen doodsbleek en misselijk uit de achtbaan? Geïnspireerd door de 'master of suspense' Alfred Hitchcock gaat Kassys in Cliffhanger op zoek naar het wezen van de angst. Een van de oerscènes in de cinematografie … [Lees Meer...]

Toneelversie ‘Fanny en Alexander’ is een ode aan het theater, de fantasie en de kracht van verbeelding

Foto: Sanne Peper

Uit de zoldering van het theater laat het meisje Fanny een ouderwets toneeldoek zakken: geplooide gordijnstof met een blauw lint eromheen, waarop in kapitalen staat: NIET ALLEEN VOOR HET VERMAAK. 'Ik zweer dat deze woorden altijd bij ons in de hemel zullen hangen zolang er publiek in de zaal zit.', zegt ze. In deze cultureel barre tijden een niet mis te verstaan politiek statement, maar gelukkig zorgt het Amsterdamse gezelschap de Toneelmakerij in deze enscenering van Fanny en Alexander behalve voor … [Lees Meer...]

‘Uittocht van Rieks Swarte is gemaakt met veel geduld, liefde en verbeelding, maar een duidelijke lijn ontbreekt

Foto: Jacq van Eeden

Vlak voor ze gedeporteerd wordt, geeft Irène Némirovsky, een beroemd schrijfster van Joodse afkomst, haar dan dertienjarige dochter Denise een koffer, met de opdracht goed voor de inhoud te zorgen. Het is 1942 en Irène Némirovsky sterft nog datzelfde jaar in een concentratiekamp. Het duurt bijna zestig jaar voordat Denise de moed op kan brengen om het manuscript, dat ze in de koffer aantreft, te lezen. Ze komt erachter dat het geen dagboek is, de notitieblokken die haar moeder in een minuscuul … [Lees Meer...]

Servaes Nelissen zet met bijna niks de verbeelding van de toeschouwer aan het werk: Herberts Aquarium terecht in reprise

foto: Hans Aarsman

Herbert is nachtportier in een ziekenhuis. Hij houdt van zijn werk: 'Je doet niet veel maar toch is het nuttig', zo vat hij zijn functie kort maar bondig samen. In zijn eenzame portiersloge (Herberts Aquarium, een glazen hok met een paar monitoren, een koffiezetapparaat-apparaat en een ouderwetse telefoon) heeft hij het druk op zijn eigen manier. Al rommelend met een prop papier, een bril of zijn baseballpet creëert hij tal van personages, waarmee hij fantasiegesprekken voert. Herberts Aquarium … [Lees Meer...]

Saskia Temmink steelt de show met superieur spel in wisselvallige uitvoering toneelstuk ‘De Meeuw’ van Tsjechov

David Lucieer (Kostja) en Eline ten Camp (Nina) foto: Ben van Duin

'Tararaboemdiejee. Het leven valt niet mee...'. De dokter is een van de weinige personages in De Meeuw die enigszins laconiek naar het leven kan kijken, een evenwichtige en nuchtere pragmatist. Al hummend en neuriënd is hij de steun en toeverlaat voor de anderen die zich om beurten snikkend in zijn armen werpen. Als het stuk begint, zit het voltallige gezelschap te praten, te drinken en te lachen aan de grote tafel. Op de achtergrond domineert een kamerbreed schilderij dat de groene omgeving van … [Lees Meer...]