Wil je het publiek terug, Sarah Sluimer? Geef het dan de acteurs terug.

907
0
Zvizdal - Tsjernobyl so far so close, door Berlin/Het Zuidelijk Toneel
Zvizdal - Tsjernobyl so far so close, door Berlin/Het Zuidelijk Toneel

In de Volkskrant van 8 mei 2017 laat Sarah Sluimer zich gaan. De opiniemaakster (voor onder meer Volkskrant en De Correspondent) was voorheen theatermaker en vraagt zich nu hardop af waarom ze een beetje klaar is met het theater. Want dat schrijft ze feitelijk op. Ik citeer: ‘Ik ademde theater. Ik vrat voorstellingen en was ervan overtuigd dat wat daar, in die zaaltjes gebeurde van groot belang was voor de ziel van het volk. Zonder kunst geen leven. Maar toen ik na verloop van tijd andere dingen ging doen, zag ik pas wat een microkosmos de theaterwereld feitelijk is. Een regelmatig theaterbezoek komt in het merendeel van mijn vrienden niet op: het wordt ervaren als een bijzonder uitstapje. En als vermoeiend ook wel, een kunstvorm die niet ter ontspanning dient, maar waar de toeschouwer hard voor moet werken.’

Sarah’s afhaken is herkenbaar. Sinds ik niet meer dagelijks beroepsmatig  in het theater zit is mij hetzelfde opgevallen als Sarah, en erger nog. Discussies op sociale media over dat theater (want laten we wel wezen: dit gaat vooral over theater) spelen zich werkelijk nooit af tussen ‘makers’ en ‘publiek’, maar tussen ‘makers’ en ‘makers’. Nu zou je dat kunnen wijten aan het feit dat mijn timelines uit louter ‘makers’ bestaan, maar dat is niet zo. Hoe massaler het medium, hoe minder het theater in dat medium een rol speelt, ook als daar geen redactie achter zit.

Deel dit!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •