8 fenomenen samen op toneel maken nog geen fenomenaal theater op Theaterfestival Boulevard

219
0
Claron McFadden en Josse De Pauw. foto: Kurt Van der Elst

Claron McFadden is een fenomeen. Josse de Pauw is een fenomeen. Arnon Grunberg is een fenomeen. LOD is een fenomeen. KVS is een fenomeen. Theaterfestival Boulevard is een fenomeen. Pianist Kris Defoort kende ik nog niet, maar die is ook een fenomeen. Net als Henry Purcell, maar dat wisten we al een paar eeuwen: ook een fenomeen.

Na zo’n openingsalinea kan het natuurlijk alleen maar misgaan. Zoveel bewonderenswaardigheid op een toneel bij elkaar gebracht, door mij individueel ook allemaal oprecht gewaardeerd? Zoals te verwachten leidt dat tot een voorstelling, ‘De Mensheid’ getiteld, die als los zand aan elkaar hangt. Los zand, zo hebben de makers aangevoeld, stroomt dus ook in de tweede helft uit het plafond. Zodat we met zijn allen weten dat het los zand was en los zand blijft.

Je bent niet ingelogd. Login

Wanneer je hieronder een betaalknop ziet, betekent dat dat ik graag een bijdrage van je wil in de kosten die het schrijven met zich meebrengt. Door het artikel via Blendle te kopen, steun je mij rechtstreeks. Van de prijs gaat 30% naar Blendle, 21% naar de belastingdienst (BTW) en 10% naar de leveranciers van de techniek: Reporters Online. Ik houd 40% van het bedrag over. Vond je het artikel niet de moeite waard, kun je bovendien je geld terugvragen.
Soms staat hieronder geen betaalknop. Dan heb ik besloten het stuk gratis aan te bieden, of heeft een van onze sponsors het stuk mogelijk gemaakt.
Wanneer je abonnee wordt van Cultuurpers, kun je inloggen op de site en alle artikelen lezen zonder er apart voor te betalen. Van het abonnementsgeld gaat 21% naar de belastingdienst. De rest is helemaal voor Cultuurpers. Belangrijker nog voor ons is, dat we daarmee de site structureel in de lucht kunnen houden en soms ook mensen op pad kunnen sturen om een nieuwsfeit te gaan onderzoeken. Wil je abonnee worden, kun je gebruik maken van deze link.
Veel leesplezier, en wat je ook besluit: dank voor je belangstelling!
---

Roeien

McFadden zingt een lied of twee van Purcell en improviseert, samen met Kris Defoort zachtjes op een door Josse de Pauw prachtig uitgesproken tekst van Arnon Grunberg, die aan de zijkant van het toneel drie kwartier lang een roeimachine bedient, voordat hij van plaats wisselt met de meesteracteur en hem vertelt dat de zojuist voorgedragen tekst verouderd en achterhaald is, net als de Vlaamse theaterreus zelf wiens beste jaren toch ook alweer achter hem liggen in een nevel van drank terwijl er zand uit de zoldering valt.

Hard is het. Hartverscheurend niet. Ook niet erg nieuw. Van Arnon Grunberg weten we dat hij zich niet graag ergens op laat vastpinnen, en dat hij de diverse vormen van sarcasme, cynisme en ironie graag mengt. Op de voorpagina van De Volkskrant levert dat vaak prettige verademing op, in zijn boeken zelden ontroering en op het toneel heeft het dus niet zo heel veel impact. Het is vooral kil. Een beetje deprimerend ook, maar niet genoeg om jezelf van kant te maken.

Maar dat zand? Mooi.