Recenseren of niet. In de nacht discussiëren over de waarde van recensies

Wij van cultuurpers denken genuanceerd over recenseren. Ooit toen er alleen nog maar kranten waren, waren recensies redelijk unieke stukjes tekst van mensen die door de krant waren aangewezen om De Mening te verkondigen aan de zoveelhonderdduizend lezers. Inmiddels zijn die zoveelhonderdduizend lezers zelf krant geworden, en zijn er ook ongeveer zoveel recensenten bij gekomen…. [Lees Meer...]

Soul Seek van Studio Minailo is de eerste internetopera ter wereld. Met een knipoog naar Mulholland Drive.

“Voor mij is opera véél meer dan alleen muziek,” zegt de Israëlische regisseur Sjaron Minailo. “Het klinkt misschien een beetje hoogdravend, maar mijn internetopera past helemaal in de traditie van Richard Wagner. Soul Seek is echt een multimediaal gesamtkunstwerk, waarin mode, webdesign en digitale media, spel, cinema, theater, dans en experimentele muziek tot één geheel… [Lees Meer...]

Nog 8,5 miljoen nodig om Cultuurkaart op oude niveau terug te krijgen

De cultuurkaart is gered. Dat is prachtig nieuws, zo kort na de keiharde klap in het gezicht van de schoolgaande jongeren van Nederland die het nu demissionaire kabinet in 2011 uitdeelde. Op oneigenlijke gronden, zoals de Algemene Rekenkamer aantoonde, schrapten de onderhandelaars van PVV, CDA en VVD al tijdens de formatie deze mogelijkheid voor scholieren… [Lees Meer...]

De buurt gaat de straat op: Vrede van Utrecht brengt vijf ‘community arts’-projecten

 Jongeren uit Guatemala, nachtegalen uit Noord Ierland en theatermakers uit de binnenlanden van Peru. Zomaar een greep van de gasten op het Community Arts Festival dat in juni 2013 in Utrecht wordt gehouden. Muziek, film en theater met gewone mensen achter en voor de schermen, begeleid door professionele kunstenaars. Wat ze verder gemeen hebben? Ze… [Lees Meer...]

De contouren van de kaalslag worden helder. Halbe Zijlstra heeft geschiedenis geschreven.

Na de presentatie van de Rotterdamse en Haagse kunstadviezen, en een paar dagen tot weken voor de harde oordelen van de Raad voor Cultuur, en een paar maanden voor de vernietigende rapporten van het Fonds Podiumkunsten, begint duidelijk te worden hoe ingrijpend de Nederlandse cultuursector geraakt wordt door de bezuinigingen van het kabinet Rutte. Halbe… [Lees Meer...]

Toneelstuk ‘God van de Slachting’ is in Nederland maar op een paar plekken te zien. Onbegrijpelijk.

‘A funny tragedy’ kiest Yasmina Reza als ondertitel voor haar stuk God van de slachting (2006). Een tragedie is misschien een groot woord, maar ‘funny’ is het onlangs ook door Polanski verfilmde toneelstuk (Carnage) zeker wel. Uiterst vermakelijk is vooral het verbale vuurwerk waardoor een aanvankelijk onschuldig lijkend gesprek tussen volwassenen steeds explosiever wordt. Het… [Lees Meer...]

‘Meer plek voor bewezen talent’: demissionaire ministers geven inzicht in internationaal cultuurbeleid

Historisch materiaal, zullen we het maar noemen. De brief van Halbe Zijlstra, demissionair staatssecretaris van Cultuur, en Uri Rosenthal, de al even demissionaire minister van Buitenlandse Zaken over het internationale cultuurbeleid van populistisch Nederland. Zo kil en zakelijk als het gevallen kabinet Rutte omging met cultuur, zo is ook de formulering van het cultuurbeleid in… [Lees Meer...]

Het Cultureel Persbureau gaat tien dagen vol er tegenaan met De Dodo op Springdance

 Het mag dan crisis zijn en de culturele wind mag ook nog eens uit de verkeerde rechterhoek waaien, dat weerhoudt De Dodo niet van vliegen. De festivaldagkrant die we twee jaar geleden als nieuw commercieel product lanceerden staat klaar voor opnieuw 10 dagen Springdance. We gaan veel voorstellingen bespreken, en nog meer vergelijken. En we… [Lees Meer...]

EYE aan het IJ – een ruimteschip met allure

Vanavond mag de koningin het nieuwe onderkomen van het EYE Film Instituut Nederland officieel openen, gisteravond deed directeur Sandra den Hamer het op een openingsfeest voor relaties alvast zelf. Ze sprak daarbij van een historisch moment voor de filmcultuur in Nederland. Het gebouw, gemakshalve aangeduid als ‘het nieuwe filmmuseum’, doet van een afstand gezien nog… [Lees Meer...]

Te vol of niet te vol: kwaliteitskrant straft publieksvriendelijk theater-met-subsidie af. Tijd voor debat.

Hein Janssen (Volkskrant) schreef naar aanleiding van een paar voorstellingen met BN’ers in het gesubsidieerde circuit een column waarin hij stelde dat subsidie daar niet voor bedoeld was. De belangenvereniging voor acteurs vond dat reden genoeg voor een debat. We maakten er een filmpje bij.   We hebben dat opgemaakt in storify, een mogelijkheid om… [Lees Meer...]

 

Toneelstuk Vrije Radicalen ontbeert elke spanning door een teveel aan verwikkelingen, waardoor de plot volkomen zoek raakt

foto: Reyn van Koolwijk

Een reconstructie moet het worden. In vertrouwelijke terzijdes wordt het verhaal verteld door journalist Robert die een bijzondere verhouding heeft tot de wethouder: hij doet het namelijk met zijn vrouw. Vrije Radicalen is het vierde en laatste deel van het vierluik dat Frans Strijards de afgelopen jaren schreef en regisseerde voor De Voortzetting (van Art&Pro). Een vierluik over 'de zoektocht van de moderne mens naar houvast', met twee goed ontvangen monologen Dankwoord? (met Helmert Woudenberg) … [Lees Meer...]

Polaroids: Fenomenaal spel in een inktzwart maar hilarisch portret van een generatie zonder idealen

Foto: Van Doorn

Nick heeft jaren vastgezeten na een politiek getinte aanslag. Als hij terugkomt, is alles veranderd. Zijn vriendin, met wie hij ooit groots en meeslepend de wereld wilde veranderen, is gemeenteraadslid geworden en vecht er nu voor dat de bus op tijd blijft rijden. Met Polaroids heeft Mark Ravenhill, die in 1996 doorbrak met Shopping and Fucking, een meedogenloos maar meeslepend portret geschetst van een generatie zonder idealen, in een wereld vol verwarring. Een geweldige vondst om het perspectief … [Lees Meer...]

Cliffhanger is een anti-climax: elke spanning ontbreekt in de nieuwe voorstelling van Kassys

Foto: Liesbeth Gritter

Het thema is spannend genoeg. Angst is een alom aanwezige emotie. We zijn bang op straat, in het donker, voor de ander, voor iets nieuws, voor pijn, voor de dood. Tegelijkertijd wordt die angst ook gecultiveerd: hoeveel mensen bijten niet vrijwillig hun nagels op bij horrorfilms of thrillers of komen doodsbleek en misselijk uit de achtbaan? Geïnspireerd door de 'master of suspense' Alfred Hitchcock gaat Kassys in Cliffhanger op zoek naar het wezen van de angst. Een van de oerscènes in de cinematografie … [Lees Meer...]

Toneelversie ‘Fanny en Alexander’ is een ode aan het theater, de fantasie en de kracht van verbeelding

Foto: Sanne Peper

Uit de zoldering van het theater laat het meisje Fanny een ouderwets toneeldoek zakken: geplooide gordijnstof met een blauw lint eromheen, waarop in kapitalen staat: NIET ALLEEN VOOR HET VERMAAK. 'Ik zweer dat deze woorden altijd bij ons in de hemel zullen hangen zolang er publiek in de zaal zit.', zegt ze. In deze cultureel barre tijden een niet mis te verstaan politiek statement, maar gelukkig zorgt het Amsterdamse gezelschap de Toneelmakerij in deze enscenering van Fanny en Alexander behalve voor … [Lees Meer...]

