Als je een broer of zus verliest. Over het verdriet van de ‘vergeten rouw’

196
2

Mijn vader stierf in 1997. Hij kwam uit een gezin met tien kinderen, waarvan er vijf inmiddels zijn overleden. Mijn tante Minke schreef daar een boek over: Broederziel alleen? Het boek maakte veel emoties los en kende in korte tijd acht herdrukken. Het verdriet om een overleden broer of zus bleek vergeten rouw. In het Engels worden de rouwenden forgotten grievers genoemd.

Ter illustratie een anekdote: toen de moeder van een vriend overleed gingen de ooms en tantes (de broers en zussen van zijn moeder) in de rij staan met mensen die hun medeleven kwamen getuigen. Ze hoefden blijkbaar zelf niet gecondoleerd te worden. Of misschien kwam dat niet bij hen op.

Je bent niet ingelogd. Login

Wanneer je hieronder een betaalknop ziet, betekent dat dat ik graag een bijdrage van je wil in de kosten die het schrijven met zich meebrengt. Door het artikel via Blendle te kopen, steun je mij rechtstreeks. Van de prijs gaat 30% naar Blendle, 21% naar de belastingdienst (BTW) en 10% naar de leveranciers van de techniek: Reporters Online. Ik houd 40% van het bedrag over. Vond je het artikel niet de moeite waard, kun je bovendien je geld terugvragen.
Soms staat hieronder geen betaalknop. Dan heb ik besloten het stuk gratis aan te bieden, of heeft een van onze sponsors het stuk mogelijk gemaakt.
Wanneer je abonnee wordt van Cultuurpers, kun je inloggen op de site en alle artikelen lezen zonder er apart voor te betalen. Van het abonnementsgeld gaat 21% naar de belastingdienst. De rest is helemaal voor Cultuurpers. Belangrijker nog voor ons is, dat we daarmee de site structureel in de lucht kunnen houden en soms ook mensen op pad kunnen sturen om een nieuwsfeit te gaan onderzoeken. Wil je abonnee worden, kun je gebruik maken van deze link.
Veel leesplezier, en wat je ook besluit: dank voor je belangstelling!
---

2 REACTIES

  1. Wat een goed verhaal! Ik heb er nooit zo bij stil gestaan hoe rouw om een broer of zus erin kan hakken bij andere broers en/of zussen. Eén van mijn ooms is in 1989 overleden, opeens zie ik stukjes op z’n plaats vallen. Denk ik. Dank, Onno!

    • Als studentendecaan heb ik een paar studenten geholpen die een zusje of een broer verloren, bij een ongeluk of door een ziekte. Ze konden niet meer studeren, waren hun concentratie kwijt. Pas toen er tijd gemaakt werd om over dit verlies te praten, te rouwen gedurende enkele maanden en het verlies te accepteren en een plaats te geven, kwam er weer ruimte om het eigen leven verder vorm te geven. Een case study staat in mijn boek Vertel me je verhaal, uitgegeven bij de Toorts in Haarlem.

Comments are closed.