Hans Onno van den Berg

Hij was er zo’n beetje mee vergroeid. Hans Onno van den Berg wás de VSCD. En dat ís zo tot 1 september, wanneer hij vertrekt als voorzitter van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouw Directies. Zo vernamen wij uit een zeer betrouwbare grapevine. En kregen wij inmiddels bevestigd, zei het een weekje later. Veel te laat volgens sommigen, veel te vroeg volgens anderen. Feit blijft dat deze man zijn baan uitvoerde en functies combineerde op een manier die vrienden bewonderden, en vijanden met afgrijzen vervulde, zoals ook blijkt uit de verklaring van het bestuur. Komt bij dat niemand zijn baan eigenlijk wilde: baas zijn van een club van 150 gebouwdirecties, die qua statuur uiteenlopen van weggepromoveerde brandweercommandant tot wereldvermaarde kunstpaus. Iemand met veel macht was hij daardoor wel. En dan neemt de weerstand toe, zo leert de geschiedenis. Maar misschien is het allemaal gewoon in alle liefde gegaan, en is het hooglopende conflict over het debakel van theater- en concertbon/kaart/card/voucher/pad, dat jaren voortsleepte en een paar carrières dreigde te verwoesten helemaal geen schuld aan zijn vertrek. En is het gewoon de leeftijd. Of het gezin.

Door Wijbrand Schaap, Ingrid van Frankenhuyzen en Robbert van Heuven

Het conflict van de besturen van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouw Directies (VSCD) en de door die vereniging in het leven geroepen Stichting Promotie Theater- en Concertbezoek (SPTC) met het door de laatstgenoemde stichting opgerichte Bureau Promotie Podiumkunsten (BPP) is een nieuwe fase ingegaan. We berichtten er eerder over. Inmiddels zijn er diverse interne memo’s over en weer gegaan, waar we verder over gezwegen hebben. Immers: dat waren meestentijds herhalingen van zetten. Maar nu heeft het bestuur van de SPTC zich in de strijd gemengd met een brief aan de leden die er niet om liegt. Bijgevoegd plaatsen we hem maar, dan kunt u zelf lezen wat er gezegd wordt. 

Toelichting SPTC op conflict met BPP

Dossier
Saillante details te over. Zo besluit het bestuur van de SPTC, voorgezeten door de penningmeester van de VSCD, het hele dossier op tafel te leggen wat kennelijk was opgebouwd over het slechte functioneren van de directie van het BPP, dat al in 2005 niet naar wens zou hebben gefunctioneerd. Het is een opvallende zet in een strijd die tot nu toe met alle omzichtigheid werd gevoerd, maar die nu dus een naardere fase in aan het gaan is.  

Negatief vermogen
Opvallender is echter de detaillering die de SPTC geeft over het conflict dat in 2009 ontstond. Dat draaide in het kort om de financiering van de omzetting van de aloude Theater- en Concertbon naar een digitaal bruikbare ‘kaart’, waarmee ook bij online aankopen van kaartjes kon worden gewerkt. Voor deze operatie was nogal wat nodig, zoals we ons kunnen voorstellen, en het daarvoor begrote bedrag van ruim zes en een halve ton klinkt niet vreemd. De SPTC vond dat BPP dat uit eigen middelen moest betalen, destijds ongeveer 9 ton. Dat vond BPP te veel en vroeg daarom een extra bijdrage aan SPTC van 4 ton, zodat de invoering niet teveel ten koste zou gaan van bestaande activiteiten en personeel. Op zich geen vreemd verzoek, gezien de bedragen die ermee gemoeid waren. Maar hier liep het dus uit de hand, vernamen we. 

Waarom SPTC geen extra geld voor de omzetting van de bon naar de kaart wilde vrijmaken, maakt het bestuur overigens nu ook zelf in een later stuk van de brief helder: in 2009 begon de SPTC, die het geld van de theaterbonnen beheert namens de VSCD, die gefinancierd wordt met contributies van de aangesloten Schouwburgen en Concertgebouwen, het boekjaar met een negatief vermogen. Dat is een ander woord voor ‘schuld’. Foutjes gemaakt bij de beleggingen, die inmiddels echter weer een beetje schijnen te zijn hersteld.
Nu weten we dat schulden niet leuk zijn, en vaak nogal lastig zijn bij het plannen van investeringen. We kunnen ons niet voorstellen dat het conflict, dat volgens de ene partij in 2005 begon, en volgens de andere pas in 2009, hier niets mee te maken heeft. 