‘Uittocht van Rieks Swarte is gemaakt met veel geduld, liefde en verbeelding, maar een duidelijke lijn ontbreekt

Foto: Jacq van Eeden

Vlak voor ze gedeporteerd wordt, geeft Irène Némirovsky, een beroemd schrijfster van Joodse afkomst, haar dan dertienjarige dochter Denise een koffer, met de opdracht goed voor de inhoud te zorgen. Het is 1942 en Irène Némirovsky sterft nog datzelfde jaar in een concentratiekamp. Het duurt bijna zestig jaar voordat Denise de moed op kan brengen om het manuscript, dat ze in de koffer aantreft, te lezen. Ze komt erachter dat het geen dagboek is, de notitieblokken die haar moeder in een minuscuul … [Lees Meer...]

Servaes Nelissen zet met bijna niks de verbeelding van de toeschouwer aan het werk: Herberts Aquarium terecht in reprise

foto: Hans Aarsman

Herbert is nachtportier in een ziekenhuis. Hij houdt van zijn werk: 'Je doet niet veel maar toch is het nuttig', zo vat hij zijn functie kort maar bondig samen. In zijn eenzame portiersloge (Herberts Aquarium, een glazen hok met een paar monitoren, een koffiezetapparaat-apparaat en een ouderwetse telefoon) heeft hij het druk op zijn eigen manier. Al rommelend met een prop papier, een bril of zijn baseballpet creëert hij tal van personages, waarmee hij fantasiegesprekken voert. Herberts Aquarium … [Lees Meer...]

Saskia Temmink steelt de show met superieur spel in wisselvallige uitvoering toneelstuk ‘De Meeuw’ van Tsjechov

David Lucieer (Kostja) en Eline ten Camp (Nina) foto: Ben van Duin

'Tararaboemdiejee. Het leven valt niet mee...'. De dokter is een van de weinige personages in De Meeuw die enigszins laconiek naar het leven kan kijken, een evenwichtige en nuchtere pragmatist. Al hummend en neuriënd is hij de steun en toeverlaat voor de anderen die zich om beurten snikkend in zijn armen werpen. Als het stuk begint, zit het voltallige gezelschap te praten, te drinken en te lachen aan de grote tafel. Op de achtergrond domineert een kamerbreed schilderij dat de groene omgeving van … [Lees Meer...]

De achteloze schoonheid van de jeugd, ouder worden en overleven: er broeit van alles in comedy of errors van Elmer Schönberger

Foto: Ben van Duin

Het begint en eindigt met het geluid van serviesgoed dat kapot wordt gegooid. In die zin heeft Elmer Schönberger met Broei een klassiek stuk geschreven: de cirkel is rond met een proloog, drie bedrijven en een epiloog. Centraal staat een ouder stel, Kid en Slé, dat op hun bloemetjesbank eindeloos kibbelt, zoals alleen mensen die al heel lang samenwonen dat kunnen. Hij knipt belangwekkende artikelen uit, zij schrijft een ingezonden brief aan de krant. Geld speelt kennelijk geen rol, ze zijn ruimschoots … [Lees Meer...]

Slapen op de tribune, het komt in de beste families voor.

Narcolepsy

Soms gaat hier even niet over hard nieuws, subsidiestress of neersabelen, maar over andere zaken des kunsts. Regisseur en schrijver Erik Snel deed ons de volgende verzuchting toekomen, nu weer actueel door de vermoede bijwerking van de griepprik: Als liefhebbers weten we dat het theater graag taboes doorbreekt. Zo kijken we niet meer op van daadwerkelijk voor onze ogen uitgevoerde seksuele perversiteiten, we laten ons met plezier beledigen, we ondergaan de weergave van onze onderbuikgevoelens op … [Lees Meer...]

