Edward Snowden en Oliver Stone maken een daverend statement

59
0
  • In het bijzijn van Amnesty International en Edward Snowden – via een videoverbinding vanuit Moskou – ging donderdagavond in Tuschinski Oliver Stone’s nieuwe film Snowden in première. Het gedramatiseerde verhaal van de jonge, begaafde overheidsdienaar die in gewetensnood komt en besluit naar de pers te stappen is niet heel origineel of meeslepend in beeld gevat. Maar op de golfslag van de actualiteit maken Snowden (en Stone) aan het eind van deze film wel degelijk een daverend statement.

Voor zijn doen houdt Stone zich behoorlijk in. Hij laat de film niet ontsporen in een in marmer gebeiteld heldenepos. Dat komt de geloofwaardigheid ten goede, maar levert tegelijkertijd meer een aardige televisiefilm op, dan een noodzaak voor de bioscoop. Visuele flair wordt node gemist. Hooguit citeert Stone zichzelf fraai met de voor dit genre typerende scène waarin de naïeveling (de kijker) door de veteraan wordt geïnformeerd over het ongefilterde, grotere plaatje. Uiteraard in de onschuldige natuur, op afstand van camera’s en microfoons. Denk aan Donald Sutherland die Kevin Costner even bijpraat over de moord op John F. Kennedy. Het appelleert in ieder geval aan een diep menselijke behoefte naar één helder en goed georganiseerd Kwaad in deze wereld.

Modderige belangen

De ontwikkeling van Snowden (Joseph Gordon-Levitt) van toegewijd en uiterst bekwaam medewerker van diverse Amerikaanse geheime diensten tot de klokkenluider die de grootste journalistieke scoop van de afgelopen jaren veroorzaakt, gaat uiterst geleidelijk. Die toon is goed getroffen. Voor een hoogbegaafde nerd als Snowden moet het ronduit onverkwikkelijk zijn dat er naast de reinheid van zijn getallen ook modderige geopolitieke belangen blijken te bestaan. Dat besef wordt dan ook lang uitgesteld door Snowden – in een binaire wereld is er voor moraal geen plaats.

Je bent niet ingelogd. Login

Wanneer je hieronder een betaalknop ziet, betekent dat dat ik graag een bijdrage van je wil in de kosten die het schrijven met zich meebrengt. Door het artikel via Blendle te kopen, steun je mij rechtstreeks. Van de prijs gaat 30% naar Blendle, 21% naar de belastingdienst (BTW) en 10% naar de leveranciers van de techniek: Reporters Online. Ik houd 40% van het bedrag over. Vond je het artikel niet de moeite waard, kun je bovendien je geld terugvragen.
Soms staat hieronder geen betaalknop. Dan heb ik besloten het stuk gratis aan te bieden, of heeft een van onze sponsors het stuk mogelijk gemaakt.
Wanneer je abonnee wordt van Cultuurpers, kun je inloggen op de site en alle artikelen lezen zonder er apart voor te betalen. Van het abonnementsgeld gaat 21% naar de belastingdienst. De rest is helemaal voor Cultuurpers. Belangrijker nog voor ons is, dat we daarmee de site structureel in de lucht kunnen houden en soms ook mensen op pad kunnen sturen om een nieuwsfeit te gaan onderzoeken. Wil je abonnee worden, kun je gebruik maken van deze link.
Veel leesplezier, en wat je ook besluit: dank voor je belangstelling!
---