Cultural Governance
Een ander punt is ‘Cultural Governance’. We hebben dat eens uitgezocht. Hier het resultaat:
De noodzaak voor meer transparantie in de wijze waarop culturele instellingen worden bestuurd, leidde in 1998 al tot de oprichting van de Commissie Cultural Governance onder leiding van Melle Daamen. In 2000 kwam de commissie met het rapport Cultural Governance: Kwaliteit van bestuur en toezicht in de culturele sector. Daarin deed de commissie enkele aanbevelingen om de kwaliteit en de zelfregulering van besturen van culturele instellingen te verbeteren. Vooral nadruk kregen het helder maken van de taakafbakening tussen toezichthouder (bestuur of raad van toezicht) en directie, de (onafhankelijke) samenstelling van de toezichthouder en de transparantie over hoe die toezichthoudende rol wordt ingevuld.
Na het rapport volgden er, in samenwerking met Kunst&Zaken en in opdracht van het ministerie van OCW, een handleiding met 23 aanbevelingen en in 2007 een Code Cultural Governance . Het idee achter de code is dat instellingen die zich er aan committeren, dat in hun jaarverslag opnemen en dan ook uitleggen waarom zij eventueel van de Code afwijken: het zogenoemde ‘pas toe of leg uit’-beginsel.  

Pas toe of leg uit
Wat betreft de VSCD: zij geven in hun Jaarverslag 2008 aan dat zij cultureel ondernemerschap van de aangesloten podia verwachten en geven daarbij de Code als een van de uitgangspunten. Opvallend is dat de organisatie in zijn jaarverslag de Code niet op het eigen handelen betrekt. En dat de organisatie zich bovendien aan verschillende punten uit de Code lijkt te onttrekken. Pikant detail daarin is nog dat Hans Onno van den Berg, directeur van VSCD en SPTC in de werkgroep Cultural Governance zit die de Code hielp opstellen.
De problemen zitten vooral bij de verhouding tussen VSCD en SPTC en het feit dat Van den Berg directeur van beiden is. Ook bepaalt de VSCD wie er in het bestuur van het SPTC zitten en is de penningmeester van de VSCD, Arthur Oostvogel, tevens de voorzitter van de SPTC. In de Code Cultural Governance staat onder andere het volgende:

‘Het bestuur is zo samengesteld dat de leden onafhankelijk van elkaar, van de directie en van deelbelangen kunnen functioneren als goede bestuurders en als goede toezichthouders en adviseurs van de directie. In het bestuur heeft niet meer dan één voormalig directielid (of andere beleidsbepalende functionaris) zitting. Deze persoon is geen voorzitter van het bestuur.’   

Dat lijkt in het geval van de SPTC niet aan de hand. Als penningmeester van de VSCD heeft Oostvogel ook belangen bij hoe de hazen lopen bij de SPTC. Ook het feit dat Oostvogel, maar ook andere leden van het bestuur zijn aangewezen door VSCD, maakt de verhouding SPTC en VSCD een merkwaardige. Daar komt nog bij dat een van de twee andere leden van het bestuur, Bert Mertens, werkt bij de Rabobank, die gelieerd is aan fondsbeheerder Schretlen&co die weervoor de SPTC de gelden van de Theater en Concertbon belegt. In het jaarverslag 2006 schreef de VSCD daar al over:  

‘Het bestuur is zich bewust van de belangenverstrengeling van één van zijn bestuursleden met Schretlen(gelieerd aan de Rabobank), maar heeft besloten dat dit geen bezwaar is omdat de andere bestuursleden leidend zijn in de besluitvorming op dit onderwerp.’  

Belangenverstrengeling
Maar daarmee wordt een mogelijke, verregaande verstrengeling van belangen die strijdig is met de Code Cutural Governance wel heel gemakkelijk afgedaan. In een reactie zegt woordvoerder René Lomanvan de Rabobank daarover:  

‘Ik heb Bert Mertens net gesproken. Bert Mertens is inhoudelijk niet betrokken bij deze zaak. Hij is adviseur over de beleggingstrategie bij de SPTC. De Rabobank heeft daarom geen commentaar, ik ken de culturele wereld niet, het conflict ook niet maar wat ons betreft is er helemaal niets aan de hand.’   