Recensente Margriet Prinssen moest met klamme handen zachtjes neeschudden om de ongeloofwaardige plot en het eendimensionale spel in ‘Blind Vertrouwen’

BlindVertrouwen_0020 (fotograaf - Michel Porro)

Zeker drie cameraploegen en talloze fotografen verdrongen zich bij de première van Blind Vertrouwen in een overvol DeLaMar in Amsterdam. Een heuse media-event was het in elk geval, de nieuwe voorstelling van REP, het productiebedrijf van Rick Engelkes dat grossiert in aansprekende titels. Na De Minnaaar, Twee op de Wip, Succes, Volmaakt Geluk en Bedrog nu Blind Vertrouwen. Dit alles in hoofdletters, zodat we goed begrijpen waar Het om Gaat. In elk geval om relaties en dan vooral die van de dertiger … [Lees Meer...]

Olie, met Tamar van den Dop: een sterk doorleefd besef van de zinloosheid der dingen in bizar en gruwelijk toneelsprookje

Foto: Sanne Peper

Uiteindelijk spat de droom wreed uiteen. Op het moment dat de mannen, na drie jaar vergeefs zoeken de wanhoop nabij, eindelijk olie vinden, eindigt hun reis in een totale catastrofe. Letterlijk, in dit geval, want de grijze reuzenballon die vanaf het begin het toneelbeeld domineert en alsmaar groter en groter is geworden, klapt dan uit elkaar. Olie speelt zich af in een godverlaten bunkerachtige ruimte, een kale houten keet zonder ramen, in een godverlaten land, ergens waar muggen zijn en nomaden … [Lees Meer...]

Keurige mevrouw uit de provincie meets man in berenpak: Carine Crutzen en Huub Stapel spelen mensen van wie je gaat houden in De Kus

Foto Jochem Jurgens

Zij is een keurige mevrouw uit de provincie. Ze trekt haar wandelschoenen aan omdat ze heeft besloten te lopen naar het ziekenhuis waar de specalist haar zal vertellen of ze de Gevreesde Ziekte heeft of niet. Zelfs dan heeft ze een tasje bij zich met daarin haar nette schoenen: pumps met hele hoge hakken. Als ze een winkelhaak in haar vest krijgt onderweg, wil ze eigenlijk iets nieuws gaan kopen, want zo kan ze de dokter toch niet onder ogen komen. Zo´n mevrouw. Hij is cabaretier, ooit veelbelovend, … [Lees Meer...]

Ifigeneia moest dood, zo blijkt uit de reconstructie door de jubilerende Theatergroep Aluin

Affiche, met foto van Sanne Peper en ontwerp van Hollandse Meesters

'Dat lijkt wel een boeketreeks!' sprak mijn vrouw met enig afgrijzen bij het zien van de cover van 'De Wraak van Iphigeneia'. En ja, het moet gezegd: op boekformaat is de affiche van de laatste theatervoorstelling van Theatergroep Aluin iets te veel van het goede. Van de A0-affiche had je dat nooit gedacht. Sterker nog: die affiches van Aluin, die zijn altijd megagroot, sterk en 'een groot theater waardig', terwijl Theatergroep Aluin, 20 jaar geleden opgericht door regisseur Erik Snel, altijd principieel … [Lees Meer...]

Margriet Prinssen zag Mulisch’ “De Aanslag” op toneel en moest concluderen: ‘Het boek is beter’.

Foto: Joris van Bennekom

De rode loper lag uit bij de première van De Aanslag en zelfs het NOS-journaal was aanwezig. De première, die uiteraard plaatsvond in Haarlem, de geboortestad van Mulisch en de stad waar De aanslag zich grotendeels afspeelt, werd bijgewoond door familie en vrienden van de in oktober overleden Mulisch. Mooi meegenomen, de ruime aandacht voor deze eerste toneelbewerking naar het boek van Harry Mulisch, waarvan wereldwijd meer dan een miljoen exemplaren zijn verkocht. De gelijknamige film van Fons … [Lees Meer...]

‘Waarom is de mens? Awel. Daarom’. Een exuberante, groteske en aandoenlijke Woyzeck, doordesemd met de in en in poëtische taal van De Volder.

foto: Tania Desmet

De nacht na de feestelijke première in Gent van zijn Woyzeck stierf regisseur Eric De Volder aan een hartaanval. Hij was een van die bijzondere Vlaamse talenten, wel eens 'het beste bewaarde geheim van Gent' genoemd. Echt doorgebroken bij het grote publiek is hij nooit, al was hij in theaterkringen een bekend en bemind man. Daarvoor was hij misschien ook te wars van uiterlijk vertoon, te anarchistisch en eigenzinnig. Woyzeck is dus onbedoeld zijn artistieke testament: alles wat hem als theaterman … [Lees Meer...]

Met een minimum aan tekst en een maximum aan fysieke handeling maakt Golden Palace een feestje van haar nieuwe voorstelling Het leven is een feest.

foto: Ben van Duin

De een droomt van een carrière als danseres, de ander houdt zielsveel van zingen. Samen slijten ze hun dagen als verkoopster in een feestwinkel. Ze hebben er een soort roze meisjespaleis van gemaakt: vitrines vol pruiken, haarlak en andere frutsels die elke ochtend minutieus worden neergezet. Elk smetje op de toonbank wordt onmiddellijk verwijderd met glassex en multidoekjes. Het duurt even voor de dames alles op orde hebben, ook omdat zij om beurten even toegeven aan wat zij het liefste doen. … [Lees Meer...]

Foute moppen, ouderwetse schlagers en een stevige scheut cynisme in Rampen Tampen

Dick-Debbie-2-Anouk-Erisman-featured

Vooraf worden amateuristisch in elkaar geknutselde spaarpotjes rondgedeeld door de showmaster. Tussen kartonnen dozen, kitscherige lampjes en nog wat glimmende parafernalia staat hij te trappelen van ongeduld. "Dames en heren, de benefietavond gaat zo beginnen.' Rampen Tampen, de naam doet al zoiets vermoeden, is een persiflage op het genre van de nationale televisieavonden voor het Goede Doel, gemengd met foute moppen, ouderwetse schlagers en een stevige scheut cynisme. Het is een voorstelling … [Lees Meer...]

Ondanks gedateerde seksscènes is Ontrouw een geslaagde opening van het nieuwe DeLaMartheater

foto: ben van duin

Het geluk duurt maar kort. Even is er in een hotel in Parijs de illusie van een probleemloze, vrolijke verhouding. Het kan zo gemakkelijk zijn, denkt ze, je kunt best van twee mannen houden. Ontrouw is een stuk dat is gebaseerd op Faithless, een autobioografosche film van Ingmar Bergman. Het is de openingsvoorstelling in de kleine zaal van het spiksplinternieuwe DeLaMar Theater. Het verhaal van Ontrouw wordt verteld aan de hand van flashbacks van een oude theaterregisseur, David (Tom Jansen), … [Lees Meer...]

De wereld is in de ogen van NUHR vervallen tot louter schijn en vorm. Maar of dat werkt?

posterbeeld-Het-werkt-wel

Tijdens de persconferentie laten doorschemeren dat je huwelijk wankelt? Het werkt wel! Binnen de kortste keren staat RTL Boulevard voor de deur. Veel gratis publiciteit levert dat op en de kaartverkoop stijgt met sprongen: tadaaa! De nieuwe voorstelling van NUHR gaat over de commerciële glamourwereld, over de oppervlakkigheid van de media en het schaamteloos misbruik maken van free publicity. De wereld is in de ogen van NUHR vervallen tot louter schijn en vorm. Een tweede thema, onvermijdelijk bijna, … [Lees Meer...]