Melle Daamen, ‘uitvinder’ van de Code en inmiddels als directeur van de Amsterdamse Stadsschouwburg lid van de VSCD, zegt in een reactie op de verstrengeling tussen SPTC en VSCD:  

‘De kwestie VSCD/SPTC/BPP is een zwaar opgetuigde organisatievorm, een heel complexe constructie. Dat wreekt zich natuurlijk bij ‘persoonlijke ontevredenheid’. De toezichthouders zijn er niet in geslaagd dat in goede banen te leiden. Dan gaat het erg ver om de geldkraam dicht te draaien, dat is een enorm zwaar middel en dan rijzen er vragen over ‘twee handen op één buik ‘met Hans Onno van den Berg die zowel directeur van de VSCD als de SPTC is. Of het formeel en juridisch allemaal onjuist is, dat weet ik niet.’  

Theatercompagnie
Cultural Governance werd ook in verband gebracht met de affaire Theatercompagnie. Daar besliste de rechter dat dit fonds niet kan beslissen over subsidies wanneer leden van de adviescommissie zelf belang hebben bij de verdeling van de subsidies. Wat betreft het NFPK ligt de situatie echter net wat anders. Door sommigen werd na de uitspraak van de rechter over de Theatercompagnie gesuggereerd dat de commissies strijdig waren met de Code Cultural Governance (dit zegt bijvoorbeeld sptc-bestuurslid Leo Pot op zijn blog). Deze zienswijze klopt echter niet helemaal, omdat de Code slaat op de bestuursstructuur van het Fonds en niet op de samenstelling van de commissies. Wat niet wegneemt dat het Fonds zelf zou kunnen besluiten om zijn commissies op een zelfde manier samen te stellen als de Code suggereert voor besturen of raden van toezicht. Dat zou niet eens zo’n gek idee zijn en wellicht een manier om uit de impasse te komen waarin het peer review systeem zich nu lijkt te bevinden.

We hadden een gesprek met Henk Kraima, directeur van het CPNB en vice-voorzitter van de Raad van Toezicht van het Bureau Promotie Podiumkunsten. Hij was betrokken bij alle vergaderingen, briefwisselingen en overleggen rond de ruzie tussen Bureau Promotie Podiumkunsten-directeur Yolande Melsert en het bestuur van de Stichting Promotie Theater- en Concertbezoek. Het bestuur van de Stichting Promotie Theater- en Concertbezoek bestaat uit (bron jaarverslag 2008): Arthur Oostvogel (voorzitter), Leo Pot, Wim Vringer, Evert Lekkerkerker (bankier), Bert Mertens (directeur directoraat coöperatie en bestuur Rabobank Nederland).  Het bestuur van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties is als volgt samengesteld: Benjamin Koolstra (voorzitter), Arthur Oostvogel (penningmeester), Jan van der Putten, Wim Vringer, Lode van Piggelen, Gerda Kroeze-Knol, Oscar Wibaut.

Listen on posterous 

Geld
En dan is er nog iets anders. Al zoekend naar meer informatie over wat er nou precies speelt bij die besturen van die vereniging, die een stichting heeft opgericht die een bureau in leven houdt, kwamen we op dit citaat uit het jaarverslag over 2006 . Daar staat, op pagina 26:

Beheer beleggingen
Schretlen & Co is per februari 2006 de nieuwe fondsbeheerder van de beleggingen van de SPTC. Het bestuur is zich bewust van de belangenverstrengeling van één van zijn bestuursleden met Schretlen (gelieerd aan de Rabobank), maar heeft besloten dat dit geen bezwaar is omdat de andere bestuursleden leidend zijn in de besluitvorming op dit onderwerp .

In het andere jaarverslag (2008) van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties dat in ons bezit is, staat het volgende:

Bestuur
Het bestuur van de SPTC (zie bijlage) bestaat statutair uit drie vertegenwoordigers van de VSCD, waaronder de penningmeester van de vereniging die q.q. voorzitter is van de SPTC en twee bancaire specialisten. De directievoering is opgedragen aan de directeur van de VSCD door middel van een managementovereenkomst. Voor de overige dienstverlening is een poolovereenkomst gesloten. Het bestuur is in 2007 vier keer bijeen geweest en heeft zich naast de gangbare onderwerpen in het bijzonder bezig gehouden met:

 

• overleg en onderhandeling met de beleggingsmaatschappij over rendementen tijdens de kredietcrisis
• de prestatie-overeenkomst tussen SPTC en Bureau Promotie Podiumkunsten
• bepaling van de bijdrage aan Bureau Promotie Podiumkunsten voor 2009
• voorbereiding van invoering (besluitvorming) over de plastic / internet Theater & Concertkaart.