‘Gewone’ vrouwen bestaan niet. Tussen cynisme, ontroering en humor laveert de solovoorstelling van Els Dottermans

waswilldasweib-foto phile deprez

Wie destijds Wilde Lea (1991) van de Blauwe Maandag Compagnie heeft gezien met de toen nog piepjonge Els Dottermans in de hoofdrol, zal reikhalzend hebben uitgezien naar de voorstelling Was will das Weib? ij maakte furore als 'rockchick met ballen'. Een paar jaar geleden heeft ze met Wim Opbroukx een muzikaal programma gemaakt, dat stond als een huis. En nu gaat de gelauwerde Vlaamse actrice solo, met een liedjesprogramma dat als rode draad de aan Sigmund Freud op zijn sterfbed toegeschreven noodkreet … [Lees Meer...]

Kees Roorda regisseerde een sobere en tijdloze Pinter bij The Glasshouse

foto: wildvlees

Vijf jaar geleden kreeg hij de Nobelprijs voor de literatuur en hij is met Beckett waarschijnlijk de beroemdste van de naoorlogse toneelauteurs. Veel gespeeld wordt zijn werk niet, althans niet in Nederland. Dat ook zijn minder bekende werk de moeite nog steeds meer dan waard is, laat Kees Roorda zien met zijn nieuwe productie, eenvoudig Pinter geheten; drie korte stukken van Harold Pinter op één avond. Alle drie stammen ze uit het begin van de jaren tachtig en, al zijn ze heel verschillend, gemeenschappelijk … [Lees Meer...]

Ponyclub, geen Trojaanse vrouwen: ‘Dames. Wilt u nu eindelijk uw bovenkamer gebruiken in plaats van uw onderbuik?’

Foto: Cornelie Tollens

Het begint ergens in een onderaards dodenrijk, een Hadesachtige schimmenwereld. Zwak stralen nog wat lichtjes, eromheen bewegen vage gedaanten in het donker. De muziek is etherisch, een klaagzang weerklinkt. De kreunende gedaanten verbeelden de vrouwen van Troje die in totale ontreddering rouwen, wenend om hun afgeslachte geliefden en de ondergang van hun trotse stad. Vanuit die klagende vrouwen van toen maken Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot in hun nieuwe voorstelling Ponyclub, geen Trojaanse … [Lees Meer...]

Hoeveel duisternis kan een theaterbezoeker aan? Alize Zandwijk test het met ‘Hondsdagen’.

hondsdagen

Beppe Costa. Wie kent hem niet. En wie zou niet zonder een minuut na te denken naar een voorstelling gaan waar hij in meespeelt? De kleine Italiaanse muzikale duizendpoot is immers in staat om harten te veroveren met zijn muziek. En met zijn aanwezigheid. Welnu. Regisseuse Alize Zandwijk moet hebben gedacht: dat beeld gaan we deze herfst eens helemaal anders doen. En dat heeft gewerkt. Ze maakte met de voorstelling 'Hondsdagen' haar zwartste voorstelling ooit. En daar heeft die lieve Italiaan helemaal … [Lees Meer...]

Grimmige plaatjes uit de toverlantaarn. Flitsen van hopeloze levens in met drank overgoten nieuwe Carvervoorstelling

foto: Ben van Duin

'De natuur is zeer mooi, maar u moet er wel wat te drinken bij hebben', aldus de oude Willem Kloos. Zijn uitspraak is als motto gekozen voor Steeds meer mensen vieren hun verjaardag niet en aan drank ontbreekt het bepaald niet in deze nieuwe voorstelling van Theatergroep Carver. Het stuk speelt zich af op een anonieme hotelkamer, waar twee zusters en een broer - plus diens vrouw - bijeen zijn om de verjaardag van hun hoogbejaarde moeder te vieren. Een verjaardag die tegelijkertijd een sterfdag blijkt … [Lees Meer...]

Verplichte kost voor cynici en kunsthaters, de voorstelling ROOS_09. Geen concessies aan kwaliteit en toch laagdrempelig en interactief theater

foto: Wim Wentzel

Roos gaat op reis binnenkort, heel ver weg. Misschien naar Brazilië of nog verder. En het kan ook dat ze nooit meer terugkomt. Dat vertelt Roos haar beste vriendin als die vraagt wanneer ze haar nou eindelijk weer eens zien op school. Ze missen haar al zo lang en waarom laat ze eigenlijk niks van zich horen? Als toeschouwer van de voorstelling ROOS_09 weet je dan al lang dat Roos helemaal niet meer terugkomt op school en dat ze trouwens ook zeker niet naar Brazilië zal gaan. Dat van die verre … [Lees Meer...]