En even verder op pagina 26 van het jaarverslag 2008 staat:

Vermogen ernstig verminderd
De uitstaande gelden (bonnen in omloop) worden belegd volgens een overeengekomen profiel: 65% vastrentend en 35% aandelen. Door de kredietcrisis heeft de SPTC een aanzienlijk verlies moeten leiden op zijn aandelen pakket (- € 2 miljoen). Het rendement op vermogen bedroeg per saldo -14% . Er is geen directe behoefte aan liquide middelen, dus er is geen haast. Toch hoopt de SPTC dat de helling in 2009 weer opwaarts zal zijn.

Blijft interessant leesvoer, die beleidsstukken. Het is niet eens zo spannend dat er 2 miljoen verlies is gedraaid, als wel dat ‘de opbrengst van bonnen in omloop’ wordt belegd. Dat geld is er dus niet als de bon wordt ingewisseld voor een kaartje, want dan moet er worden betaald door de SPTC aan het betreffende theater. Dus als, wegens de crisis, iedereen het opeens op de heupen krijgt en de Nederlanders massaal naar het theater gaan met hun theaterbonnen, heeft de SPTC een soort Scheringa-probleem: er moet betaald worden, maar het geld is verdampt met een paar aandelen in verliesgevende fondsen. Of begrijpen we dat verkeerd?

Yolande Melsert, directeur-bestuurder van het Bureau promotie Podiumkunsten, staat per 1 januari 2010 op straat, samen met haar 12 collega’s die bij dat bureau werken. Alleen worden die 12 medewerkers vermoedelijk weer aangesteld, zodra Melsert haar spullen in een verhuisdoos heeft gepakt. Dit ontslag à la VSCD werd gisteren bekend gemaakt door de VSCD, die feitelijk dezelfde organisatie als STPC, die officieel gaat over het BPP. En de VSCD had dus bemiddeld tussen de twee strijdende partijen, waarvan ze er dus feitelijk zelf één waren. Snapt u het nog? Lees er alles over in onze eerdere berichtgeving.
De bemiddeling heeft er, zo meldt de VSCD-website, uit bestaan dat ze een voorstel hebben gedaan, waarmee de bal op het bordje van BPP terecht kwam.
Inmiddels hebben we ook een reactie binnen van het Bureau Promotie Podiumkunsten. Martijn Sanders en Henk Kraima, respectievelijk voorzitter en vice-voorzitter van de Raad van Toezicht van het Bureau, zijn, om het mild te zeggen, niet geamuseerd door de gang van zaken. En omdat het om hoor en wederhoor gaat, plaatsen we hun reactie dan maar hier:

“SPTC weigert onafhankelijk advies.”

SPTC meldt dat BPP een bemiddelingsvoorstel van VSCD heeft verworpen. Dat is niet correct. Er is namelijk geen bemiddelingsvoorstel gedaan door VSCD, omdat BPP en VSCD samen onderkennen dat VSCD niet als bemiddelaar kàn optreden. De VSCD is immers partij omdat SPTC en VSCD bestuurlijk – en niet te vergeten, op directieniveau – nauw zijn verweven ! De voorzitter van de VSCD heeft wel samen met de Raad van Toezicht van BPP een plan van aanpak opgesteld waarin wordt voorzien in het aantrekken van een onafhankelijke partij die de cultural governance tussen VSCD, SPTC en BPP voor 1 mei 2010 opnieuw structureert en een nieuw organisatorisch plan maakt inclusief profielen van de functies. Vervolgens zouden besturen en Raad van Toezicht van SPTC en BPP bereid zijn af te treden. De SPTC wil echter niets weten van deze aanpak. Zij wil – tot elke prijs lijkt het – voorkomen dat een onafhankelijke partij de problemen in kaart brengt. Zij wil zelf bepalen op welke voorwaarden het spel gespeeld wordt. Zo weigert zij vanaf het allereerste gesprek in mei 2009 constructief overleg door als voorwaarde vooraf te stellen dat eerst de directeur van BPP ontslagen dient te worden. Zo niet, dan krijgt BPP geen geld meer en is er geen overleg. SPTC rechtvaardigt haar gedrag met de meermalen uitgesproken gedachte “wie betaalt, bepaalt’. Een bestuurlijke visie die getuigt van regentesk en uiterst respectloos gedrag tegenover mensen, instituten en de belangen van de branche. Vervolgens is de SPTC niet te beroerd om consequent de BPP af te schilderen als de partij die niet wil overleggen.
Het woord is nu aan de leden van de VSCD om hun bestuur te wijzen op het onverantwoord gedrag van het bestuur van SPTC en van het bestuur van de VSCD te eisen dat er een onafhankelijk onderzoek komt naar de handelwijze van de SPTC, aangevuld met een constructief plan voor de toekomst.
Een slotopmerking. Zoals de voorzitter van de SPTC in mei – in een officieel overleg tussen BPP en SPTC – desgevraagd te kennen gaf: tot december 2008 was er geen enkele aanleiding tot ontevredenheid over BPP. Vanwege een verschil van mening – in het voorjaar van 2009 – over de marketingintroductie van de Theaterkaart is vervolgens door het optreden van SPTC de collectieve promotie lam gelegd en de werk-carrière van een tiental mensen willens en wetens beschadigd. Een bestuur – en directeur ! – dat anno 2009 zo meent problemen te moeten oplossen, verdient geen vertrouwen van de branche en moet zo snel mogelijk naar huis worden gezonden. Martijn Sanders, voorzitter RvT Bureau Promotie Podiumkunsten
Henk Kraima, vice-voorzitter RvT Bureau Promotie Podiumkunsten
die de gesprekken voerden met de VSCD

29 oktober 2009

En het is natuurlijk prettig om het ook van de mannen en vrouwen zelf te horen. Later vanmiddag zullen die reacties op deze site te beluisteren zijn. We houden u, zoals altijd, op de hoogte.

De marketeers van een groot aantal Nederlandse Schouwburgen en Concertgebouwen dringen er bij hun koepelorganisatie, de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD), op aan om het Bureau Promotie Podiumkunsten niet op te heffen. Dat bureau, grotendeels gefinancierd uit de opbrengsten van de Theater- Concertbon, wordt in zijn voortbestaan bedreigd door een conflict tussen het BPP en de Stichting Promotie Theater- en Concertbezoek, de feitelijke uitgever van die Theater- en Concertbon.
In hun brief, die deze week is verspreid onder theaters in Nederland, stellen de marketeers dat het verdwijnen van het BPP zou betekenen ‘dat we o.a. de initiator van de bevordering van de marketingexpertise in de sector zullen missen; een goede spin in het web zullen missen die samenwerkingen in de sector mogelijk maakt (Theatermarketing 2.0, de Theatermarketingoverleggen op regionaal niveau) en de prettige, bekwame en gedreven collega’s van het bureau zullen gaan missen’

Oorspronkelijk zou de kwestie, hoe naar ook voor de betrokken werknemers, afgedaan kunnen worden als een intern probleem van de theatersector. Inmiddels blijkt echter dat aan het conflict een persoonlijke kwestie ten grondslag ligt, waarbij een heel bureau met 13 werknemers ten onder dreigt te gaan omdat de financier niet overweg kan met de directeur van de organisatie. De directeur van die financier (Hans Onno van den Berg) is in dit geval bovendien ook directeur van de VSCD, en dat maakt de kwestie bizar en mogelijk schadelijk voor de hele sector.

Hoe de vork in de steel steekt wordt enigszins duidelijk uit een email die vorige week werd verzonden door Benien van Berkel, voormalig hoofd pr van onder meer het Holland Festival en thans onderzoekster aan het NIOD. We hebben de email in ons bezit en plaatsen hem bijgaand. In deze op persoonlijke titel verzonden mail legt Mw. Van Berkel uit dat de ruzie tussen Van den Berg en BPP-directeur Yolande Melsert al dateert van een paar maanden terug: zij suggereert dat het succes van het Bureau Promotie Podiumkunsten die organisatie belangrijker zou maken dan de beide door Van den Berg geleide organisaties.