Het mannelijk onvermogen vormt een onuitputtelijke inspiratiebron voor De Drie Verdrietige, Eenzame Mannen. Het kan immers altijd nog erger.

Foto: Aike Dirkzwager

Niemand kan zo mooi zielig kijken als Wigbolt Kruijver. Hoewel de andere twee mannen er ook wat van kunnen in De Drie Verdrietige, Eenzame Mannen, de nieuwe voorstelling van Toneelgroep Het Volk. Het is een voorstelling waarin Het Volk teruggrijpt naar de roots van het gezelschap, het uitdrukking geven aan het mannelijk onvermogen in al zijn facetten. De voorstelling roept herinneringen op aan de trilogie Blauwdruk, Kaaljakkers en Het laatste kievitsei, waarmee Het Volk zich definitief een eigen … [Lees Meer...]

GDMW: Zeven leermomenten over literatuur, Rotterdam, Utrecht en feestvieren

Foto: Wijbrand Schaap

GDMW festival komt uit de koker van het enige literaire tijdschrift dat het in Nederland nog een beetje doet: Passionate Magazine. Een beetje tegendraads, jeugdig, maar niet jong en met een open oog voor de vele culturen in de stad waar het is opgericht: Rotterdam. Het festival is een vrolijke combi van literaire inhoud, vrolijke dichters, genante vertoningen en bier, en is daarmee tamelijk uniek. Het paste bij de Rotterdamse Schouwburg, waar de eerste edities werden gehouden. Of het ook zou passen … [Lees Meer...]

Theaterstuk ‘Modem’ is een misverstand, maar helaas niet zoals schrijver en regisseur Frans Strijards bedoelde

Foto: Reyn Koolwijk

Een serie misverstanden in cadeauverpakking, noemt Frans Strijards zijn nieuwe stuk Modem. Het is een komedie voor vier acteurs en het derde deel van een vierluik over 'de zoektocht van de moderne mens naar houvast'. Met de goed ontvangen monologen Dankwoord? (met Helmert Woudenberg) en Hé, jij daar (met Nanette Edens) maakte Frans Strijards vorig jaar zijn comeback in het theater. Helaas voldoet Modem niet aan de hooggespannen verwachtingen. De vier personages raken net als de toeschouwer … [Lees Meer...]

Cartooneske versie van Reve’s klassieker De Avonden haalt de angel uit het stuk

De Avonden

'Het gaat slecht, maar verder gaat het goed', zegt Frits van Egters steevast als hem gevraagd wordt hoe hij het maakt. De hoofdpersoon van De Avonden gaat gebukt onder de ondraaglijke saaiheid van het bestaan in het Nederland van vlak na de oorlog, maar hij probeert wanhopig om de moed erin te houden. In een merkwaardig formeel, afstandelijk, maar zeer precies taalgebruik analyseert Frits genadeloos de lelijkheid en de verstikkende atmosfeer van die tijd. De klassieker van Reve is inmiddels op tal … [Lees Meer...]

Monique van der Werff speelt Coelho. En natuurlijk is het de liehiefde die zorgt voor een doorbraak in haar ongeluk.

101021-Veronica besluit te sterven

Waarom zij geprobeerd heeft zich van het leven te beroven, wordt niet echt duidelijk. Ze heeft een hekel aan de sleur van alledag en haar werk is niet inspirerend: typen en de telefoon aannemen, ergens op de dertiende verdieping van een saai kantoor in een buitenwijk. Elke dag de wekker, boterhammen smeren voor tussen de middag en 's avonds televisie kijken of seks met mannen waar ze niet van houdt. Voor veel mensen de alledaagse werkelijkheid, maar voor haar, jong, mooi en intelligent als ze is, … [Lees Meer...]