De bewuste email van Benien van Berkel: 

Inmiddels is Benjamin Koolstra, directeur van de Stadsgehoorzaal van Kampen en bestuurslid van de VSCD, aangesteld als bemiddelaar. Die aanstelling is, zo vertelt hij op het bijgevoegde audiobestand, met volle goedkeuring van beide betrokken partijen tot stand gekomen. Martijn Sanders, voormalig directeur van het Amsterdamse Concertgebouw en adviseur van het BPP, ontkent dat niet, zo valt te horen op het interview dat we met hem hadden.

De reactie van Benjamin Koolstra stond hier eerst online te beluisteren, maar Benjamin Koolstra vond dat niet leuk, en het stukje tape waarin we vertelden dat dit een opname was voor het Cultureel Persbureau was net gewist, dus hij had een formeel punt. Daarom hebben we de opname verwijderd, maar is, als service, hier wel de letterlijke transcriptie van het gesprek te lezen:

Cltureel Persbureau: Wij kregen een brief van de marketeers waarin zij de VSCD oproepen om de subsidiestop aan het BPP ongedaan te te maken. Wat is uw eerste reactie daarop?

Benjamin Koolstra: De eerste reactie is dus dat wij gevraagd zijn om te bemiddelen, zowel door sptc als door bpp, en daar zijn we nu mee bezig. Ik heb gisteren een eerste gesprek gehad en we zijn nu bezig met een voorstel, zodat beide partijen zich daarin kunnen vinden. Wat de inhoud gaat worden, of waar partijen nu mee zitten, daar laat ik me nu liever niet over uit, want ik wil mijn rol als bemiddelaar even vrij kunnen nemen, maar eh, ja, mensen reageren op dat conflict tussen SPTC en BPP vanuit hun betrokkenheid en professie, maar dat laat ik gewoon even voor zich. Daar wil ik niet op reageren. Dat zou niet goed zijn.

CP: Inmiddels staat elders de bewuste email online van Benien van Berkel. Daarin worden nogal heftige dingen geroepen.

Benjamin Koolstra: Ik heb daar ook kennis van genomen en ik heb daar nog even een collega van mij over gebeld, maar goed we laten even die reactie op zichzelf staan. Dat is een vrouw die zichzelf ook heel betrokken weet en die van daaruit reageert. Maar dat is een eenmansactie, of een eenvrouwsactie, die dan vervolgens verstuurd is per mail, dus daar hebben mensen kennis van genomen.

Cultureel Persbureau: Op wat voor termijn denken jullie eruit te komen? Is er een deadline? Moet dat voor 16 november, als dat congres er is?

Benjamin Koolstra: Nou kijk. Wij vonden belangrijk dat het conflict snel aangepakt wordt. Of in de vorm van een oplossing, of in de vorm van een verdere uitwerking. Dat is niet een kwestie van weken, maar een kwestie van dagen om daar samen uit te komen.

Cultureel Persbureau: Nu wordt het door sommigen opmerkelijk gevonden dat de vscd partij is in deze zaak en ook de bemiddeling doet. Is het overwogen om een totaal extern iemand de zaak te laten opnemen?

Benjamin Koolstra: Nee hoor, ik ben gewoon gevraaagd door zowel SPTC als BPP. En als twee partijen die met elkaar in conflict zijn met elkaaar een iemand vragen, dan is dat toch prima, ondanks het feit dat wij ook belanghebbende zijn. Maar goed: beioden hebben gevraagd, dus in die zin stellen zij vertrouwen in m,ijn rol als bemiddelaar.

Cultureel Persbureau: Dat is dan keurig opgelost. Dank tot zover.

Benjamin Koolstra: Ja. Wij zijn voornemens om snel wat te laten weten, maar we moeten er eerst even samen uit komen. Of niet uitkomen, en dan communiceren we ook.

Cultureel Persbureau: Hou ons op de hoogte.

Benjamin Koolstra: Prima. We hebben in ieder geval een formele reactie even neergezet op onze eigen site. Dat is mede ingegeven door wat mailverkeer van die Benien, maar ook van andere mensen. Dus toen hebben we zaterdag even het besluit genomen om in ieder geval even aan te geven dat wij onze rol nu ook nemen, maar die vind je op de site. Die is zaterdag online gezet, en daar staat wat wij vinden van de zaak.

Daarop reageerde Martijn Sanders als volgt:
Listen on posterous

Jackie van der Vlis, hoofd Marketing & Communicatie van het Luxor Theater in Rotterdam, is een van de initiatiefnemers van de mailactie: Ben je ook tegen de opheffing van Bureau Promotie Podiumkunsten? Samen met Ruben Israël (hoofd marketing Rotterdamse Schouwburg) riep zij de leden van de VSCD op Hans Onno van den Berg, het VSCD-bestuur en de voorzitter van de SPTC hun collectieve ongenoegen over de ophanden zijnde opheffing van Bureau Promotie Podiumkunsten te uiten.
,,Alle marketeers in de podiumkunstensector zijn volgens mij erg tevreden over het werk dat het Bureau Promotie Podiumkunsten de laatste jaren heeft verricht.” vertelt van der Vlis ons. ,,Dat het Bureau om zeep geholpen lijkt te gaan worden om heel verkeerde gronden, vind ik te idioot voor woorden. Voor je het weet lopen we jaren achter. Ik word er ongelooflijk boos om dat ’t opgeheven gaat worden terwijl het om de poppetjes en een machtspel lijkt te gaan”.
Toch lijkt er goed nieuws: het gerucht gaat dat Hans Onno van den Berg het hele Bureau wil ontslaan om dan de volgende dag iedereen weer in te huren, behalve directeur Yolande Melsert. Een idee dat Van der Vlis niet ondersteunt: ,, Ik heb Yolande Melsert hoog zitten en ken haar als een integer, hardwerkend mens. Als dat zou gebeuren vind ik dat uiterst kwalijk. Er zit een vies luchtje aan deze hele zaak. Ik ben dan wel blij dat het Bureau blijft bestaan maar voor Yolande is dat vreselijk. Dat de VSCD het op zo’n manier aan moet pakken is te gek voor woorden. Eerlijk gezegd vind ik dat we dat we als VSCD-leden niet kunnen doen alsof er niets aan de hand is. Kijk dan ook eens kritisch naar het functioneren van Hans Onno van den Berg. Het is natuurlijk raar dat hij zowel directeur van de VSCD is als van de SPTC in dit conflict. Niet professioneel allemaal. Het kan niet zo zijn dat één man een goedlopend bureau de nek om draait. Daar moeten we toch iets tegen doen?”

Door Ingrid van Frankenhuyzen
Er ligt een heuse ruzie op straat. Yolande Melsert, directeur van BPP (Bureau Promotie Podiumkunsten) kreeg afgelopen voorjaar een brief waarin het vertrouwen in haar kunnen werd opgezegd. De brief was afkomstig van de SPTC (Stichting Promotie Theater- en Concertbon), de feitelijke ‘werkgever’  en geldschieter van Melsert en 12 van haar medewerkers. Zoals dat gaat: eerder nog werd Melsert de hemel in geprezen voor het werk dat het BPP had verzet.

Inmiddels wordt de ruzie openlijk uitgevochten en staan raden van advies en toezicht pal achter hun directeur Melsert. Benien van Berkel, bestuurslid van BPP, kwam vorige week in een persoonlijke e-mail naar buiten met de ruzie. Daarop reageerde o.a. SPTC-bestuurslid en schouwburgdirecteur Leo Pot op zijn blog: ,,Benien van Berkel heeft op persoonlijke titel een mailbericht vol onjuiste informatie de wereld ingestuurd. Daaruit blijkt dat een universtitaire opleiding en intelligentie niet per definitie hand in hand hoeven te gaan”.
Hij doelt daarmee vast op het universitaire promotieonderzoek dat Van Berkel, voormalig Holland Festival-marketingchef, op dit moment doet.
Dat de kwestie op straat komt te liggen, in deze onvolwassen vorm, tekent vooral het níet-zakelijke karakter van de ruzie.

Maar nu komt de crux: het bestuur van de VSCD (Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties) heeft zichzelf gisteren als bemiddelaar aangeboden! De directeur van de VSCD is Hans Onno van den Berg. Wie de directeur van de SPTC is? Hans Onno van den Berg.
Het is een publiek geheim dat het tussen Van den Berg en Melsert niet botert. De gang van zaken lijkt echter op een Machiavellistische grap: jezelf als bemiddelaar aanbieden in een conflict waarin je zelf betrokken bent.
Wordt vast vervolgd.